آیا ۸ ساعت کار در روز برای تامین مخارج یک خانوار کارگری کافی است

طبق قوانین کشوری هر کارگر می‌بایست ۸ ساعت در روز کار کند. طبق قوانین نوشته شده ۱۶ ساعت باقیمانده آن به دو قسمت ۸ ساعت استراحت و ۸ ساعت تفریح و افزایش توانمندی اختصاص دارد. این قوانین برای کارگران خنده‌دار و بسیار غیرجدی است. تمام تلاش کارگران در طول شبانه روز پیدا کردن راهکاری برای کسب درآمد بیشتر است. تا بتوانند پول آن را صرف خرید قسمتی از مایحتاج خود کنند.

از طرف دیگر کارفرمایان با استفاده از قوانین ضدکارگری مصوب و همچنین اهرم لشگر بیکاران تلاش در استثمار بیشتر کارگران دارند. یکی از این روش‌ها اضافه کردن ساعات کار کارگران است. به این روش اضافه‌کاری اجباری می‌گویند. استخدام کارگر جدید، حقوق و بیمه و مزایای جداگانه دارد. زمانی که کارفرما کارگران را مجبور به اضافه‌کاری می‌کنند، مزایا و بیمه عدم استخدام به جیب او سرازیر می‌شود.

طبق قوانین مصوب کار کارگران باید ۴۴ ساعت در هفته کار کنند

طبق مواد ۵۱ و ۵۲ قانون کار، ساعت کار هفتگی برای کارهای سخت و زیان‌آور و معادن ۳۶ ساعت کار در هفته است. این زمان برای سایر کارگران ۴۴ ساعت در هفته می‌باشد.

این قوانین در زمانی است که کارگر بتواند با این حقوق به حداقل‌های زندگی خود دسترسی داشته باشد. حقوق کارگران در بهترین شرایط بین ۲ تا ۴ میلیون تومان است. درحالیکه سبد معیشت در بهمن ۹۹ نزدیک به ۷ میلیون تومان بود. تورم بالای ۴۰ درصد باعث شده که در حال حاضر سبد معیشت به بیش از ۱۰ میلیون تومان برسد. کارگران همه تلاش خود را می‌کنند تا بتوانند درآمد خود را اضافه کرده تا حداقل نیمی از سبد معیشت خود را تامین کنند. به این ترتیب ۸ ساعت کار برای چرخاندن امور زندگی بسیار کم است. اضافه‌کاری و تحمل شرایط سخت باعث فرسوده شدن سریع کارگران شده است. برای همین در بالا گفتم که تعریف ۸ ساعت برای تفریح و افزایش توانمندی طنز تلخی بیش نیست.

لشگر بیکاران ابزار اعمال فشار کارفرما بر کارگران

کارفرما با استفاده از رانت و فساد حاکم بر دادگاه‌های کشور، نیروی کار کارگران در ۸ ساعت کار روزانه را به بهایی اندک می‌خرد. در گام بعد برای سود بیشتر کارگران را مجبور به اضافه‌کاری می‌کند. کارگران هم بدلیل تامین نبودن معیشت مجبور هستند به این استثمار دو چندان تن دهند. کارگران بدلیل سیاست‌های ضدکارگری دیکتاتوری حاکم هر روز فقیرتر می‌شوند. آنها در هراس از بیکاری مجبور هستند به هر خواسته کارفرما تن دهند. این شرایط بسیار شکننده است. طبقه کارگر در زمان مناسب به همه این نابرابری‌ها خواهد شورید. آن زمان دیگر جلوی طغیان آنها را نمی‌توان سد کرد.

Share:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *