استثمار کارگران توسط شرکت های پیمانکاری

اعتصاب کارگران شرکت های پیمانکاری صنعت نفت از اول تیر۱۴۰۰ آغاز شده است.‌ آنها خواستار حذف پیمانکاران و برابری در حقوق و دستمزدها هستند. اصلی ترین خواسته این کارگران حذف شرکت ‌های پیمانکاری است. این شرکت‌ها مناسبات شدید استثماری برقرار کرده‌اند. کارگران پیمانکاری به شرایط بد معیشتی، دستمزدهای پایین و نبود امنیت شغلی اعتراض دارند.

استثمار شدید کارگران توسط شرکت های پیمانکاری

شاغلان رسمی در وزارت نفت حداقل ۱۵میلیون تومان حقوق دریافت می‌کنند. اما یک شاغل مدت موقت در همان پست کاری، ماهانه ۴ میلیون تومان دریافت می‌کند. آنها همچنین از امتیازاتی نظیر مسکن، حق بدی آب و هوا و دیگر امکانات رفاهی محروم هستند. در حال حاضر ۳۴ هزار شاغل قرارداد موقت و ۱۲۰ هزار نیروی پیمانکاری در صنایع نفت فعالیت دارند.

خواسته‌های پیمانکاران عسلویه را بدین شرح منتشر شده است: «خواسته‌ی اصلی‌شان حذف پیمانکاران از تمام شرکت‌های نفتی است. باید قانون کار یکسان، مزد یکسان در تمام پالایشگاه‌ها، پتروشیمی‌ها و صنایع نفت و گاز اجرایی شود. همه پرسنل باید از سطح یکسان حقوق و دستمزد و مزایای مزدی برخوردار باشند و امکانات رفاهی برای همه به یکسان موجود باشد.»

ورود شرکت های پیمانکاری با هدف کم کردن هزینه های دولت از جیب کارگران

ورود شرکت های پیمانکاری به صنعت نفت در سال ۷۶ با سیاست کوچک‌سازی وزارت نفت انجام شد. هدف آن کم کردن هزینه‌های دولت بود. البته کم کردن این هزینه در واقع با استثمار بیرحمانه کارگران و قطع حقوق و مزایای آنها صورت گرفت. به این صورت هزاران پیمانکار خدماتی و صنعتی بدون نظارت مکفی وارد چرخه صنعت نفت کشور شدند.

در سال‌های گذشته فساد در جریان واگذاری قرارداد به این شرکت‌ها که صاحبان آنها آقازاده‌ها و عوامل حکومت هستند بالا گرفت. بطور مثال در بودجه ۱۴۰۰ برای این شرکت‌ها بیش از۱۵۰۰ هزار میلیارد تومان بودجه در نظر گرفته شده است. در حال حاضر عوامل چهارگانه نفت، گاز، پتروشیمی و پالایش و پخش بر شرکت نفت حکمرانی می‌کنند.

هر قسمت برای پیشبرد کارهای خود تعداد زیادی پیمانکار دارد. این شرکت‌ها خارج از قوانین کار و در تبانی با کارفرمایان اصلی سال‌ها است که به تضییع حقوق کارگران مشغول هستند.

موقتی شدن کارگران با قراردادهای فصلی و روزمزد

جذب نیرو توسط شرکت های پیمانکاری زمینه‌ساز موقتی شدن کارگران را فراهم کرده است. بطوریکه در بسیاری از قسمت‌ها ،کارگران را به صورت فصلی و حتی روزمزد استخدام می‌کنند. این کارگران از حداقل حقوق مندرج در قانون کار این حاکمیت هم محروم هستند. شرکت‌های کارفرما هم بدون نظارت به عملکرد این شرکتها به قانون‌شکنی‌های آنها به عمد چشم می‌پوشند.

شرکت نفت بصورت یک نظام کاملا طبقاتی درآمده و به ارکان‌های اول (نیروهای رسمی) ارکان دوم (نیروهای پیمانی و مدت موقت) و ارکان سوم تقسیم شده است. یک کارگر ارکان سوم دراین باره می‌گوید: «هم از لحاظ جمعیت آماری و هم از لحاظ مختصات کار، نیروهای ارکان ثالث جزء بزرگترین و زحمتکش‌ترین نیروهای صنعت نفت هستند. اکثراً تحصیل‌کرده و دارای سابقه‌ کار بالا هستند. با این حال ما زیر ظلم پیمانکار، با دستمزدهای خجالت‌آور کار می‌کنیم و از پاداش‌ نیروهای رسمی، نیروهای پیمانی و مدت موقت بی‌‌بهره هستیم. صنعت نفت نظام طبقاتی شکل داده که از درون آن، نفت برای کارگران بوی تبعیض می‌دهد.»

آقازاده‌ها و عوامل حکومت، صاحبان اصلی شرکـت های پیمانکـاری

به این صورت در نظامی که همه تاروپود آن با رانت وفساد تنیده شده، شرکت های پیمانکاری با دست باز به سرقت زحمات کارگران می‌پردازند. شرکت های پیمانکاری توسط آقازاده‌ها و یا با حمایت آنها بر صنایع نفت کشور چنبره زده‌اند. اساس این شرکت‌ها بر استثمار بیرحمانه کارگران بنا شده است. اما اکنون کارگران صنایع نفت با اعتصاب گسترده خود تلاش می‌کنند که دست این عوامل حکومت را از زندگی خود کوتاه کنند. رها شدن از قید و بندهای استثماری در گرو یک تغییر اساسی در حاکمیت است. حاکمیت مردمی توسط این رژیم بیش از ۴۰ سال است که به سرقت رفته است.

Share: