استثمار کارگران در مناطق آزاد اقتصادی در سایه حذف قوانین کارگری

کارگران در مناطق آزاد اقتصادی، روزانه حداقل۱۲ ساعت در روز و ۲۳ روز درماه کار می‌کنند

عسلویه همواره یادآور مشعل‌های فروزان است. هر بیننده‌ای از دور دست محو تماشای صحنه‌های زیبایی از آتش و دود می‌شود. اما دود این آتش بر ریه کارکنان این مناطق می‌نشیند. کارگران در مناطق آزاد اقتصادی روزی ۱۲ ساعت کار می‌کنند. آنها باید هر ماه نزدیک به ۲۳ روز کار ‌کنند. در اینجا نه ساعت کار اعتبار دارد و نه حقوق کارگر. در یک کلام پیمانکاران هر بلایی که بخواهند بر سر این کارگران می‌‌آورند.

ضعف مطلق کارگران در مناطق آزاد اقتصادی

در اینجا کارگران در ضعف مطلق و پیمانکاران قدرت مطلقه محسوب می‌شوند. به این ترتیب کارگران تحت استثمار وحشیانه‌ پیمانکاران قرار دارند. این استثمار با استفاده از قانون «مقررات اشتغال نیروی انسانی، بیمه و تامین اجتماعی در مناطق آزاد تجاری-صنعتی»، اعمال می‌شود. در اینجا خبری از قانون کار نیست و دست کارفرما برای هر نوع بهره کشی از کارگران باز است.

کار کردن زیرنظر پیمانکار، در مناطقی که معاف از مقررات قانون کار است، استثمار خشن کارگران را در پی دارد. وضعیت پیش آمده برای کارگران در مناطق آزاد اقتصادی غیر‌قابل تحمل است.

روز یکشنبه ۳۰ خردادماه، یک فعال کارگری به مشکلات کارگران در مناطق آزاد اقتصادی پرداخته است. وی می‌گوید: «در این مناطق پیمانکاران تابع قانون کار نیستند و بهمین دلیل هرگونه که بخواهند با کارگران رفتار می‌کنند. کار بیشتری می‌کشند، حقوق کمتری می‌دهند و حتی گاهی ماه‌ها حقوق پرداخت نمی‌کنند. کارگران این مناطق روزی ۱۲ساعت کار می‌کنند. فاجعه آنجا رخ می‌دهد که گاهی حتی بعد از ۱۲ساعت کار اگر کارفرما دستور دهد، مجبورند بمانند و کار کنند. این کارگران بعد از ۱۶ساعت کار جسدشان به خوابگاه می‌رسد!»

شرایط غیر قابل قبول زیستی کارگران

شرایط زیست کارگران در مناطق آزاد اقتصادی غیرقابل قبول است. وضعیت غذا و بهداشت در این مناطق در حداقل و پاسخگوی کار در شرایط سخت آب و هوایی آن مناطق نیست.

آقاجری در ادامه به وضعیت طاقت‌فرسای کارگران اشاره کرده است. وی تصریح می‌کند: «این کارگران ۲۵روز کار و ۵روز استراحت می‌کنند. حالا فرض کنید از این ۵روز دو روز در راه رفتن به خانه هستند. آن سه روزی هم که در کنار خانواده هستند، به خاطر فشار سنگین کار صرف استراحت‌شان می‌شود. با این وضعیت کی می‌توانند با خانواده‌شان وقت بگذرانند؟ همه‌ اینها باعث شده که در بین این کارگران اعتیاد و طلاق و افسردگی بشدت رواج پیدا کند.»

سرکوب کارگران در صورت اعتراض، تحت عنوان مخل امنیت ملی

به این صورت حاصل همه زحماتی که در این مناطق کشیده می‌شود در جیب سران حکومت و وابستگان آنها ریخته می‌شود. اما فقر،اعتیاد، افسردگی، طلاق و از هم پاشیدن خانواده‌ها سهم کارگران است. هر اعتراضی هم به وضع موجود به بهانه مخل امنیت ملی سرکوب می‌شود. دادگاه‌های ضدکارگری همواره به نفع پیمانکاران و منافع دیکتاتوری حاکم رای داده‌اند. ترس از اخراج باعث شده که کارگران نتوانند از حقوق خود دفاع کنند، و همواره تحت استثمار پیمانکاران قرار دارند.

کارگران در مناطق آزاد اقتصادی مانند سایر کارگران و اقشار مردم تحت استثمار و غارت سران حکومت و وابستگان آنها هستند. پایمال شدن حق و حقوق کارگران به نفع پیمانکاران، واپسین روزهای خود را می‌گذراند. کارگران دریافته‌اند، هر تغییر اساسی در وضعیت اقتصادی آنها کارگران از تغییر در ساختار سیاسی کشور و نابودی این رژیم می‌گذرد.

Share: