ایران از معدود کشورهای جهان است که اجرای قوانین ایمنی در کار، در آن سیر نزولی دارد. آمار بالای مرگ در حوادث کار نشان از بی‌توجهی کارفرما به قوانین ایمنی درکار دارد. حفظ و حراست از قوانین ایمنی در کار با وزارت کار می‌باشد؛ اما این قوانین تنها بر روی کاغذ می‌ماند و ضمانت اجرایی ندارند. با نگاهی به حوادث منجر به مرگ تنها در روزهای پایان فروردین‌ماه ۱۴۰۱ می‌توان به فاجعه در

مرگ ۵ کارگر فقط در بازه زمانی ۶ روزه توسط مراکز درمانی ثبت شده است. باید توجه داشت، بسیاری از کارگران حادثه دیده بدلیل ترس از اخراج هنگام مراجعه به مراکز درمانی علت حادثه را شرح نمی‌دهند.

سوال از مسئولین دولتی بخصوص وزارت کار این است که چرا سطح رعایت ایمنی در کار تا این اندازه پایین است؟ مهم‌تر این که با کارفرماهایی که این قوانین را رعایت نمی‌کنند چه برخوردی می‌شود؟ سوال اصلی این است، وزارت کار برای دسترسی به آمار صحیح تاکنون چه تدابیری اندیشیده است؟ در آخر علت اختلاف آمار کارگران حادثه دیده در گزارش‌های وزارت کار، سازمان تامین اجتماعی و شرکت‌های بیمه در چیست؟

ایمـنی در کار یک جمله نیست

ایمنی در کار یک جمله نیست. هست و نیست یک خانواده به آن بستگی دارد. مرگ یک کارگر ساختمانی یا سیمبان وزارت نیرو یا… به معنی از هستی ساقط شدن یک یا چند خانواده است. عمق فاجعه برای کارگران، قطع عضو و یا خانه‌نشین شدن در اثر آسیب‌های ناشی از کار است. کارفرمایان بدون توجه به ضایعات انسانی ایمنی در کار را در سود و زیان آن برای خودشان می‌بینند. اقدامات غیر قانونی کارفرمایان تنها در حمایت لابی‌های قدرت امکان پذیر است. آمار تکان دهنده ایمـنی در کار ایران نشان از وضعیت وخیم کارگران در کشور دارد. وضعیتی که بی‌تردید راه به اعتراضات گسترده خواهد برد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.