بحران مسکن معظل خانواده های کارگری

بحران مسکن معظل خانواده های کارگری و تهیدستان شهری است و گرانی کمرشکن اجاره بهاء نیز به یکی از مشکلات اساسی آنها تبدیل شده است.

به گزارش وزارت مسکن و شهرسازی از سال ۹۷ تاکنون قیمت مسکن ۵۰۰ درصد افزایش یافته است. قیمت مسکن فقط در چند ماه گذشته، ۱۱۰ درصد افزایش پیدا کرده است.

بانک مرکزی قیمت متوسط هر متر مربع آپارتمان که تا چندی پیش، ۲۴ میلیون و ۲۸۸ هزار تومان بود را به ۲۶ میلیون و ۷۲۰ هزار تومان افزایش داده است.

بر اساس این گزارش اجاره یک خانه ۹۰ متری برای سکونت یک خانواده ۳ تا ۴ نفره در تهران، کل درآمد کارگران و حقوق‌بگیران را که حدود ۲ میلیون و ۷۰۰ هزار تومان است به خود اختصاص می‌دهد.

رئیس کمیته دستمزد کانون عالی شورای کار می‌گوید: «نرخ مسکن و اجاره خانه به دقت در محاسبات سبد معیشت خانواده‌های کارگری در نظر گرفته نمی‌شود، اگر بخواهیم به هزینه‌های سکونت در تهران و کلانشهر‌ها توجه کنیم، نرخ سبد معیشت، سر به فلک می‌کشد.»

طبعا چنین وضعیتی ناشی از سیاست‌های دولت و عملکرد سرمایه‌داران بخش خصوصی است، چرا که دولت کنونی و دولت‌های پیشین، تحت عنوان استفاده از ظرفیت سرمایه‌داران بخش خصوصی، برای رشد اقتصادی و حل بحران مسکن، دست آنها را برای بهره گرفتن از رانت‌های دولتی و غارت مردم باز گذاشته است.

در حال حاضر حتی در مناطق حاشیه‌ای شهرها نیز قیمت مسکن به شکل سرسام‌آوری افزایش یافته است.  بحران مسکن و فشار سنگین به خانواده‌های کارگری و تهیدستان وارد آورده است. باعث و بانی این وضعیت، تنها سیاست‌های فاسد دولت نیست، بلکه سرمایه‌داران بخش خصوصی همدست با دولت نیز در ایجاد آن نقش مهمی دارند.

۶ میلیون خانوار مستأجر در تهران

به گزارش بانک مرکزی، گرانی بی‌حد و مرز مسکن، یکی از دلایل سقوط خانوده‌های کارگری به زندگی کردن در پایین‌تر از خط فقر است.

یکی کارگر بازنشسته خودروسازی می‌گوید: «سه سال پیش، قیمت دولتی هر واحد مسکن مهر هشتگرد، ۳۰ تا ۵۰ میلیون تومان نقد و حدود ۴۰ تا ۵۰ میلیون تومان وام بود، اما امروز قیمت همان آپارتمان حداقل ۴۰۰ میلیون تومان است.

در حال حاضر در تهران، بیش از ۶ میلیون خانوار مستاجر هستند و از داشتن یک واحد مسکونی محروم می‌باشند. البته اگر داشتن مسکن مناسب و ایمن را شاخص بگیریم، به جز خانواده‌های صاحب سرمایه و ثروتمند و مقامات بالای دولتی، بقیه مردم ایران به شکلی با مشکل مسکن روبرو هستند که شامل تمامی ساکنان محلات حاشیه شهرها، ساکنین خانه‌هایی با بافت فرسوده و صدها هزار زوج جوانی است که هر سال به متقاضیان مسکن اضافه می‌شوند.

اگرچه دولت روحانی و دولت‌های قبل از آن، طی این سال‌ها وعده ریشه‌کن کردن بحران مسکن را داده‌اند؛ اما آنها در عمل فقط برای سرسپردگان حکومت، صاحبان ثروت و کاربدستان حاکمیت، مسکن مناسب تهیه و تامین کرده‌اند.

سال‌ها است که حاکمیت صرفأ در خدمت تامین منافع سرمایه‌داران است و از طریق دولت و ارگان‌های سرکوبگر، تمام منابع ثروت جامعه را به گروگان گرفته است و از آن جا که برای اداره اقتصاد از قواعد بازار آزاد و سرمایه‌داری خصوصی تبعیت می‌کند، به دلیل فساد مالی نهادینه‌شده در تمامی ارکان آن که هر روز گوشه‌ای از آن برملا می‌شود، هرگز قادر به حل مشکل مسکن نخواهد بود.

طبیعی است تا چنین وضعیتی ادامه دارد، بحران مسکن معظل خانواده‌های کارگری خواهد بود، مگر این که کارگران و قشر زحمت‌کش در صحنه سیاسی جامعه حضور داشته و برای خواست‌ها و مطالبات‌شان، از جمله مسکن اعتراض کرده و حکومت را تحت فشار قرار دهند که تا حدودی به حل این مشکل کمک می‌کند.

Share:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *