بیانیه حمایت سایت ایران کارگر از اعتصاب سراسری کارگران صنعت نفت در کمپین ۱۴۰۰

موج فزاینده اعتصاب سراسری کارگران صنعت نفت به ۴۰ نقطه در کشور گسترش یافته است. اعتصاب کارگران که به «کمپین ۱۴۰۰»  شهرت یافته است، از روز ۲۹ خرداد ۱۴۰۰، از جنوب کشور استارت خورد. با گذشت یک هفته از این حرکت اعتراضی، دیگر اقشار اجتماعی نیز به حمایت از این اعتصاب برخواسته‌اند. سایت ایران کارگر نیز که در راستای حفظ و ارتقای منافع کارگران بنا شده و فعالیت می‌کند، وظیفه خود می‌داند که از این حرکت کارگری حداکثر حمایت را نموده و در انعکاس اخبار آن بکوشد.

کارگران پیمانی از جمله کسانی هستند که بار اصلی صنعت نفت بر دوش آنان است. شرکت‌های پیمانکاری که طرف قرارداد با شرکت نفت هستند، عامل استثمار هرچه بیشتر این کارگران می‌باشند. شرکت‌های پیمانی در قبال کارگران هیچ مسئولیتی را نمی‌پذیرند. از شرایط بیکاری بوجود آمده در کشور سوءاستفاده نموده و حداکثر فشار را بر روی کارگران وارد می‌نمایند.

 اختلاف مزایای شغلی کارگران پیمانی و رسمی

مهمترین ظلمی که به این کارگران می‌شود آن است که آنها را استخدام رسمی نمی‌کنند. با قراردادهای موقت و برگه‌های سفید امضاء امنیت شغلی آنها را از بین برده‌اند. بدلیل این قراردادهای کوتاه مدت است که بقیه حقوق کارگری آنان نیز مورد تعدی قرار گرفته است. این کارگران تحت پوشش بیمه درمانی نیستند. از حق اولاد، حق مسکن، مزایای بدی آب و هوا، مزایای دوری از محل زندگی، حق استفاده از مزایای مشاغل سخت، حق تحصیل فرزندان و دیگر حقوق مصرحه در قانون کار برخوردار نیستند.

علاوه بر موارد فوق، عدم رتبه‌بندی شغلی، این کارگران را از حقوق و مزایایی که به خاطر سابقه کارشان بایستی مشمول آن شوند، محروم مانده‌آند. در حال حاضر حقوق کارکنان استخدام رسمی وزارت نفت، حداقل ماهی ۱۵ میلیون تومان می‌باشد. اما کارگران پیمانی هم‌رده آنها که با شرکت‌های پیمانکاری کار می‌کنند، حداکثر ۴ میلیون تومان حقوق دریافت می‌کنند.

«کمپین ۱۴۰۰» بیانگر خواسته‌های کارگران اعتصابی

«کمپین ۱۴۰۰» پس از یک‌ هفته به بیش از ۴۰ مرکز نفتی و مؤسسات وابسته به آن گسترش یافته است. این کمپین برای رهایی از فشارهای معیشتی بوجود آمده است. فشارهایی که ناشی از بحران بیکاری، تورم و گرانی، نبود امنیت‌ شغلی، استثمار آشکار با قراردادهای ظالمانه، ادامه کار با نبود الزامات ایمنی و تهدید دائمی جان کارگران می‌باشد. نارضایتی بی‌سابقه‌ای که ریشه در رانت‌ها و فساد اقتصادی مدیران دارد و فشار آن روزانه گلوی کارگران را می‌فشارد.

اصلی‌ترین مطالبات کارگران در کمپین ۱۴۰۰ بقرار زیر است:

ـ لغو قراردادهای موقت کار

ـ افزایش دستمزدها مطابق با هزینه‌های واقعی زندگی

ـ حذف شرکت‌های پیمانکاری و استخدام رسمی

ـ رفع تبعیض بین کارگران پیمانی با کارگران رسمی

ـ پرداخت حقوق و مزایا بدون تأخیر

ـ حق ایجاد تشکل‌های مستقل کارگری

برقراری طرح (بیست ده) برای روزهای کاری ۲۰ روز کار و ۱۰ روز استراحت در ماه

موج گسترده مهاجرت متخصصان ایرانی در سال‌های اخیر

کارگران پیمانی صنعت نفت و گاز و پتروشیمی، بدلیل پیچیدگی کارهایشان، از افراد متخصص محسوب می‌شوند. اما حقوق‌های دریافتی آنها با شرایط سخت کاریشان مطابقت ندارد. به همین دلیل برخی از این کارگران، به کشورهای همسایه مهاجرت نموده‌اند. سطح حقوق دریافتی آنها در کشورهای نفتی منطقه خلیج فارس چند برابر حقوق دریافتی در ایران است. بخاطر مزایای بالای شغلی و داشتن شرایط کاری بهتر، بسیاری از این کارگران و متخصصان ایرانی، ترغیب می‌شوند که به کشورهای مجاور مهاجرت نمایند.

سیاست‌های ضدکارگری سران دیکتاتوری حاکم بر ایران، موجب شده است که این کارگران قراردادی هیچ انگیزه‌ای برای ادامه کار در کشور نداشته باشند. بعد از مهاجرت گسترده پزشکان و پرستاران، اساتید دانشگاه‌ها و مهندسان، نوبت به مهاجرت کارگران متخصص صنایع نفتی رسیده است. در این میان بسیاری از کارگران دیگر هستند که بدلایل مختلف، توان مهاجرت ندارند و مجبور هستند که با همین شرایط کاری در کشور بسازند. چنین اجباری، موجب گشته است که شرکت‌های پیمانکاری، استثمار بیشتری را بر این کارگران وارد کنند.

جامعه قطب‌بندی شده و رنج کارگران و محرومان

 جامعه کارگری و زحمتکشان ایران در طی سال‌ها کار طاقت‌فرسا، بخوبی می‌دا‌نند که قوانین کارگری ایران، بر ضد منافع آنها و در تقابل با آسایش و تامین حداقل‌های زندگی آنان است. به روشنی پیداست که تحت حاکمیت غارتگر کنونی، جامعه به دو قطب فقیر و غنی تبدیل شده است. آنان که دست در قدرت دارند و با حمایت‌ها و رانت‌های بی‌شمار سررشته امور را در دست دارند، فقر به فکر انباشت بیشتر سرمایه‌های خود هستند.

مدیریت و هیأت تحریریه و کلیه دست‌اندرکاران سایت ایران کارگر حمایت خود را از موج اعتصابات سراسری کنونی اعلام می‌دارد. ما با پشتیبانی از کلیه خواسته‌های برحق کارگران اعتصابی، وظیفه خود می‌دانیم که در انعکاس اخبار و تحولات این حرکت حق‌طلبانه بکوشیم.

با گذشت ۷ روز از شروع اعتصابات کارگری صنعت نفت، هنوز هیچ یک از کارگذاران حکومتی توجهی به این موضوع ننموده‌اند. وزرای مربوطه و دیگر مسئولین ذی‌ربط کمترین اشاره‌ای به این حرکت بزرگ کارگری نکرده و گوش‌های خود را بر روی خواسته‌های کارگران بسته‌اند. رادیو و تلویزیون دولتی، با شناعتی بی‌نظیر، این حرکت‌های حق‌طلبانه کارگری را بایکوت نموده و هیچ انعکاسی نسبت به آن نمی‌دهد.  مردم ایران بخوبی دریافته‌اند که تنها حامی و تنها پشتیبانشان خودشان هستند. بدون تردید، فریادهای در گلو خفه شده کارگران و دیگر محرومان کشور، دیوارهای سکوت و بی‌تفاوتی را درهم خواهد شکست. ظلم و بی‌ عدالتی پایدار نیست و کارگران شریف و زحمت‌کش ایرانی در ادامه همین حرکت‌های حق‌طلبانه خود قادر خواهند بود حقوق خود را کسب نموده و بساط ظلم و دیکتاتوری را برچینند.

هیأت تحریریه سایت ایران کارگر

Share: