بیمه کارگران ساختمانی و بی‌توجهی مجلس به مشکلات آنها

بیمه کارگران ساختمانی بیش از یک سال است که توسط تامین اجتماعی حذف شده است

صنعت سازه از اشتغال‌زاترین صنایع ایران است. اما در کنار آن بیشترین حوادث کارگری نیز به این گروه اختصاص دارد. این حوادث از نظر کمی در صدر حوادث کاری هستند. شاغلان این صنعت بر خلاف انتظار از بیمه تامین اجتماعی برخوردار نیستند. از یک سال قبل بیمه کارگران ساختمانی توسط تامین اجتماعی حذف شده است. بیش از۶۰۰ هزار کارگر ساختمانی همچنان در انتظار بیمه هستند.

قرار گرفتن زیر چتر بیمه کارگران ساختمانی، با مشکلات فراوانی برای آنها همراه است. بدلیل مستمر نبودن کارهای ساختمانی بیمه این افراد مدام در حال قطع شدن قرار دارد. تا پیش از شیوع کرونا، اگر یک بیمه شده ساختمان تا ۶ ماه متوالی حق بیمه خود را پرداخت نمی‌کرد، خدمات بیمه او قطع می‌شد. بعد از کرونا و رکود صنایع، سازمان تامین اجتماعی بجای همراهی با کارگران بیکار شده، مهلت پرداخت را از ۶ ماه به ۳ ماه تقلیل داد. این کار عملا به معنی خارج شدن قسمت اعظم کارگران ساختمانی از خدمات بیمه تامین اجتماعی است.

علت حذف بیمـه کارگـران ساختمـانی چیست؟

سوال اینجاست که این مصوبه و حذف قسمت اعظم کارگران از خدمات بیمه کارگران ساختمانی به چه معنی است؟ در حالیکه اصلاحیه این قانون به مجلس فرستاده شده، اما هنوز هیچ اقدامی صورت نگرفته است. عملکرد ضدکارگری مجلس در این مدت کاملا مشخص است و نیازی به تشریح ندارد. ۲ فوریت این طرح به تصویب رسیده است، اما ۶ ماه است که این طرح در کمیسیون اجتماعی متوقف شده است. به گفته یک فعال کارگری تنها سه بار جلسه بررسی طرح بدلیل بیماری یک نماینده به تعویق افتاده است. به این صورت حقوق و بیمـه کارگـران ساختمانـی توسط سران و ارگانهای این نظام، هر روز پایمال می‌شود. در ابتدا سازمان تامین اجتماعی بدون دلیل بیمه را قطع و مجلس هم به بررسی اصلاحیه نمی‌نشیند.

مشکلات کارگران بدلیل نداشتن بیمه و بی‌توجهی سران حکومت

تامین اجتماعی بیش از یک سال است، بیمـه کارگـران ساختمانـی را قطع کرده و به آنها سهمیه جدیدی اختصاص نمی‌دهد. آنها کارگران را به مجلس و تعیین سهمیه بعد از بررسی اصلاحیه ماده ۵ ارجاع می‌دهند. این در حالی است که بدلیل شیوع کرونا کارگران و خانواده‌ آنها هر لحظه در خطر مبتلا شدن به کرونا هستند. نیاز مبرم به داشتن بیمه با توجه به شرایط وخیم اقتصادی برای خانوارهای کارگری حیاتی است.

 سران حکومت که در بن‌بست بحران‌ها محاصره شده‌اند، توجهی به وضعیت کارگران ندارند. آنها فقط به فکر سرقت هر چه بیشتر ثروت‌های عمومی هستند. ثروت‌هایی که متعلق به کارگران و سایر اقشار جامعه ایران است. بهبود وضعیت اقتصادی کارگران از یک تغییر سیاسی و اجتماعی درکل کشور می‌گذرد که لازمه آن تغییر حاکمیت ضدکارگری است.

Share: