کارگران فصلی هفت تپه روز پنجشنبه اول اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۰، یک تجمع اعتراضی برگزار کردند. این کارگران خواهان تغییر وضعیت شغلی و تعیین‌تکلیف قراردادهایشان هستند. بد عهدی مدیریت هفت تپه از جمله موضوعاتی است که کارگران به آن اعتراض دارند و خواهان تغییر در وضعیت قراردادهای خود می‌باشند.

جای کارگر زندان نیست

کارگران فصلی هفت تپه در چند سال گذشته همواره بدنبال کسب حقوق و مزایای شغلی خود هستند. اما همیشه با تهدید و دستگیری و زندان مواجه شده‌اند. ولی با وجود همه سرکوب و دستگیری‌های صورت گرفته، صدایشان خاموش نشده است.

کارگران فصلی هفت تپه از جمله کارگران محروم این شرکت می‌باشند که بیشتر از دیگر کارگران تحت فشار هستند. زیرا این کارگران با قراردادهایی به کار مشغول می‌شوند که حداکثر استثمار از آنان می‌شود. کارگران فصلی می‌گویند ما هیچ امنیت شغلی‌ نداریم. کارفرماها نیز به هر شکل خواستند با ما تنظیم می‌کنند. همواره تهدید می‌شویم که اگر صدایمان را بلند کنیم، از کارمان اخراج خواهیم شد.

یکی از کارگران گفت: «مخارج زندگی روزانه دارد بالا می‌رود. اما نه تنها به حقوق‌مان اضافه نشده که حتی حقوق ماه‌هایی که کار کرده‌ایم نیز نداده‌اند. مگر بدون حقوق می‌توانیم به زندگی خود ادامه دهیم؟ این مسئولین مگر وجدان ندارند و هزینه‌ها را نمی‌بینند؟ چرا کسی به ما پاسخ گو نیست؟»

در اعتراضات کارگران هفت تپه طی سال گذشته، کارگران غیرنیشکری، دفع آفات و کارگران فصلی بارها دست به اعتراض زده‌اند. این کارگران به‌دلیل نداشتن قرارداد کار و انجام کار روزمزد، همواره در معرض اخراج‌های غیرقانونی و خودسرانه از سوی کارفرمایان بوده‌اند.

کارگران می‌گویند با این ناامنی شغلی و حقوق‌های ناچیز نمی‌توانیم حداقل‌های زندگی خود و خانواده‌هایمان را تامین کنیم. آنها می‌گویند بی‌پولی و گرسنگی ما را وادار می‌کند به خواسته‌های غیرقانونی کارفرمایان و کار روزمزد با حقوق پایین تن بدهیم. قوانین کار و بیمه شامل این کارگران نمی‌شود.