تهران، شهری برای از ما بهتران

بنا بر گزارش دفتر اقتصاد مسکن وزارت راه و شهرسازی، متوسط قیمت هر متر مربع مسکن در تهران با عبور از ۲۰ میلیون به ۲۱ میلیون تومان در تیرماه رسیده است. رشد ۱۰ درصدی این رقم نسبت به خردادماه و افزایش ۵۴ درصدی آن به نسبت تیرماه ۱۳۹۸، حاکی از فاجعه‌ی جاری در حوزه‌ی مسکنِ جمعیت مزدبگیر و مستاجران دارد.

مهاجرت‌های معکوس از پایتخت به شهرهای کوچک، افزایش آمار سکنی گزیدن در مناطق حاشیه‌ای شهر، تثبیت و فزونی پدیده‌های کانکس خوابی، پشت‌بام‌خوابی، ماشین‌خوابی، اجاره‌ی مشترک یک واحد مسکونی توسط دو خانواده و محکومیت روزانه‌ی جمعیت شناور و ساکن تهران به خروج از شهر، تنها مواردی از نشانگان سیاست‌های ساخت شهری نئولبیرال جهت مصرف و تنفسِ واجدین سرمایه و له شدن جمعیت مزدبگیر در مواجه با گرانی‌های مسکن، حمل و نقل، سبد معیشت خانواده، بهداشت و درمان، آموزش و بهره‌مندی از شهر در ساحت کلی آن است.

«تهران شهری برای همه» شعار پیروز حناچی، شهردار سابق تهران است که آن را در جلسه‌ی شورای شهر تهران اعلام کرد. از همان زمان این پرسش مطرح شد که «همه» در این عبارت، شامل چه‌کسانی است؟ سهم بی‌خانمان‌ها، فرودستان، روزمزدان، بی‌ثبات‌کاران و مطرودان از تهران، چیزی جز تلاش جهت گذران معیشت و حفظ خود به‌عنوان نیروی کار، جهت تداوم بقا نیست. تهرانی گران که درب‌های گرم‌خانه‌های آن در زمستان به‌روی بی‌خانمان‌ها و کارتن‌خواب‌ها بسته است، تهرانی امنیتی که تنها راه امرار معاش دست‌فروشان را به خشونت‌بارترین حالت ممکن سرکوب می‌کند، شهری با دوگانه‌ی خصوصی/دولتی در مراکز درمانی، آموزشی و…که اتوبان‌ها، محل پارک موتورها و ماشین‌ها، حق دسترسی به حمل و نقل امن و با کیفیت و حتی حق تنفس را نیز در ازای واریز پول، ممکن می‌سازد.

تهران، شهری برای همه نیست، شهری برای اقلیتی است که افزایش سرسام‌آور ارز، موفقیت آنان را در بورس، دوچندان می‌کند و گرانی جنون‌آمیز مسکن به تقویت بورژوازی مستغلات آنان خواهد رسید. پایتختی برای حاکمیت که با شاخص سیاست متکی بر حذف و کشتار خود در دیگر شهرها نیز، پاسخ هر آوای معترضی را به خونین‌تر وجه ممکنْ ادا می‌کند.

Share: