تیغ کرونا و تبعات ناشی از آن بر گردن کارگران و فرودستان ایران

شیوع بیماری کرونا در ایران، پیش و بیش از دیگر اقشار، فرودستان جامعه و کارگران را هدف مستقیم (ابتلا به بیماری کرونا) و غیرمستقیم (بیکاری و تبعات شیوع این بیماری) خود قرار داده است.

با تعطیل شدن مراکز تولیدی، کارگران به خصوص کارگران دارای قرارداد موقت و بیمه، به دلیل عدم حمایت اقتصادی از سوی دولت، جزء قربانیان اصلی این وضعیت شدند.

عمق‌یابی رکود اقتصادی ناشی از شیوع ویروس کرونا در ایران، گسترده‌تر شدن فقر و فلاکت را در میان اقشار آسیب‌پذیر جامعه به دنبال داشت.

بنابراین، معیشت میلیون‌ها کارگر ایرانی از واپسین‌ماه‌های سال گذشته در تلاطم‌های اقتصادی ناشی از آن، آسیب‌های فراوانی متحمل شده است. آنها در نبود پشتیبانی‌ اقتصادی دولت، برای تامین مایحتاج زندگی خود، همچنان با مشکل مواجه هستند.

استان های لرستان، هرمزگان، ایلام و سیستان و بلوچستان تا پیش از شیوع بیماری کرونا جزء استان‌های دارای بالاترین میزان فقر و فلاکت بوده‌اند که اکثریت‌ مردم‌شان در زیر خط فقر و فلاکت قرار داشته‌اند.

پیش‌بینی‌ها و برآوردهای مراکز آماری حاکی‌ست که در سال جاری شمار بیکاران از مرز ۶میلیون نفر بگذرد.

کارگران احساس می‌کنند که اکنون بیش از گذشته نداری‌ها، جیب‌شان خالی است و پاسخ‌گوی نیازهای خانواده‌شان نیستند. به خصوص کارگران فصلی و ساختمانی که خارج از پوشش بیمه بیکاری قرار دارند و تورم و گرانی رمق از آنها گرفته است، اکنون بیشترین آسیب‌ها را متحمل می‌شوند.

کارخانه‌ها و مراکز تولیدی که شیوع کرونا، آهنگ تند هشدار ورشکستگی را در گوششان نواخته است، برای مقابله با رکود و زیان‌های ناشی از آن، کارگران را از کار بیکار کردند. روند بیکارسازی و اخراج کارگران همچنان ادامه دارد؛ چراکه نه تنها دولت در مهار این ویروس ناکام بوده، بلکه دامنه شیوع این بیماری و تلفات ناشی از آن هم روندی افزایشی داشته و چشم‌اندازی بر پایان درد و رنج کارگران و فرودستان جامعه نیست.

Share:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *