سخنان «رضا رخشان» یکی از کارگران هفت تپه خطاب به دولت و مجلس

در بیست و ششمین روز از اعتصاب کارگران هفت تپه ، رضا رخشان، از فعالان کارگری هفت‌تپه به بیان مشکلات کارگران می‌پردازد.

وی ضمن معرفی خود می‌گوید: «رضا رخشان هستم کارگر هفت تپه ؛ امروز روی سخنم با نمایندگان مجلس است؛ ما که از دولت روحانی ناامید شدیم، سیاست‌های ضدکارگری روحانی اظهر من الشمس است، کسی نمی‌داند که روحانی با سیاست‌های خصوصی‌سازی، آزاد‌سازی اقتصاد، آزادسازی قیمت‌ها بر اساس عرضه و تقاضا، چه کرده است؛ اما نتیجه را در دلار ۲۲ هزار تومانی داریم می‌بینیم.»

وی ادامه می‌دهد: «این دلار اگر بشود۳۰ هزار تومان، روحانی ککش نمی‌گزد. همتی می‌گوید، اوضاع تحت کنترله، ما چیزی که در بازار می‌بینیم، چیزی که تو زندگی می‌بینیم، هر روز سفره‌مان کوچک‌تر می‌شود و قیمت‌ها هم هر روز در حال افزایش است و ناامیدتر از همیشه نسبت به وضعیت معیشت و زندگی‌مان هستیم.»

وی خطاب به نمایندگان مجلس می‌گوید: «اما در مورد نمایندگان مجلس که باید پایبند به وظیفه نظارت و قانون‌گذاری خودشان باشند، چرا وضعیت ما زحمت‌کشان این است که نباید باشد، حق من نیست این زندگی، حق ما کارگران این وضعیت زندگی نیست، ما لیاقت دنیای بهتر و زندگی بهتری داریم.»

وی ادامه می‌دهد: «چرا باید ما بعد از ۴۰ سال هم‌چنان گدای حق‌مان باشیم؟ چرا باید بعد از ۴۰ سال برای یک حقوق بخور و نمیر اعتراض کنیم، اعتصاب کنیم و به خیابون بیاییم؟ چرا احساس می‌کنیم هیچ فریادرسی نداریم؟ چرا احساس می‌کنیم به حال خودمان رها شدیم؟ مگر نه این که این کشور مال ماست؟ مگر نه این که تمام این پل‌ها و سدهای این کشور با زور بازوی کارگر ساخته شده است، چرا هیچ‌کس فریاد ما را نمی‌شنود؟»

این فعال کارگری می‌گوید: «ما که نسل سوخته بودیم تمام شدیم رفت؛ ولی لااقل نسل جدید را دریابید؛ این همه سال وعده دادند که اوضاع بهتر می‌شود، موقع انتخابات که می‌شود، مملو از شعارهای رنگارنگ و زیبا و قشنگ، اما عملکردها واقعا هولناک است. چرا هیچ کسی بر این دولت روحانی نظارت نمی‌کند؟ چرا این قدر این خصوصی‌سازی فاجعه‌بار است؟»

وی می‌گوید: «نمونه آن را ما در هفت‌تپه می‌بینیم، در جای جای ایران این خصوصی‌سازی جز بدبختی، جز فلاکت کارگر، جز حقوق‌های عقب‌مانده چه دستاوردی به بار آورده است؟»

وی مجددا خطاب به نمایندگان مجلس می‌گوید: «آقای نماینده مجلسی که همین چند روز پیش ۲۳۰ میلیون تومان پول در حساب‌تان واریز شد، منِ کارگر باید چهار ماه یک‌بار حقوق بگیرم، تازه آن هم با هزار بدبختی، اعتصاب و جنگ اعصاب و گاها پرونده‌سازی و اخراج، چرا در این سال‌های گذشته نسبت به زندگی کارگران هیچ‌گونه حرکت مثبتی ندیدیم؟»

وی ادامه می‌دهد: «همیشه اوضاع به سمت بدتر شدن است، یکی جواب بدهد چرا وضعیت زندگی ما مزدبگیران دائما در حال بدتر شدن و سفره ما در حال کوچک شدن است؟ عرض کردم ما که نسل سوخته بودیم، از اول سوختیم، ولی با نسل نو چکار کنیم؟ با بچه‌های‌مان چکار کنیم؟ هزینه تحصیل و هزینه زندگی یک طرف، تازه وقتی وارد بازار کار می‌شوند، نه کاری هست و نه درآمدی.»

وی خطاب به مسئولین می‌گوید: «این اوضاع را سر و سامان بدهید، ما دیگر کارد به استخوان‌مان رسیده، واقعا هم‌چنان گدای حق خودمان هستیم، هر روز فقیرتر می‌شویم. فقیر، فقیرتر می‌شود، اما از آن طرف ثروتمند، ثرومندتر؛ یک وام ۴ یا ۵ میلیونی می‌خواهیم از بانک برای نیاز ضروری زندگی، برای یک چسبی که به یک جایی از این زندگی بزنیم، چهار روز که عقب می‌افتد، دیرکرد وام تعلق می‌گیرد، اما حقوق من که کارگر هستم، چهار ماه عقب می‌افتد، هیچ دیرکردی برایش تعلق نمی‌گیرد.»

Share: