سومین حمله به حقوق و مزایای کارگران تحت عنوان دیدگاه گنج‌آفرین

هجوم همه جانبه اتاق ایران و اتاق بازرگانی به حقوق و مزایای کارگران به منظور به یغما بردن هرآنچه که در سفره کوچک و محقر کارگران باقی‌ مانده‌است.

حقوق و مزایای کارگران از سال ۵۸ تا کنون ۳۶ درصد کمتر از نرخ رسمی تورم افزایش یافته است. اگر یک دولت مردمی بر مسند کار بود می‌بایست کارفرمایان را ملزم به پرداخت سهم مهم‌ترین سرمایه تولیدی یعنی کارگران کند. به این صورت حقوق و مزایای کارگران متناسب با افزایش قیمت‌ و تورم افزایش می‌یافت. دراین روزها به جای ترمیم وضعیت حقوقی کارگران، کارفرمایان از طریق عواملشان در مجلس با طرح‌های مختلف در صدد سرقت اندک حقوق کارگران هستند.

پیش از این به دو تلاش برای از بین بردن حقوق کارگران اشاره کردیم.

  • طرح ۳۴ نماینده مجلس با عنوان «توانمندسازی و پایداری سازمان تامین اجتماعی». این طرح بجای هدف قراردادن علت ورشکستگی سازمان تامین اجتماعی، حقوق بازنشستگی کارگران را نشانه رفته بود.
  • طرح «بنای ایران» که اساسا اندک حقوق کارگری در قانون کار را هدف قرار داده است.

سومین طرح؛ تاراج حقوق و مزایای کارگران با نام فریبنده دیدگا‌ه‌‌های گنج‌آفرین

سومین طرح هم با نام فریبنده «درباره انتخابات ریاست جمهوری، دیدگاه‌های رنج آفرین و دیدگاه‌های گنج آفرین» مطرح شده است.

بانیان این طرح در یک تقسیم کار عادلانه!! همه رنج‌‌ها را برای کارگران و همه گنج‌ها را برای کارفرمایان در نظر گرفته‌اند.

این طرح به عنوان فصل مشترک دو طرح بالا چند محور خطرناک برای حقوق کارگران دارد.

  •  مقررات زدایی گسترده که اولین قربانی آن قانون کار و امنیت شغلی کارگران است.
  • ارزان سازی هر چه بیشتر نیروی کار که حقوق و مزایای کارگران را نشانه گرفته است.

 معرفی «حداقل مزد» بعنوان مانع کار آفرینی و اشتغال زایی

حذف حداقل دستمزد و قانونی کردن قراردادهای یک‌ماهه و سه‌ماهه کار کارگران

مهم‌ترین هجوم صورت گرفته در طرح موسوم به «دیدگاه‌های گنج آفرین»، به دستمزد و قدرت خرید کارگران است؛ با این توضیح که چون هزینه های بخش خصوصی بالاست و درآمدزایی پایین، کارگر نباید دستمزدهای بالا طلب کند چرا که اگر دستمزدها افزایش یابد، کارآفرین قادر به پرداخت چنین دستمزدی نیست و بنابراین اشتغال کاهش یافته و بیکاری افزایش می‌یابد!

در بخش دیگری از طرح استثماری ضدکارگری به زنده کردن مناسبات دوران فئودالی اشاره شده‌است:

«در گذشته فرهنگ استاد-شاگردی برقرار بود به این معنا که افراد بدون اینکه هزینه زیادی به کارفرمایان تحمیل کنند، وارد کسب و کارها می‌شدند و تجربه و مهارت کسب می‌کردند و اگر عملکرد خوبی داشتند در همانجا جذب می‌شدند. امروزه نیز نیازمند آن هستیم که جذب افراد جوان اما بیکار را تسهیل کنیم. اگر کارفرمایان احساس کنند که جذب هر نیروی جدید پرهزینه است نسبت به انجام آن اکراه خواهند داشت اما اگر جوانان را معاف از سختگیری‌های قانون کار و قانون تامین اجتماعی جذب کنیم جذب آن‌ها آسان خواهد شد…»

طرح «گنج‌آفرین»، در ادامه پیشنهاد داده قانون کار بنا بر ضروریات قرن بیست و یکم که نویسندگان طرح، آنرا «سیالیت بازار کار» نامیده‌اند، اصلاح شود. منظور نویسندگان طرح از «سیالیت بازار کار» این است که قرارداد‌های یک‌ماهه و سه‌ماهه قانونی شود و کارفرما ملزم به پرداخت حداقل دستمزد و تأمین بیمه کارگران نباشد.!

برده‌داری نوین و بیگاری کشیدن از کودکان در لباس ضروریات قرن بیست و یکم

نویسندگان «دیدگاه‌های گنج‌آفرین»، در ادامه پیشنهادات ضد کارگری خود،‌ بخش دیگری ازگنج را در بیگاری کشیدن از کودکان جستجو می‌کنند. به کار گرفتن کودکان با یک‌سوم حداقل دستمزد و بدون حق بیمه.

«همچنین دولت می‌تواند مشاغل عمومی تعریف کند یعنی کارهای ساده‌ای را تعریف کند که در ازای آن دستمزدی مثلاً معادل ۳۰ درصد حداقل حقوق به جوانان کمتر از یک سن خاص پرداخت شود. این قبیل فعالیت‌ها موجب می‌شود تا جوانان احساس بیکاری کمتری کنند و در عین حال بیمه بیکاری پرداخت شود بدون اینکه حس گداپروری تقویت شود»

به این ترتیب نویسندگان طرح می‌کوشند کار غیرقانونی کودکان و پدیده شوم «کودکان کار» را لباس قانونی بپوشند. آنهم با دستمزدی ناچیز و بدون حق بیمه.

در هر دو طرح، «حداقل مزد» مانع کارآفرینی و اشتغال‌زایی معرفی شده است. به این صورت دست کارفرما برای هر چه کم کردن بیشتر حقوق کارگران باز شده است. کارفرما با پشت‌گرمی به لشگر بیکاران می‌تواند هر سال کارگران را مجبور به بستن قراردادهای دلخواه خود کند. کارگران هم در هراس از بیکاری و گرسنگی مطلق، مجبور به پذیرش قرارداد دلخواه کارفرما می‌شوند.

دراین وضعیت، صحبت از حقوق و مزایای کارگران، دیگر بی معنی و خارج از روال محسوب میشود. به این صورت دیدگا‌ه‌‌های گنج‌آفرین، کارگران را از نظر حقوقی به پیش از انقلاب صنعتی پرتاب می‌کند.

قربانی کردن حقوق و مزایای کارگران بمنظور خوش آمد کارفرمایان

قانونی سازی کارکودکان، پرداخت مزد توافقی و از بین رفتن حق بیمه و حقوق بازنشستگی، ره‌آورد این طرح برای کارگران است. سران حکومت که خود بالاترین سرمایه‌داران هستند خیز برداشته اند تا اندک حقوق کارگران را با طرح‌های خود نابود کنند. این طرح‌ها تنها به فقیرتر شدن بیشتر کارگران و بیشتر شدن فاصله طبقاتی منجر می‌شود.

Share: