بخش غیزانیه در ۴۰ کیلومتری شهر اهواز واقع شده و منطقه‌ای است که از وجود صدها چاه نفت و ۲۰ شرکت مهم نفت, گاز و شرکت‌های پتروشیمی برخوردار هست، اما متاسفانه چندین سال است، ساکنان این بخش که در ۸۶ روستا زندگی می‌کنند به نبود امکانات و آب آشامیدنی اعتراض دارند. غیزانیه منطقه‌ای است که لوله‌های نفت در آن صدها برابر لوله‌های آب آشامیدنی است. به گفته مردم، این منطقه از ثروتمند‌ترین نقاط جهان است. اما مردم آن فقیر‌ترین مردم محسوب می‌شوند. اغلب روستاهای این منطقه فاقد مدرسه، مراکز درمانی و خدماتی هستند.

پیش از این اوجی وزیر نفت به ‌آنها در راستای کاهش محرومیت وعده‌هایی داد و ادعا کرده بود درمسئولیت‌های اجتماعی اهواز گام‌های بزرگی برداشته شده است.

پیش از وی دارابی مدیر نظارت بر طرح‌های عمرانی مناطق نفت‌خیز ادعا کرده بود که در استان خوزستان۷ هزار و ۱۰۰ میلیارد تومان پروژه‌های مسئولیت اجتماعی در حال اجرا است. وی نگفت که این مبالغ در کجا و چگونه هزینه شده است.

منطقه‌ای با ۳۷ حلقه چاه اما بدون آب آشامیدنی

یکی از اهالی روستاهای غیزانیه می‌گوید:

« اینجا روستای مسلمیه در بخش غیزانیه اهواز است؛ روستایی که داری ۳۷ حلقه چاه نفت است و فاصله از محل چاه نفت تا درب خانه‌‌ها کمتر از ۱۵۰ متر، است اما شرایط مناسبی نداریم. در روستای ما جوانان تحصیل کرده و دارای شرایط به کارگیری و‌ نیروی کار بسیار وجود دارد، اما مردم همچنان از بیکاری رنج می‌برند. مشکل اصلی اینجاست که در این چاه‌های که دور تا دور روستای ما و روستاهای اطراف هستند، نیروهای غیربومی از طریق شرکت نفت استخدام شده است. هیچ قانونی در هیچ جای دنیا وجود ندارد که مردم روستا را بیکار نگه دارند و نیروی از جای دیگر بکار گیرند.»

در روزهای گذشته جوانان غیزانیه در مقابل تاسیسات شرکت نفت در اعتراض به بیکاری تجمع کردند. اما نتیجه‌ای نداشت. زیرا مسئولین نگران وضعیت آنها نیستند. عدم بکارگیری نیروهای بومی از مشکلات اصلی مردم بخش غزانیه است. به همین دلیل بیکاری در این روستاها به یک معضل اصلی تبدیل شده است.

هراس از دچار شدن به سرنوشت حکومت پهلوی

دیکتاتوری حاکم بیش از ۴۰ سال دارایی‌های مردم را به سرقت برده است. مردم مطالبات خود را دارند، اما حاکمیت قادر به پاسخگویی به آنها نیست. این عدم پاسخگویی خود زمینه اعتراضات را فراهم می‌کند. گسترش اعتراضات مردم، ضربات اساسی به ارکان این رژیم وارد می‌کند. نگرانی سران حاکمیت دچار شدن به سرنوشت سلف خود است. نظامی که با اعتصاب و اعتراضات گسترده مردم به یکباره دچار فروپاشی شد.