فرازهایی از جنبش کارگری ایران

فرازهایی از جنبش کارگری ایران  تشکل_یابی_کارگران_ایران

شوراهای دهقانی 1358-1357

پس از سرنگونی رژیم سلطنت، زحمتکشان در تلاش برای بهبود زندگی خود و مشارکت در اداره زندگی اجتماعی در محل کار و زندگی و تصمیم گیری ها، اقدام به تشکیل شوراهای محلی کردند.  شوراهای بسیاری در محل های زندگی و کار  کارگران و زحمتکشان تشکیل شد، از جمله در بسیاری از روستاها، شوراهای دهقانی تشکیل شد.  تا پیش از آن، در روستاها هنوز ملاکین و فئودالها و زمین داران بزرگ صاحب اختیار کشاورزان بودند. 

:small_blue_diamond:در کردستان، در روستاهای اطراف قم، خراسان، توابع یزد، گیلان، مازندران، شهرکرد، ارومیه، ایرانشهر و… شوراهای روستائی زمین های ملاکین را مصادره می کردند و اتحادیه شوراهای روستائی را تشکیل دادند. 

:small_orange_diamond:شوراهای دهقانی روستاهای خراسان، که در اواخر سال  58 شکل گرفتند، کشت دسته جمعی را سازمان دادند و بر کشت و برداشت محصول کنترل اعمال میکند و مبنای تقسیم محصول، میزان کاری بود که هر روستائی در جریان کاشت و برداشت، انجام می داد. دهقانان زحمتکش روستای حکیم آباد و روستاهای اطراف برای تضمین پایداری حرکتشان، و برای جلوگیری از سوءاستفاده احتمالی ملاکین از تضادهای قومی و در جهت از بین بردن تبعیضات قومی در اتحادیه شوراهای خود، از هر ملیت (کرد، ترک، بلوچ)  تعداد مساوی نمایندگان را برمی گزینند.

:small_blue_diamond:۲۶ بهمن ۵۷ ، «کانون فرهنگی و سیاسی خلق ترکمن » تشکیل شد. پس از آن، مصادره زمین های بزرگ و تشکیل شوراهای روستائی در سرتاسر ترکمن صحرا آغاز شد. شوراها در اتحادیه های شورائی متمرکز شدند و یک ماه بعد، «ستاد مرکزی شوراهای ترکمن صحرا » تشکیل شد.

:small_orange_diamond:کلیه اراضی زمینداران بزرگ و درباریان شاه مصادره شده و توسط دهقانان زحمتکش به شیوه شورائی کشت و برداشت میشد. 

صیادان ترکمن صحرا در شوراهای خود متشکل شده بودند، تشکلهای دمکراتیک معلمان، دانش آموزان، زنان، کارگران و نیز کانون های فرهنگی و هنری و شبکه کتابخانه های محلی و روستائی و تمام این تشکل ها، تحت رهبری «ستاد مرکزی شوراها » قرار داشتند.

صدای_کارگران

Share: