متن فراخوان رسمی کارزار قفس را بسوزان

فراخوانی برای مبارزه متحد علیه سرکوب های مکرر

تعقیب پشت تعقیب، ارعاب پشت ارعاب، بازداشت پشت بازداشت، شکنجه پشت شکنجه، اعدام پشت اعدام؛ تاریخ جمهوری اسلامی با تیر و طناب و دار بر صفحه ی تاریخ رقم خورده. این تاریخ صفحات دیگری نیز دارد: مبارزه از پی مبارزه. مبارزات «ما»

مبارزات «ما» در برابر سرکوب «آن ها» قرار گرفته است. سرکوب آنها در راستای خفه کردن ماست. پیام ما اما باید صریح و استوار باشد: در برابر جنایت های شما ساکت نخواهیم شد. آنها بی تردید تضادهایی با یکدیگر دارند. اما در برابر سرکوب ما متحدند. ما بی تردید از جهات مختلف تضادهایی با یکدیگر داریم. اما در برابر سرکوب آنها مجبوریم متحد باشیم.

در همین مدت اخیر، یورش ها تشدید شده. ابعاد دستگیری و بازداشت فعالین سیاسی-اجتماعی گسترش یافته: شبنم آشوری، ائلوار قلیوند، مهران رئوف، ناهید تقوی، خسرو صادقی بروجنی، لقمان پیرخضرانیان، ندا پیرخضرانیان، آرش جوهری، بهاره سلیمانی، اندیشه صدری و سمیه کارگر ، محمد خانی و حنیف شادلو. علاوه بر این دستگیری ها: یورش به خانه، و سرقت وسایل الهام صمیمی، فعال دانشجویی و نفیسه ملکی جو، بازیگر تئاتر و فعال اجتماعی نیز هست. اینها صرفا اسامی فعالینی است که در همین هفته های اخیر مورد حمله نیروهای امنیتی قرار گرفته اند. همه ی اینها در کنار تعداد کثیری شهروند بی نام و نشان دیگری قرار دارند که روزانه دستگیر و بازداشت و شکنجه می شوند.

دیگر بار تاکید می کنیم، راه دیگری جز مبارزه نداریم. خیال خامی خواهد بود اگر گمان کنیم عقب نشینیِ ولو مقطعیِ ما صحنه را «مساعدتر» می کند. وقتی سرکوب آنها مکرر است، مبارزه ی ما نمی تواند موقت باشد. یک گام به عقب ما به معنای دو گام به پیش آنها خواهد بود.

ممکن است ما در حوزه های مختلف تفاوت ها، تضادها و اختلافاتی در اندیشه و رویکردمان داشته باشیم. اما بدیهی است که همگی ما باید از هرگونه مبارزه در برابر سرکوب دفاع کنیم. هرگونه جدایی در این عرصه، تحت هر لوایی، زبونانه است و پیامدهای هولناکی برای همگی ما خواهد داشت. علیه هر شکلی از ستم باید مبارزه کنیم و مبارزان و فعالین هر حوزه را به متحدانه حمایت کنیم.

نام برخی از این فعالین و مبارزان را می دانیم. نام بسیاری شان را خیر. با برخی از این مبارزان هم کلام بوده ایم، با برخی شان هم گام و با بسیاری شان خیر. با برخی از این مبارزان اندیشیده ایم، خشمگین شده ایم، به شور آمده ایم، شعار داده ایم، لبخند زده ایم، اشک ریخته ایم، شادنوشی داشته ایم، ترانه خوانده ایم، سرود سرداده ایم، و با بسیاریشان خیر. با برخی از این مبارزان در تاریک ترین شب ها، بلندترین شبها به تباهی پوزخند زده ایم و با بسیاری شان خیر. برخی از اینان را از نزدیک می شناختیم و بسیاری شان را خیر. به واقع ممکن است هیچ یک را از نزدیک نمی شناختیم، حتی یک بار نیز ندیده باشیمشان، اما همگی اینان نزدیک ترین آشنایان نزدیک ما هستند.

 اتحاد ما در مبارزه علیه هر شکلی از شکنجه، دستگیری و سرکوب فعالین گامی ضروری، عاجل و مداوم در مسیر مبارزاتمان است.

Share: