مشکلات طاقت فرسای کارگران پایانه نفتی خارک

کارگران پایانه نفتی خارک در شرایط غیرقابل تحمل قرار دارند. ۳۰ روز کار در ماه بدون تعطیلی، محرومیت از دیدار خانواده و نداشتن امنیت شغلی از شرایط مشقت‌بار آنها است.

شرکت برای استثمار بیشتر به آنها ابلاغ کرده که باید در جزیره خارک نیروهای بومی باشند. در حالیکه بدلیل شرایط بد آب و هوایی، اکثریت نیروهای کار غیربومی هستند. به همین دلیل باید شرکت در قرارداد خود تجدید نظر کند. کارگران درخواست برقراری قانون ۱۴-۱۴ و یا ۱۰-۲۰ را دارند.

روز ۱۶ مهرماه ۱۴۰۰ کارگران به پاره‌ای از مشکلات خود پرداخته‌اند. به گفته این کارگران، کارفرما به بهانه بومی بودن آنها مانع از رفتن‌شان به مرخصی می‌شود. زمانی هم که به آنها مرخصی می‌دهد، از حقوق‌شان کسر می‌کند.

چند تن از کارگران پایانه نفتی خارک مشکلات خودشان با کارفرما را اینگونه بیان می‌کنند. یکی از آنها می‌گوید: «از ما می‌خواهند خانواده‌ خود را به جزیره بیاوریم. اما اینجا یک جزیره‌ حساس صنعتی است و مجوز برای ورود خانواده‌ها به سختی داده می‌شود.»

کارت بومی بودن برای پایمال کردن حقوق کارگران

یکی دیگر از کارگران به استثمار شرکت پیمانکاری و بازی با کارت بومی بودن اشاره می‌کند. وی می‌گوید: «حتی اگر ما را نیروی بومی حساب می‌کنند، چرا مزایای نیروی بومی را به ما نمی‌دهند؟ چرا ما باید هر روز و حتی در روزهای تعطیل هم کار کنیم و چرا به جای ۸ ساعت کار، باید ۱۲ساعت پای کار باشیم؟ مرخصی‌های ما بدون حقوق محاسبه می‌شود و آخر سال پول مرخصی‌ها را به ما می‌دهند؛ درصورتیکه ما این را نمی‌خواهیم.»

یک کارگردیگر ادامه می‌دهد: «اگر ما نیروهای بومی هستیم چرا بیمه‌ ما را روزمزد واریز می‌کنند. اگر یک روز سرکار نباشیم بیمه و حقوق ما را را رد نمی‌کنند. همه‌ این فشارها برای این است که نتوانیم از همان ۲ و نیم روز در ماه هم استفاده کنیم.»

بومی بودن فقط یک بهانه‌ برای شرکت‌های پیمانکاری است تا به این صورت کارگران را استثمار بیشتری کند. ۱۲ ساعت کار در روز و نداشتن مرخصی ماهانه ربطی به بومی بودن یا نبودن کارگران ندارد.

پاسخ‌گو نبودن شرکت پایانه نفتی خارک به عنوان شرکت مادر

روابط عمومی شرکت پایانه‌ نفتی خارک بدون مسئول دانستن خود بعنوان شرکت مادر* کاملا در میز پیمانکار بازی می‌کند. آنهاوی در نهایت می‌گویند که اگر کسی مشکل دارد، برود جای دیگری کار کند. پاسخی که بسیاری از مسئولین به کارگران معترض می‌دهند. آنها بخوبی می‌دانند که کارگران در هراس از بیکاری تن به خواسته‌های آنها می‌دهند. اما بایستی بدانند که این چرخه فاسد همیشه به نفع آنها و صاحبان شرکت‌های پیمانکاری نخواهد چرخید. صبر و تحمل کارگران هم اندازه‌ای دارد. این صبر مانند فنر فشرده تا حدی قابلیت جمع شدن دارد. اما زمانی که باز شود دیگر کنترل آن برای سران حکومت امکان‌پذیر نیست.

Share: