مشکلات معیشتی و استخدامی علت اصلی مهاجرت جامعه پرستاری

نزدیک به ۲ سال از پاندمی کرونا می‌گذرد. یکی از مواردی که در این ۲ سال نسبتا ثابت مانده و تغییرات جزیی داشته مشکلات جامعه پرستاری است. مسئولین در ۲ سال گذشته جز دادن وعده‌های بی‌سرانجام هیچ اقدامی برای رفع مشکلات آنها انجام نداده‌اند.

از اصلی‌ترین مشکلات جامعه پرستاری، نامشخص بودن وضعیت پرستاران شرکتی، طرحی و قرارداد ۸۹ روزه است. اختلاف بیش از حد دریافتی این پرستاران با همکاران‌شان که استخدام رسمی هستند، همواره به چشم می‌آید.

بخش عمده‌ای از مبارزه با کرونا در کشور بر دوش جامعه پرستاری بود. اما در مقابل این زحمات، هیچ بهبودی در وضعیت معیشت پرستاران مشاهده نمی‌شود. بسیاری از پرستاران بدلیل مشکلات معیشتی مجبور به چند شیفت کار در بخش‌های بیمارستان هستند. حتی بسیاری از بازنشستگان جامعه پرستاری بدلیل فقر و بالا بودن هزینه معیشت مجبور به کار شده‌اند. بسیاری از این بازنشستگان مجبور به قبول استثمار شدید برای کسب دریافتی اندکی هستند.

۱۴۰ هزار نفر از جامعه پرستاری ایران به کرونا مبتلا شده‌اند

در ۲ سال گذشته قسمت اعظم نیروی خط مقدم در نبرد با کرونا را پرستاران تشکیل می‌دادند. به گفته رئیس هیات مدیره نظام پرستاری تهران بیش از ۱۴۰ هزار پرستار به کرونا مبتلا شده‌اند. به همین دلیل برای ایمن نگه داشتن جامعه پرستاری از کرونا تزریق دوز سوم واکسن ضروری است.

از بحران‌های خاموش در کشور می‌توان به افزایش مهاجرت پرستاران اشاره کرد. اکثر پرستاران بعد از گذراندن طرح، بیش از ۵ سال است که به صورت قراردادی ۸۹ روزه می‌باشند. هر روز تاخیر در استخدام با توجه به بالا رفتن سن به معنی دور شدن از استخدام رسمی است. مهاجرت تنها راه نجات از این وضعیت است، بخصوص که بسیاری از کشورها پیشنهادات بسیار بالاتری به آنها می‌دهند.

شرایط آسان برای جذب بدلیل سطح بالای عملی پرستاران ایرانی

بدلیل سطح بالای عملی پرستاران ایرانی در این سال‌ها شرایط جذب بسیار آسان شده است. پیش از این پرستاران بایستی برای جذب ۲ سال به عنوان کمک بهیار یا کمک پرستار فعالیت می‌کردند. اما در حال حاضر این روند تسریع شده و با کمترین محدودیت‌ها جذب پرستاران حتی از داخل کشور انجام می‌شود. برای تربیت یک پرستار بیش از یک میلیارد تومان هزینه می‌شود. اما حقوقی که در سال به یک پرستار شرکتی می‌دهند کمتر از ۶۰ میلیون تومان است.

دیکتاتوری حاکم با استثمار جامعه پرستاری در همه زمینه‌ها راه را برای خروج شتابان آنها از کشور باز کرده است. خروج این سرمایه‌های انسانی در حالی است که ایران با استاندارد جهانی پرستار به تخت، فاصله بسیاری دارد. اما تنها چیزی که برای سران حکومت مهم نیست، وضعیت بهداشت و سلامتی مردم است.

Share: