ندادن مجوز به زنان صیاد بدلایل نامعلوم درجزیره هنگام

ممنوعیت صید توسط زنان صیاد تازگی ندارد. دو سال پیش هم رسانه‌ها از ممنوعیت فعالیت ماهیگیری توسط زنان در جزیره هنگام خبر داده بودند.

جزیره هنگام در ۲۹ مایلی قشم قرار دارد. جمعیت این جزیره کمتر از ۷۰۰ نفر است. این جزیره یکی از جذاب‌ترین مقاصد گردشگری در استان هرمزگان است. اما هنگام همیشه شلوغ نیست، بخصوص درنیمه اول سال.

تنها راه تامین معاش ساکنان جزیره هنگام، صید ماهی است. این صیادان ابزارهای پیشرفته برای صید ندارند.

صیادی زنان یک رسم دیرینه در جزیره هنگام

زنان پا به پای مردان برای امرار معاش به دریا می‌روند. به دریا زدن سنت قدیمی صیادی زنان در کنار مردان است. در هنگام، زنان صیاد زیادی هم هستند که پا به پای مردان و به تنهایی ماهیگیری می‌کنند. فرهنگ مردسالار و نبود قوانین حمایت از اشتغال زنان باعث شد که زنان ماهیگیر حمایت نشوند.

خیلی از این زنان سرپرست خانوار هستند. بسیاری از آنها برای امرار معاش به کار ماهیگیری روی آورده‌اند. توسعه کسب وکار و داشتن اقامتگاه بومی از‌ آرزوهای این زنان است. در صورت داشتن اقامتگاه، زنان صیاد نیازی به فروش ارزان ماهی‌های صید شده ندارند. آنها در حال حاضر صیدهای خود را با قیمت پایین به ماهی فروشان دوره‌گرد و یخچال‌های جزیره می‌فروشند.

در حال حاضر مشکل اصلی این زنان نداشتن مجوز ماهیگیری از شیلات است، فقط به یک دلیل، چون زن هستند.!!

محرومیت از داشتن مجوز شیلات برای زنان صیاد

مردان حاکم بر شیلات می‌گویند ماهیگیری کار زن نیست. اما سالیان دور است که زنان این جزیره بدون کمک مردان به صیادی مشغول هستند. یکی از زنان مشکلات نداشتن مجوز را شرح می‌دهد. وی می‌گوید: «اگر قایق‌مان آسیب ببیند نمی‌توانیم از جایی خسارت بگیریم یا سهمیه بنزین دریافت کنیم. چرا ماهیگیری کار زن نیست؟ این همه سال است که ما ماهی می‌گیریم. ما در این جزیره همه کار می‌کنیم؛ اقتصاد هنگام روی دست زن‌هاست.»

رفت و برگشت بی‌نتیجه برای صدور مجوز صیادی

خرداد ۹۸ معاون ارتباطات و پیگیری اجرای قانون اساسی در نامه‌‌ای به رئیس شیلات ممانعت از صدور مجوز برای صید زنان را خلاف قانون اساسی دانست. استاندار هرمزگان هم در سال ۹۹ قول صدور مجوز را به بانوان این جزیره داد.

اما در مرداد ۱۴۰۰ معاون ماهیگیری شیلات اظهارات عجیبی اظهار داشت. وی گفت: «فقط زنان جزیره هنگام هستند که در دریا صیادی می‌کنند و در سایر جزایر شاهد صیادی زنان نیستیم. به همین دلیل زنانی را که صیاد هستند و در دریا کار می‌کنند، شناسایی کردیم و به هر دو نفر یک مجوز ارایه دادیم.»

یکی از زنان صیاد ضمن اظهار بی‌اطلاعی از صدور مجوز می‌گوید: «اگر مجوزی هم صادر شده باشد. ما تنها خبرش را شنیدیم، هنوز چیزی به دست‌مان نرسیده است. نکته مهم‌تر برای ما این است که حالا بحث صدور یک مجوز برای دو نفر مطرح است. چرا باید زنان ماهیگیر که کارشان هیچ فرقی با مردان ندارد، یک مجوز را به صورت مشترک استفاده کنند؟ به همان نسبت بحث دریافت سوخت سهمیه‌ای و استهلاک قایق‌ها هم وجود دارد. ما خیلی وقت‌ها در گرگ و میش صبح به دریا می‌زنیم و تا شب در دریا کار می‌کنیم. حتی گاهی شب‌ها هم در دریا هستیم. ولی از کمترین امکانات برای اشتغال و درآمدزایی محروم هستیم.»

عدم صدور مجوز صید برای زنان به معنی محروم کردن آنها از تسهیلات و امتیازات است. امتیازاتی از جمله دریافت سوخت یارانه‌ای و دیگر تسهیلات دولتی که محروم هستند. سوال اصلی اینجا است که چرا حق و حقوق این زنان اینگونه پایمال می‌شود. چرا سران حکومت از دادن مجوز صیادی به زنان صیاد که حق مسلم آنها است، طفره می‌روند؟

Share: