کشور ایران در یک منطقه جغرافیایی خشک و نیمه خشک قرار گرفته و منابع آبی آن محدود است. تنش آبی در کشور ناشی از خشکسالی نبوده و بیشتر به سیاست‌های مقامات دولتی بستگی دارد. در کشور سیاست‌های مواجهه با خشکسالی جاری نشده و حتی استراتژی درستی برای کشت محصولات کشاورزی تدوین نشده است. در میانه درگیری با خشکسالی کشت محصولات آب‌بر اما کم قیمت همچنان ادامه دارد. بسیاری از محصولات کشاورزی به دلیل نبود بازار برای فروش از بین می‌روند. از بین رفتن محصولات کشاورزی به معنی هدر رفتن مقدار قابل توجهی آب است که برای بدست آوردن آن تلاش بیش از حد شده است.

به گفته مدیرعامل شرکت مهندسی آب و فاضلاب کشور، ۲۷۲ شهر دچار تنش آبی شده‌اند. همچنین تعداد زیادی از روستاهای کشور به آبرسانی سیار نیاز دارند. به گفته وی در حال حاضر نزدیک به ۵ هزار روستا تحت پوشش آبرسانی سیار هستند اما این آمار در تابستان به ۶ تا ۷ هزار روستا افزایش خواهد یافت.

مقامات دولتی به جای اجرای طرح‌های مواجهه با تنش آبی، انگشت اتهام را به سمت مردم نشانه رفته و آنها را عامل کم آبی قلمداد می‌کنند. آنها بارها در این روزها مردم را تهدید به قطع اشتراک کرده‌اند.

پایان ذخیره آب سدها در کشور

این روزها در بسیاری از شهرها مردم چندین ساعت در روز، دسترسی به آب آشامیدنی ندارند. به گفته مقامات دولتی تهران، جزء ۶ استان پر تنش آبی کشور است. ذخیره آب سدهای استان تهران به شدت کاهش یافته است. به گفته وزارت نیرو تهران به میزان ۹۰ روز مصرف آب کمبود دارد. طبق همین گزارش ۵۳ درصد ظرفیت سدهای کشور خالی است.

مدیریت ناکارآمد منابع آبی، سدسازی‌های بی‌رویه و غیرتخصصی، انتقال آب و… تنش آبی در کشور را تشدید کرده است. مشخص شد که تنش آبی در کشور بیش از آنکه نتیجه خشکسالی باشد ناشی از اعمال قدرت مافیای آب در کشور است.

بی‌آبی در کشور در حال تبدیل شدن به یک بحران امنیتی است. اعتراضات در تابستان گذشته، نشان داد، همه شهرهای کشور در این موضوع درگیر هستند. کابینه رئیسی که از افراد غیرمتخصص تشکیل شده است، نشان داده که از ابتدا زیر سلطه مافیای آب قرار دارد. حمایت جدی رئیسی از سدسازی‌ها و شروع عجولانه طرح‌هایی که به علت اعتراضات مردم متوقف شد، دلیلی بر این مدعا است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.