نگرانی اعتصابگران صنعت نفت از نرسیدن به نتیجه دلخواه شان بعلت نداشتن تشکل کارگری

اعتصابگران صنعت نفت خواستار افزایش حقوق و بهتر شدن شرایط کاری هستند

 اعتصابگران صنعت نفت بیش از ۱۰ روز است که دست از کار کشیده‌اند. گزارش‌های رسیده حاکی از ادامه و گسترش اعتصاب کارگران پیمانکاری در صنعت نفت است. در همین حال یک نماینده مجلس از نشست فوق‌العاده با مسئولان وزارت نفت خبرداد. این نشست قرار بود برای بررسی مشکلات اعتصاب گران صنعت نفت و حل آنها تشکیل شود.

اصلی‌ترین خواسته اعتصابگران صنعت نفت افزایش حقوق است

حقوق کارگران پیمانکاری بین ۲.۵ تا ۴ میلیون تومان است. این در حالی است که بانک مرکزی دراسفند۹۹ سبد معیشت در تهران را ۱۱ میلیون تومان برآورد کرده بود. اعتصابگران صنعت نفت خواهان افزایش حقوق‌شان به ۱۲میلیون تومان می‌باشند.

وزیر نفت از تلاش برای حل مشکلات حقوق و مزایای کارکنان رسمی تا پایان تیرماه خبر داد. وی خواسته‌های اضافه شدن حقوق کارگران پیمانکاری را «فراقانونی» نامید. این اظهارات در حالی است که طرف قرارداد همه شرکت‌های پیمانکاری، شرکت نفت می‌باشد.

نفت سفید و نفت سیاه تفاوت از زمین تا آسمان

 این روزها در بین اعتصابگران صنعت نفت واژه‌های جدیدی جای باز کرده است. «نفت سفید» و «نفت سیاه».

ریشه تمام مشکلات این کارگران در تفکیک این دو نفت از یکدیگر است. تمامی آقازاده‌ها و مدیران شرکت نفت که حقوق‌‌های بالا می‌گیرند شامل «نفت سفید» می‌شوند. «نفت سیاه» هم برای کارگران پیمانکاری است که همه زحمات و سختی‌های کار را تحمل می‌کنند. این کارگران کمترین حقوق‌ها را دریافت می‌کنند.

اعتراض اعتصاب گران صنعت نفت هم به مدیرانی است که پشت میز نشسته بدون کوچکترین زحمتی بیشترین منافع را به جیب می‌زنند. اما کارگران که اکثریت بالای ۸۰ درصد صنایع نفت و گاز را شامل می‌شوند از کمترین حقوق و مزایا هم بی‌نصیب هستند.

اصلی‌ترین خواسته اعتصاب گران صنعت نفت رسیدن حقوق‌ها به سطح قابل قبول است. نگرانی اصلی این کارگران نداشتن تشکل مختص به خودشان است که طرف حساب پیمانکاران و شرکت نفت باشد. دیکتاتوری حاکم در هراس از اعتراضات کارگری هیچ‌گاه به آنها اجازه برپایی تشکل‌های کارگری را نداده است.

نگرانی اعتصابگران صنعت نفت از نداشتن تشکل کارگری

رسانه‌ها نگرانی کارگران از نداشتن تشکل و اتحادیه را منعکس کرده است. یک کارگر می‌گوید: «ما پیمانکاری‌ها که هیچ حامی قدرتمندی نداریم، تشکل یا اتحادیه نداریم، تحت پوشش قانون کار هستیم و فقط کمی بیشتر از حداقل دستمزد، حقوق می‌گیریم. بخاطر تبعیضات نهادینه شده و شرایط دشوار شغلی خود، دست به اعتراض زده‌ایم»

این روزها در مجلس بحث بررسی مشکلات کارگران پیمانی مطرح است. نگرانی اصلی اعتصابگران صنعت نفت نداشتن طرف حساب در این بحث‌ها است. دیکتاتوری حاکم بر کشور بمنظور استثمار هر چه بیشتر کارگران به آنها اجازه تشکیل سندیکا و تشکل‌های کارگری را نداده است. به همین دلیل آنها در اعتراضات خود هیچ‌گاه طرف حساب نبوده‌اند. در بسیاری از مواقع خانه ضدکارگر با زدوبند باعث ضایع شدن حقوق کارگران به نفع منافع گروهی خود شده‌اند.

نمونه آن کوتاه آمدن از حداقل پایه حقوق کارگران در اواخر سال۹۹ می‌باشد. اعتصابگران صنعت نفت علت فقر خود را در اساس این حکومت دنبال می‌کنند. آنها می‌دانند که فقط در یک تغییر اساسی و بنیادی است که می‌توانند به حقوق خود دست پیدا کنند. این اعتراضات باید مانند روزهای پایانی حکومت شاه تا رسیدن به خواسته‌های خود ادامه داشته باشد.

Share: