همبستگی اتحادیه جهانی صنعت، با کارگران اعتصاب کننده در صنایع نفت و گاز ایران

اتحادیة جهانی صنعت (INDUSTRIALL GLOBAL UNION) روز سه شنبه ۱۴ مرداد ماه ۹۹، با انتشار مقاله‌ای  بر روی سایت رسمی این اتحادیه، همبستگی خود را با اعتصاب کارگران صنایع نفت و گاز ایران، ابراز کرد.

اتحادیة جهانی صنعت، (INDUSTRIALL GLOBAL UNION)، متشکل از اتحادیه‌های کارگری آزاد، مستقل و دموکراتیک است که ۵۰ میلیون نفر از کارگران و کارمندان در صنایع فلزی، مواد شیمیایی، انرژی، معدن، نساجی و صنایع وابسته به آن را در ۱۴۰ کشور جهان، نمایندگی می‌کنند.

اتحادیه جهانی صنعت در خصوص اعتصاب کارگران ایرانی می‌نویسد که «۴ اوت ۲۰۲۰؛ هزاران کارگر در اعتراض به تأخیر در پرداخت دستمزدها و شرایط نامناسب کار، اقدام به اعتصاب در میادین گاز پارس جنوبی ایران کردند.

حدود ۱۰ هزار کارگر، کار خود را به دلیل موج اعتصاب ناگهانی، به پالایشگاه‌های بزرگ و پروژه‌های صنعتی موجود در میادین گازی پارس جنوبی ایران متوقف کرده‌اند. کارگران در اعتراض به تأخیر در پرداخت دستمزدها، دستمزدهای پائین، اشتغال نا‌امن و شرایط نامناسب کار و زندگی با گرمای ۵۰ درجه‌ای، دست به اعتصاب زده‌اند.

تعویق در پرداخت دستمزدها، مشکلی تکراری است، و اعتراض و اعتصابات محلی، متداول است. با این حال، این موج گسترده و هماهنگ در اقدام به اعتصاب، بی‌سابقه است و بر تعدادی از پالایشگاه‌ها و بسیاری از پیمانکاران تأثیر می‌گذارد.

اعتصاب‌کنندگان عبارتند از سازندگان، برق‌کاران، جوش‌کاران، لوله‌کش‌ها و سایر کارگران شاغل که برای شرکت‌های پیمان‌کاری و دست‌اندرکاران پروژه‌های صنعتی در بزرگترین میدان گاز طبیعی جهان، کار می‌کنند. آنها در دوره شیفت‌بندی ۲۰ روز کار، ده روز مرخصی کار می‌کنند و در زمانیکه در شیفت کار هستند، در خوابگاه‌های نزدیک محل کارشان مستقر می‌باشند. آنها قصد دارند از کار برای یک دوره ۲۰ روزه، خودداری کنند.

موج اعتصاب اعتراضی هنگامی ایجاد شد که ابراهیم عرب‌زاده، کارگر پیمانکاری پتروشیمی ماهشهر، در اثر گرمازدگی در اثر کار در روز  ۷ مرداد درگذشت. کارگران لیستی از مطالبات را به شرکت‌های پیمانکاری ارائه دادند.

 تا روز شنبه ۱۱ مردادماه، ۱۰ هزار کارگر در اعتصاب بودند که ۲۰۰۰ نفر از آنان کارخانه‌های گاز را به طور کامل ترک کرده و به خانه بازگشته و بسیاری دیگر، در خارج از دفاتر پیمانکاران تجمع کردند.

اتحادیه مکانیک‌ها و فلزکاران ایران وابسته به اتحادیه جهانی صنعت، معتقد است که مقیاس این عمل بدان معنی است که کارگران می‌توانند، شانس به دست آوردن امتیاز نمایندگی در نهادها و شرکت‌های بزرگ صنعتی را داشته باشند.

با ادامه اعتصاب ، انتظار می‌رود کارگران سایر پالایشگاه‌ها و مجتمع‌های پتروشیمی نیز [به اعتصاب] بپیوندند. تا ۱۴ مرداد، اعتراضات به پالایشگاه اصفهان در مرکز ایران و مشهد در شمال شرقی گسترش یافته‌اند.

موجی از اقدامات در ارگان‌های صنعتی، ایران را فرا گرفته است؛ ازجمله در کارخانه قند هفت تپه و در تأسیسات صنعتی در شهر اراک. کارگران اعتصابی غالباً سرکوب می‌شوند. اما کارگران پارس جنوبی از مشاغل غیر ثابت خود به عنوان یک سلاح صنعتی استفاده می‌کنند؛ از آنجائیکه آنها کارمند دائمی نیستند، نمی‌توان در مورد توقف کار یا ترک کار به طور کلی به آنان نظم داد.

با گسترش اعتصاب، سازمان‌دهندگان از تلافی نیروهای امنیتی می‌ترسند. گزارش‌های تایید نشده درباره دستگیری و نظارت بر فعالان اصلی وجود دارد.

امروز گزارش شد که دو روز اول اعتصاب، باعث شد تا برخی از کارفرمایان آنها اعلام کنند که آماده مذاکره مجدد از جمله در نیروگاه ایرانشهر در جنوب شرقی هستند.

کمال اوزکان، معاون دبیرکل اتحادیه جهانی صنعت، گفت: «کارگران ایرانی بارها و بارها ثابت کرده‌اند که هیچ سرکوبی منجر به سکوت آنها نخواهد شد. آنها برای احقاق حقوق خود ایستاده و تا زمان شنیدن صدایشان، اعتراض خود را ادامه خواهند داد.

کارگران پالایشگاه‌های صنعت گاز که برای دفاع از حقوق خود اقدام به هماهنگی و اقدامات استراتژیک صنعتی می‌کنند، اگر محکم باشند، می‌توانند یک تغییر اساسی ایجاد کنند. ایران تا زمانی که اتحادیه‌های مستقل به رسمیت شناخته نشوند، دچار تضادهای صنعتی خواهد بود.»

توسعه میادین پارس جنوبی پرچم‌دار پروژه هیدروکربن‌های ایران است. این کشور به دلیل تجربه تورم بیش از حد، به پروژه تبادلات ارز خارجی وابسته است. شرکت دولتی نفت و گاز در کلیه پروژه‌های پارس جنوبی قلمرو قدرت دارد. غول انرژی فرانسوی توتال توافق نامه‌ای را برای توسعه میادین در سال ۲۰۱۷ امضا كرد، اما به دلیل تحریم‌های آمریكا انصراف داد.

این زمینه‌ها با همکاری سایر شرکت‌های چند ملیتی انرژی در حال توسعه است؛ اما ایران برای افزایش تعهد مالی لازم، تلاش کرده است. پیمانکاران تحت فشار قرار دارند تا کار خود را روی پروژه‌هایی انجام دهند که عقب مانده‌اند و اغلب به دلیل تأخیر در پرداخت قراردادهای دولت به دلیل تحریم‌های بانکی با مشکلات نقدینگی روبرو هستند.»

Share: