وضعیت نامعلوم استخدامی کارگران قرارداد موقت تا کی باید ادامه داشته باشد

یک هفته از اعتصاب کارگران قرارداد موقت صنایع نفت و گاز می‌گذرد. دامنه این اعتصاب هر روز گسترده‌تر می‌شود. خواسته اصلی اعتصاب کنندگان اضافه شدن دستمزد، امنیت شغلی و بهبود شرایط کاری است. شرکت‌های پیمانکاری طرف قرارداد مستقیم وزارت نفت هستند. اما وزارت نفت در قبال شرایط کارگران هیچ مسئولیتی نمی‌پذیرد و آنها را به شرکت‌های پیمانکاری احاله می‌دهد. یکی از خواسته‌های اصلی کارگران حذف شرکت‌های پیمانکاری و بستن قرارداد مستقیم با شرکت نفت می‌باشد.

محرومیت از حقوق قانون کار برای کارگران قرارداد موقت

برای کارگران قرارداد موقت هیچ امنیت شغلی وجود ندارد. این کارگران که در مناطق آزاد اقتصادی کار می‌کنند از حقوق قانون کار محروم هستند. البته قرار است که آنها تحت قوانین سازمان بین‌المللی کار قرار داشته باشند که آن هم بیشتر بر روی کاغذ است. دستمزدی که شرکت پیمانکاری می‌پردازد بسیار کمتر از مزد توافقی در قرارداد است. بیشتر مزایای مندرج در قراردادها به فراموشی سپرده می‌شود.

روز شنبه ۵ تیرماه ۱۴۰۰، یکی از کارگران قرارداد موقت از عدم پایبندی وزارت نفت و شرکت‌های پیمانکاری به تعهدات داده شده و شرایط نامناسب شغلی اعتراض دارد. وی تصریح می‌کند: «سال ۹۰ بعد از گذراندن موفقیت‌آمیز یک آزمون، به قرارداد موقت و مستقیم تبدیل وضعیت شدیم و قرار بود بعد از ۳ سال، «مدت معین» شویم یعنی مدت قراردادمان از یک سال به ۱۰ سال افزایش یابد و حقوق و دستمزدمان تقریباً با رسمی‌ها برابر شود. اما به این وعده عمل نکردند و ۹ سال است که ما قراردادی‌ها همچنان بلاتکلیف هستیم.»

در اساس‌نامه وزارت نفت آمده است که نیروی قراردادی نبایستی بیش از ۳ سال مدت موقت باشد. اما تعداد بسیاری از این نیروها از سال ۹۰ تاکنون مدت موقت هستند.

کارگران قرارداد موقت در صنعت نفت به ۳۴ هزار نفر می‌رسد

آمار کارگران قرارداد موقت در کل صنعت نفت به ۳۴ هزار نفر می‌رسد. ۱۲هزار و ۵۰۰ نفر این افراد مدرک تحصیلی لیسانس و بالاتر دارند. وضعیت معیشتی آنها به نسبت کارکنان رسمی بسیار متفاوت است.

یک نیروی قرارداد موقت در این رابطه می‌گوید: «دریافتی من با همه متعلقات و مزایای مزدی حدود۶ میلیون تومان است. اما معادل رسمی من، ۲۲ میلیون تومان حقوق می‌گیرد. ۶ میلیون تومان کجا، ۲۲ میلیون تومان کجا؟ اختلاف موجود، بسیار فاحش و آزاردهنده است. این در حالی است که بیشترِ شیفت‌ها و مسئولیت‌های حساس بر دوش ما قراردادی‌ها است. رسمی‌ها خیال‌شان بابت آینده و امنیت شغلی راحت است و عموماً نگرانی چندانی برای کار ندارند. همه‌ کارهای سنگین بر دوش ما است و این سنگینی کار، سنگینی ۹ سال بلاتکلیفی را مضاعف کرده است.»

وضعیت بلاتکلیف کـارگران قـرارداد موقت

این کارگران با اینکه بیمه تامین اجتماعی هستند اما مصوبات افزایش حقوق اداره کار شامل آنها نمی‌شود. هر سال بنا به تشخیص پیمانکار مبلغ جزئی به حقوق آنها افزوده می‌شود. این افزایش حقوق بسیار کمتر از کارگران مشمول قانون کار و کارگران رسمی شرکت نفت است. به این صورت این کارگران در یک بلاتکلیفی بسر می‌برند.

در حالی که بیشترین درآمد این حاکمیت از استخراج و فروش نفت و فرآورده‌‌های آن است، اما کارگران آن در زیر خط فقر بسر می‌برند. اکثریت کارگران قرارداد موقت بدلیل استخدام در شرکت‌های پیمانکاری حقوق‌‌های بسیار کمی دریافت می‌کنند. این درحالی است که پول‌های حاصل از زحمات آنها صرف سرکوب در داخل و صدور تروریسم در خارج کشور می‌شود. اعتصاب این کارگران تا رسیدن به خواسته‌‌هایشان که افزایش حقوق و مشخص شدن وضعیت استخدامی آنها است ادامه خواهد داشت. سران حکومت باید بدانند که دوران استثمار بی‌رحمانه کارگران پایان یافته است. کارگران همراه سایر اقشار مردم ایران برای احقاق حقوق از دست رفته‌شان دست از اعتراض برنخواهند داشت.

Share: