پُشت پردۀ حکم لندن در مورد جولیان آسانژ

مانلیو دینوچی

ایل مانیفستو- 5 ژانویه 2021

حکم دادگاه بیدادگر جولیان آسانژ  بنیانگذار ویکی لیکس در لندن که در نگاه اوّل عادلانه بنظر می رسد صادر شد : لغو استرداد روزنامه نگار به ایالات متحده جائی که محکومیت به 175 سال حبس بر اساس قانون مجازات مصادیق جاسوسی که در سال 1917 به تصویب رسیده در انتظار اوست. حال باید ببینیم که در این لحظه ای که ما راقم این سطور هستیم چگونه آسانژ پس از 7 سال قرنطینه در سفارت اکوادور و تقریباً 2 سال حبس در لندن آزاد خواهد شد و یا آیا اساساً آزاد خواهد شد یا نه ؟

 دربارۀ آزادی به شرط و قرار وثیقه حرف می زنند، ولی اگر واشنگتن علیه حکم ( چنانکه محرز  بنظر می رسد) خواستار تجدید نظر شود، روند استرداد دوباره فعال خواهد شد و آسانژ باید در اختیار  قوۀ قضائیه در بریتانیا باقی بماند. بی آنکه فراموش کنیم که قاضی دادگاه وانسا بارستر در حکمی که صادر کرده به « حسن نیّت » مقامات آمریکائی و دادگاه  منطبق بر قوانین در ایالات متحده باور دارد، با انگیزۀ حکم یعنی فقط به « دلیل سلامت روانی » که می تواند احتمالاً به خودکشی آسانژ بیانجامد.

در اینجا باید بپرسیم که چه چیزی موجب لغو استرداد جولین آسانژ به ایالات متحده شده است؟

از یک سو اردوی بین المللی برای آزادی وی که آسانژ را مورد توجه افکار عمومی قرار داده و از سوی دیگر به این علت که دادگاه عمومی آسانژ در ایالات متحده برای هستۀ قدرتمدار سیاسی و نظامی خیلی دست و پا گیر خواهد بود، زیرا به عنوان مدرک « جرم » آسانژ، اتهامات باید با عرضۀ جنایات جنگیِ ایالات متحده که ویکی لیکس افشاکرده نشان داده شود.

برای نمونه، وقتی در سال 2010 بنگاه خبری بیش از 250000 مدرک ایالات متحده را منتشر کرد که روی بسیاری از آنها برچسب «محرمانه» و «سرّی» خورده و مربوط بود به جنگ در عراق و افغانستان. یا وقتی که در سال 2016، یعنی وقتی که آسانژ در سفارت اکوادور در لندن محبوس بود، ویکی لیکس ارسال و دریافت بیش از 30000 ایمیل و مدرک بین سال های 2010 و 2014 از سوی هیلاری کلینتون وزیر امور خارجۀ دولت اوباما را منتشر کرد.

بین آنها یک ایمیل در سال 2011 هدف واقعی جنگ ناتو علیه لیبی را که به ویژه از سوی ایالات متحده و فرانسه پی گیری می شد افشا کرد : هدف این بود که جلوی قذافی را بگیرند تا او نتواند از ذخیرۀ طلای لیبی برای ایجاد پول پان-آفریقائی به عنوان جایگزین دلار و فرانک سی اف ای استفاده کند یعنی واحد پولی که فرانسه به 14 کشور سابقاً مستعمرۀ خودش تحمیل کرده بود. با ده ها هزار مدرک که اهداف واقعی این عملیات جنگی و رویدادهای جنگی دیگر را افشا می کرد ویکی لیکس تصاویر ویدئوئی از کشتار غیر نظامیان در عراق و مناطق دیگر را با نشان دادن چهرۀ حقیقی جنگ منتشر کرد. تصاویر و مستنداتی که امروز رسانه های بزرگ معاصر پنهان نگهداشته اند.

در حالی که طی جنگ ویتنام در سال های 60، گزارشات روزنامه نگاران و تصاویر کشتارها موجب اعتراضات گسترده علیه « جنگ کثیف » شد و سرانجام به شکست ایالات متحد انجامید، امروز روزنامه نگار مناطق جنگی بیش از پیش به عنصر خدماتی تبدیل شده و همراه با یگان های رزمی گسیل می شود و فقط مجاز به انتشار گزارشاتی ست که در جلسات مرور شده و فرماندهان آن را تأیید کرده اند. روزنامه نگاران واقعی نیز تعدادشان اندک است و  در وضعیت بیش از پیش سخت و خطرناکی کار می کنند و غالباً گزارشاتشان در رسانه های بزرگ با تحریف شرح وقایع و انطباق دادن آن با  تعبیر رسمی سانسور می شود. 

ویکی لیکس در جایگاه روزنامه نگاری تجسسی شکاف هائی در دیوار « اومرتا » ی رسانه ای (قانون سکوت در عرف مافیائی ) ایجاد کرد که منافع واقعی قدرت نخبگانی را پوشش می دهد که در دولت سایه عمل کرده و همچنان با کارت جنگ به بازی ادامه می دهند : با این تفاوت که امروز با سلاح هسته ای می توانند جهان را به پایان مصیبت باری سوق دهند.

نقض دفاتر سرّی گروه های قدرت با افشای استراتژی و طرح هایشان  چه برای روزنامه نگاران و چه برای آنانی که علیه قانون «اومرتا» می شورند و به آنان در کشف حقیقت کمک می کنند حرکت بسیار خطرناکی است.

مورد چلسی منینگ فعال آمریکائی را می توانیم به عنوان نمونه مطرح کنیم که متهم به ربودن مدارک سرّی می باشد که در طول خدمتش  به عنوان تحلیلگر اطلاعاتی برای ارتش ایالات متحدۀ طی جنگ در عراق به آنها دسترسی داشته و به ویکی لیکس منتقل کرده است. او به همین جرم به 37 سال حبس در زندان حفاظت حد اکثری محکوم شد و 7 سال بعد از حبس در شرایط خیلی سختی آزاد شد و به دلیل امتناع از شهادت علیه آسانژ دوباره زندانی شد. او پس از اقدام به خودکشی موقتاً آزاد شد.

لینک متن اصلی :


Édition de mardi 5 janvier 2021 d’il manifesto

https://ilmanifesto.it/dietro-il-verdetto-di-londra-su-julian-assange/

Traduit de l’italien par M-A P.

ترجمۀ حمید محوی

گاهنامۀ هنر و مبارزه/پاریس/6 ژانویه 2021

Share: