ما کارگران در چند دهه گذشته بی وقفه برای  کسب خواسته ها و مطالبات خود  اعتراض، اعتصاب و تجمع سازمان داده ایم و جنگیده ایم.

ما کارگران برای ایجاد تشکل های مستقل خود مبارزه کرده و موفقیت هایی بدست آورده ایم. کارگران  بابت  ایجاد  تشکل یابی هزینه داده اند، والبته این روند با زندانی کردن کارگران وفعالین کارگری همچنان ادامه دارد،  اما هیچگاه طبقه حاکمه و صاحبان سرمایه  موفق نشده اند که کارگران را به سکوت بکشانند .

بیشمارانی از کارگران، دانش آموزان،دانشجویان،خبرنگاران، معلمان، بازنشستگان، زنان، جوانان و … در زندانها اسیر و در شرایط سختی قرار دارند.

تشکل های معلمان و بازنشستگان و دیگر تشکلهای اجتماعی همراه با تشکل های کارگری کماکان برای تامین معیشت و داشتن زندگی انسانی و شایسته، کاهش ساعت کار،  دسترسی به تحصیل و آموزش رایگان، بهداشت و درمان رایگان، امنیت شغلی، تامین مسکن مناسب  و داشتن  بیمه های تامین اجتماعی،آزادی بیان و اندیشه،   آزادی تجمع ، تشکل، تحزب و اعتصاب مبارزه می کنند و همچنین خواستار آزادی تمامی جوانان ، زنان و مردان،  کارگر، معلمان، دانشجویان و دیگر زندانیان سیاسی هستند که در جریان اعتراضات سراسری جاری،  بازداشت و زندانی شده اند.

کارگران خواهان برابری و دسترسی به تمامی نعمات مادی و معنوی  تولید شده  در تمامی شئونات اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و اجتماعی فرهنگی  برای تمامی احاد و  ملیت ها و اقلیت های مذهبی و جنسیتی هستند؛ کارگران علیه  هر گونه ستم، تبعیض ، استثمار  و نابرابری بوده و خواهان برابری جنسیتی و انتخابی بودن  پوشش میباشند. 

هر روز مطالبات و خواسته های کارگران در زمینه های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی وسیعتر میشود.

  در این ارتباط ما شاهد  اعتراضات سراسری هستیم  که نشان می دهد،  زنان، بیکاران ، دانشجویان ، دانش آموزان، کارگران، رانندگان، معلمان، پرستاران،  زحمتکشان ، فرودستان و دیگر اقشار مزد بگیر جامعه، دیگر تحمل شرایط کنونی را ندارند.

اگرچه جواب خواست و مطالبات تاکنونی اعتراض کنندگان‌ به شرایط موجود از  سوی حاکمان خشونت افسارگسیخته بوده است و  جانهای عزیز  بیشماری گرفته شده است، هزاران نفر انسان مبارز و آزادیخواه  دستگیر و بازداشت  شده اند و مورد انواع اذیت و آزار قرار گرفته اند و صد ها  سر و بدن  با  باتوم، گاز اشک آور،  گلوله های جنگی و ساچمه ای سوراخ سوراخ شده اند، اما ما شاهد آن هستیم که کماکان معترضین در کف خیابان  مصمم تر از همیشه مبارزات و اعتراضات خود را ادامه می دهند.

تغییرات بنیادی و اساسی در  شرایط حاضر نیاز به مبارزات متشکل و سازمانیافته تر  دارد.

ایجاد تشکل های خود ساخته کارگران و دیگر بخشهای اجتماعی ضروری و امر عاجلی است تا بتوان تشکل های سراسری را متحدانه ایجاد نمود. 

کارگران نیاز به تشکل های پایه ای و ادامه دار  در محیط کار را دارند تا بتوانند به خواسته ها و مطالبات خود دست یابند.

خواست کارگران، خواست اکثریت احاد مردم  است.

ما  توده های ستم دیده نیاز به رهبر،  شخصیت ها و  نخبگان و افراد خود خوانده و بالاسر نداریم.

دوران رهبر سازی و شخصیت تراشی برای کارگران و مردم ستم دیده به پایان رسیده است. تمام افراد ،شخصیت ها، سازمان و احزاب، در داخل و  در خارج کشور  بدانند که نقشه های آنها برای حاکم شدن بر سرنوشت ما و به دست گرفتن قدرت، خیالی است که شتر در خواب می بیند!

میلیون ها کارگر در بخش های مختلف  اداری،تولیدی صنعتی، خدماتی، درمانی، آموزشی  و… هم اکنون مشغول به  کار هستند و تمام تولیدات مادی و معنوی حاصل کار آنهاست، پس اگر اینچنین است چه نیازی به آقا بالا سر است؟

ستمگر خوب و بد ندارد، استاد دانشگاه  یا پرفسور باشد و یا شش کلاس سواد، کراواتی باشد یا یقه آخوندی، ما مخالف تمام ستم ها هستیم، دوران ارباب رعیتی  به پایان رسیده است.

میلیون های انسان متشکل در تشکل های محیط کار و زندگی می توانند برای سرنوشت خود تصمیم بگیرند و بر اساس منافع عمومی و اکثریت افراد جامعه، آزادی را همراه با  زندگی شایسته و پر از رفاه را تامین کنند.

باید زنجیرها را  بشکنیم و در مقابل زور و اجحافات حاکمان و سران ریزو درشت، با قدرت بایستیم. 

منافع ما کارگران و مزد بگیران و تمامی توده های تحت ستم که اکثریت جامعه  را تشکیل می دهیم  را هیچ نیرو و قهرمانی، جز خودمان نمی تواند تامین نماید.

ما کارگران باید از پراکندگی جلوگیری کنیم و متحدانه، قوی و یکپارچه برای جدال های طبقاتی فشرده تر شویم.

نگذاریم که دستهای سیاه پشت پرده، آینده ما و فرزندان مان  را تحت عناوین   پرطمطراق و با  وعده های پوچ و توخالی دوباره  به تباهی بکشانند. 

شرط پیروزی ما اتحاد، همبستگی ، متشکل شدن و سازماندهی است، سازماندهی!

نان_کار_آزادی

شادی_رفاه_آبادی 

نابود_باد_استثمار_و_کار_مزدی

سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه