گزارشی از وضعیت اعتصاب کارگران پروژه ای ـ پیمانی صنعت نفت و دستاوردهای آن

شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت، در گزارشی به وضعیت اعتصاب کارگران پروژه ای ـ پیمانی صنعت نفت پرداخته است. روز یکشنبه ۲۱ شهریورماه ۱۴۰۰، اعتصاب کارگران پروژه ای ـ پیمانی صنعت نفت هشتاد و پنجمین روز خود را پشت سر گذاشته است.

شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت در این گزارش به سوالاتی از جمله اینکه اعتصاب در چه نقطه‌ای است؟ دستاوردها چه بوده و سوالاتی دیگر پاسخ داده است.

به بخش‌هایی از این گزارش می‌پردازیم.

نقطه مختصات اعتصاب کارگران پروژه ای ـ پیمانی صنعت نفت پس از ۸۵ روز اعتصاب

«بنابر گزارشات ما، هم اکنون بسیاری از شرکت‌ها فعالیت‌شان را با نیروی بسیار کم شروع کرده‌اند. این درحالی است که از یک سو بعضا همکارانی با دادن وعده‌هایی از سوی پیمانکاران، به کار بازگشته‌اند.

وقتی در محل با خلف وعده‌ها روبرو می‌شوند، کار را ترک کرده و دوباره به اعتصاب باز می‌گردند. نمونه بارز آن در همین روزهای اخیر از سر گرفته شدن اعتصاب در پتروشیمی کاویان، بازگشت به اعتصاب همکاران ما در شرکت ODCC در پالایشگاه اصفهان و کارگران شاغل در شرکت تناوب در فاز ۱۴ است.

در همین رابطه ۱۳۰ نفر از همکاران ما در شرکت POME در فاز ۱۳ با بد عهدی پیمانکاران روبرو شدند. پس از آن دست به تجمع زدند.

بدین ترتیب بخش بزرگی از همکاران اعتصابی ما هنوز به کار بازنگشته‌اند. آنها ضمن گرفتن مشاغلی موقت برای گذران در این ایام اعتصاب، به پیمانکاران فشار می‌آورند که با قبولاندن مطالبات خود، به کار برگردند.

بخشی هم زیر فشار اعتصاب سراسری ما، به کار بازگشته‌اند. اما همانطور که اشاره کردیم در صورت خلف وعده، کار را ترک کرده و به اعتصاب برمی‌گردند.

بخشی دیگر هم که بر مبنای توافقاتی که در محل دارند کار می‌کنند و از مطالبات خود کوتاه نمی‌آیند. آنها در همین مدت پیگیر اجرایی شدن مطالباتی چون واکسیناسیون همه کارگران، پرداخت حقوق‌های معوقه، بهبود وضعیت کمپ‌ها و غذا و… شده اند. یکی از مطالبات‌شان این است که در هر اطاق بیش از ۴ نفر نباید اسکان یابند. باید وضع بهداشت و امکانات زیستی آنها بهبود لازم را پیدا کند.

در این روزها امید پیمانکاران به این است که با پایان گرمای سوزان تابستان، از مهرماه بتوانند کارگران جدید را به کار گیرند. چرا که می‌خواهند کار پروژه‌هایشان را با نیروی کافی پیش ببرند.

اما نکته مهم اینجا است که کارگر جدیدی هم که وارد کار می‌شود در همین فضای اعتراضی محیط‌های کار، اشتغال خود را آغاز می‌کند. عملا آنها نیز در مطالبات و اعتراض کارگرانی که در محل مطالبه‌گر و پیگیر خواست‌هایشان هستند، شریک و همراه می‌شوند. آنها راهی جز همراهی ندارند. بدین‌گونه دیگر دست پیمانکاران باز نیست هرگونه که بخواهند در محیط‌های کار عمل کنند. تا همین جا ما با اعتصاب‌مان آنها را در موقعیت بسیار ضعیف‌تری قرار داده‌ایم.

اعتصاب کارگران پروژه ای ـ پیمانی صنعت نفت یک دستاورد مهم ما تا همین امروز بوده است.

نتیجه اینکه امروز تا رسیدن به مطالبات‌مان اعتصاب را ادامه می‌دهیم. اگر به وعده‌هایشان عمل نکردند به اعتصاب برمی‌گردیم و در محل کار نیز مطالبه‌گر هستیم. تا وقتی وضعیت این‌گونه باشد «نفت» آرام نخواهد داشت. وضعیت به شرایط قبل از اعتصابات‌مان برنخواهد گشت.

دستاوردهای اعتصاب کارگران پروژه ای ـ پیمانی صنعت نفت

ما با پافشاری بر روی اعتصاب‌مان پیمانکاران را در موقعیت ضعیفی قرار داده‌ایم. با گفتمان‌های اعتراضی‌مان و تاکید بر خواست‌های خود و با تحمیل آنها قدم به قدم در جهت برچیده شدن بساط پیمانکاران و قوانین برده‌وار اقتصادی حرکت کرده‌ایم و این روند را ادامه می‌دهیم.

ما توانسته‌ایم افزایش دو برابری دستمزد و بیست روز کار و ده روز مرخصی را تحمیل کنیم. اعتصاب ما تا همین جا درجه‌ای از افزایش دستمزد در رده‌های مختلف شغلی را همراه داشته است.

ما توانسته‌ایم گفتمان بهبود استاندارد وضع کمپ‌ها و غذا را بطور جدی روی میز پیمانکاران قرار دهیم. تا همین جا اندک بهبودهایی نیز صورت گرفته است. اما تا رفع تمامی مشکلات زیستی و کاری‌مان، به اعتراض‌مان ادامه خواهیم داد.

یکی از مطالبات ما اعتراض به عدم ایمنی محیط کار است. در این رابطه هنوز کار داریم و نباید بگذاریم سودجویی‌های پیمانکاران مفت‌خور هر روزه از ما قربانی بگیرد.

در نهایت و مهمتر از همه، ما شورای سازماندهی اعتراضات‌مان را بر پا کردیم.

از این طریق در تبادل نظر مدام با همکاران بودیم. شروع به پایه‌گذاری مجامع عمومی خود و انتخاب نمایندگان واقعی و رفتن بسوی قراردادهای جمعی کردیم.

نمونه بارز آن در هفشجان بود و کارهای مقدماتی در ایذه انجام گرفت. هفشجان الگوی موفقی بود و باید در همه جا بکار گیریم. در خود هفشجان لازم است همکاران ما به تشکیل مجمع عمومی خود ادامه دهند و برای حفظ اتحاد خود آن را مرتبا تشکیل دهند.

بطور خلاصه بدنبال حدودا ۳ ماه اعتصاب، تجمع کردن و مجمع به پا کردن، نیاز به تصمیم جمعی گرفتن دارد.

رفته رفته این کنش‌ها در مراکز نفتی به امری عادی و به سنت تبدیل می‌شود. در این مراکز که فضای کاملا پادگانی داشت، ما توانسته‌ایم تا اندازه‌ای این فضا را بشکنیم.

در برابر ما که به مجامع عمومی و جمعی تصمیم‌گیری روی آوردیم، به فکر ایجاد شورای اسلامی افتادند. طرح ایجاد انجمن‌های صنفی را جلو آوردند.

اما ما اعلام کردیم که اجازه نمی‌دهیم شورای اسلامی کار، این نهاد دولتی تشکیل شود و فضا امنیتی‌تر شود.

همه اینها دستاوردهای این دوره ما است و امروز متحد‌تر و با چشمانی بازتر اعتراضات‌مان را به پیش می‌بریم.

Share:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *