گزارشی از وضعیت کارگران روزمزد اورهال نفتی در پارس جنوبی

وضعیت فاجعه‌بار کارگران روزمزد در پروژه پارس جنوبی آیینه تمام‌نما، از وضعیت کارگران روزمزد در سراسر ایران است. نداشتن بیمه و بازنشستگی، نبود امنیت شغلی و پرداخت نشدن بموقع حقوق از مشکلات اصلی این کارگران می‌باشد.

بیش از یک سوم ذخایر گازی ایران در میدان پارس جنوبی قرار دارد. این حوزه در آب‌های سرزمینی ایران و قطر واقع شده است. مساحت این حوزه نزدیک به ۹۷۰۰ کیلومتر مربع است. ۳۷۰۰ کیلومتر مربع از این حوزه در آبهای سرزمینی ایران قرار دارد.

این تاسیسات از دور صحنه‌های دلفریبی دارد، اما کافی است که وارد محوطه زندگی کارگران روزمزد شوید تا به عمق فاجعه پی ببرید.

امکانات زندگی اینجا در حد صفر است. هزاران انسان پس از کار طاقت‌فرسا در شرجی و دمای بالا، دراین خوابگاه‌های شلوغ و آلوده می‌خوابند. اینجا متوسط دما در سال ۴۵ درجه سانتی‌گراد است.

وضعیت غیر‌بهداشتی در کمپ‌های کارگری

اقتصاد۲۴ (۲۲خرداد۱۴۰۰) در گزارشی به وضعیت زندگی کارگران روزمزد اورهال نفتی پرداخته است. در این گزارش گوشه‌ای از شرایط نازل شغلی، وضعیت غیربهداشتی کانکس‌ها، پرداخت با تاخیر حقوق و از همه مهمتر شرایط غیرانسانی و تبعیض‌آمیز در کمپ کارگری اشاره شده است.

یک کارگر اورهال در این باره می‌گوید: «شرایط نازل شغلی از عدم رعایت بهداشت و نبود فضای کافی در کمپ‌ها، کانکس‌های استراحت گرفته تا کیفیت پایین غذا و پرداخت با تاخیر حقوق‌ها و دستمزد‌های اندک در شغل ما، وضعیت غیرانسانی و تبعیض‌آمیزی را ساخته است. خیلی‌ها از سر نداری و بیچارگی اینجا کار می‌کنند.»

نداشتن امنیت شغلی کارگران روزمزد در شرکت‌های پیمانکاری

نداشتن امنیت شغلی و عدم رعایت قوانین کار در این شرکتها، کارگران روزمزد را به برده صاحبان کار تبدیل کرده است. یک کارگر وضعیت را به این صورت توضیح می‌دهد: «برای گرفتن حقوق هیچ مسیر قانونی برای کارگران روزمزدی باز نیست. یکبار تصمیم به شکایت از کارفرما در هیات‌های حل اختلاف کارگری و کارفرمایی در یکی از مناطق ویژه اقتصادی گرفتم. نوبت من ۹ ماه بعد تعیین شد که عملاً برایم بی‌معنا بود. چون آن زمان به پول نیاز داشتم و اساساً تا ۹ ماه بعد حقوق‌ها پرداخت شده بود.»

سرباز زدن وزارت نفت از کنترل شرکت‌های پیمانکاری

وزرات نفت با سرباز زدن از کنترل شرکت‌های پیمانکاری آنها را در هر چه بیشتر استثمارکردن کارگران آزاد گذاشته است. نداشتن حق بیمه و بازنشستگی در اینجا امری عادی است. با وجود لشگر بیکاران در جامعه، پیمانکاران دست باز در تحمیل شرایط خود به کارگران دارند.

یک کارگر می‌گفت: «از آنجا که کارگران قرارداد‌های کوتاه مدت دارند، عملاً قید بازنشستگی را زده‌اند. تجمیع ۳۰ سال بیمه‌پردازی در شرایطی که بین شهر‌ها برای یافتن کار آواره‌ای و مدتی از سال را کار می‌کنی بسیار سخت است. برخی از کارفرمایان بیمه‌ها را به درستی پرداخت نمی‌کنند. از آنجا که مدت کار کوتاه است و کارفرما تا ۲ ماه امکان تاخیر در پرداخت بیمه را دارد، عملاً با اتمام کار دستمان به کارفرما نمی‌رسد تا حقمان را بگیریم و نسبت به عدم پرداخت بیمه اعتراض کنیم. کارگران اورهال حتی از دریافت بیمه بیکاری نیز محروم هستند. در حالیکه بطور مداوم بیکاری‌های مقطعی را تجربه می‌کنند.»

استثمار شرکتها از کارگران روزمزد با سوء استفاده از قانون کار

بدلیل تعریف نشدن کارگر روزمزد در قانون کار، شرکت‌هایی برای استثمار هر چه بیشتر به این شیوه روی آورده‌اند. اکثریت کارفرماها به این صورت از پرداخت مزایا و حق بیمه طفره می‌روند. وزارت کار هم در سکوتی رضایت‌آمیز بر این مساله چشم پوشیده است.

این وضعیت کارگرانی است که بیشتر بودجه کشور حاصل زحمات آنها است. اما این کارگران در بدترین شرایط مجبور به بیگاری هستند. گرما، شرجی، کرونا، نداشتن امنیت شغلی و آینده مبهم شاخص‌های زندگی این کارگران روزمزدی است. حاصل دسترنج آنها به جیب سران رژیم و عوامل آنها سرازیر می‌شود. سهم آنها همچون سایر اقشار مردم و کارگران هم فقر و نداری است.

Share: