در ایران پرستاران ۱۲ مدل قرارداد دارند که ۴۵ درصد آنها قرارداد موقت و همواره در نگرانی از اخراج ناگهانی و بیکار شدن روزگار می‌گذرانند.

ایران تنها کشوری در جهان است که پرستاران با ۱۲ شکل قرارداد کاری فعالیت می‌کنند. در حالی که همه کار یکسان دارند، دستمزد و مزایای آنها  با هم تفاوت دارد. به گفته دبیرکل خانه پرستار ۴۵ درصد پرستاران ایرانی قرارداد موقت هستند که انتظار دارند تبدیل وضعیت شوند. آنها هر لحظه در نگرانی از اخراج ناگهانی و بیکار شدن روزگار می‌گذرانند.

پرستاران ایران به عنوان یکی از مهم‌ترین ارکان نظام سلامت و بهداشت با سخت‌ترین شرایط معیشتی و به‌ویژه در دوران کرونا با خطر مرگ و بیماری مواجه هستند. آنها طی این سالیان بارها و بارها برای رسیدن به حقوق حداقلی و امنیت شغلی و تبدیل قراردادهای موقت به ثابت دست به اعتراض زده‌اند. اما تاکنون به هیچ‌یک از خواسته‌های خود نرسیده‌اند.

یکی از اصلی‌ترین خواسته پرستاران اجرای قانون تعرفه‌گذاری خدمات پرستاری مصوب سال ۱۳۸۶ بوده است. قانونی که فقط در حد تصویب باقی ماند و به اجرا در نیامده است.

طی گذشت ۱۴ سال از تصویب این قانون، جامعه پرستاری ۶ وزیر بهداشت را تجربه کرده است. اما هیچ‌یک از این وزیران در راه انجام تامین بودجه و اعتبار برای اجرایی شدن تعرفه خدمات پرستاری اقدامی نکردند.

همه این وزیران با وعده حمایت از حقوق پرستاران و قصد تعرفه‌گذاری خدمات پرستاری به وزارت رسیدند. اما همه در حد همان حرف باقی ماند.

وعده اجرای آن از سوی وزارت بهداشت پیش از پایان سال ۱۴۰۰ نیز هنوز اجرا نشده است.

طی ۲ سال بیماری کرونا، جامعه پرستاری ایران تعداد بسیاری زیادی از کادرهای خود را در راه خدمت به مردم از دست داد.

سال گذشته براساس گزارش کانال خبری پزشکان، تعداد جان‌باختگان کادر درمانی نسبت به سایر کشورهای جهان ۲۰ برابر بوده است.

به گفته محمد شریفی مقدم، دبیرکل خانه پرستار، با وجود کمبود پرستار در ایران طی یک سال گذشته بیش از ۲۰۰۰ پرستار از ایران مهاجرت کرده‌اند.

در حالیکه از نظر استاندار جهانی بهداشت به‌ازای هر ۱۰۰۰ تخت ۵ یا ۶ پرستار لازم است، این عدد در ایران ۱.۶ است که ۴ برابر کمتر از این استاندارد است.

دبیرکل خانه پرستار ادامه داد: «در کشور پس از اوج‌گیری کرونا هیچ‌گونه استخدامی انجام نشده و تنها جذب نیروهای ۸۹ روزه صورت گرفت.»

به گفته وی پرستاران در ۱۲ مدل قراردادی مشغول به کار هستند که دستمزد و مزایای آنها با یکدیگر متفاوت است. این درحالی است که همه آنها کار یکسان انجام می‌دهند.  

محمد شریفی با اشاره به استثمار پرستاران و اخراج خودسرانه آنها افزود:

«حدود ۳۵ درصد از پرستاران شرکتی هستند و قرارداد آنها موقت است و این به معنای استثمار همکاران شرکتی است. چرا باید پـرستاران را در پیک کرونا به کار بگیرند و بعد از سه ماه که پیک خوابید، از کار بیکار کنند.»

دبیرخانه پرستار همچنین گفت: «حدود ۴۵ درصد از پـرستاران ما قرارداد موقت هستند که ما انتظار داریم تبدیل وضعیت شوند.»

در ایران ۱۰۰ هزار پرستار بیکار وجود دارد که به‌دلیل حقوق‌های ناچیز حاضر به فعالیت نیستند.