نامه ی زبیده حاجی زاده همسر کارگر زندانی بهنام ابراهیم زاده

همسر بهنام ابراهیم‌زاده در نامه‌ای درباره ملاقات با همسر زندانی‌اش پس از گذشت ماه‌ها از حمله نیروهای امنیتی به بند ٣۵۰ اوین، ممنوع‌الملاقات بودن و انتقال وی به رجایی شهر نوشته است.

بنابه گزارش کمپین دفاع از زندانیان سیاسی و مدنی، بهنام ابراهیم‌زاده عضو شورای نمایندگان کمیته پیگیری که به اتهام حق ثبت تشکل، اعتصاب و دیگر مطالبات مشروع و قانونی به ۵ سال حبس محکوم و در حال گذراندن پنجمین سال حبس خود است، پس از حوادث پنج‌شنبه سیاه بند ٣۵٠ اوین به شدت مورد ضرب و شتم و شکنجه قرار گرفت و دچار آسیب‌دیدگی شدید شد. وی نزدیک به ١٠٠ روز به دلیل مقاومت در برابر ماموران اداره اطلاعات در ٢٠٩ در سلول انفرادی به سر برد و در نهایت به زندان رجایی شهر تبعید شد.
براساس گزارش کمیته حمایت از شاهرخ زمانی، در زندان رجایی شهر نیز به علت عدم انتقال به بند سیاسی پس از ٢۵ روز اعتصاب غذایی که ۴ روز آن اعتصاب خشک بود، به بند ١٢ سیاسی انتقال یافت. این زندانی سیاسی در چند سال اخیر نوبت جراحی داشته که علی‌رغم اصرار خانواده‌اش همچنان با ممانعت مسوولین روبرو بوده و اکنون سلامتی او به شدت در خطر است. همسر و فرزند بیمار بهنام ابراهیم‌زاده، با وی ممنوع‌الملاقات بوده‌اند و همین رنج آنان را مضاعف کرده بود.
زبیده حاجی‌زاده همسر بهنام ابراهیم‌زاده فعال کارگری و زندانی سیاسی رجایی شهر، در این نامه یادآور شده است:

«بعد از ماه‌ها نبود امکان ملاقات با همسر زندانی‌ام بهنام ابراهیم‌زاده، در پی حوادث پنج‌شنبه سیاه بند ٣۵۰ و انتقال بهنام به سلول‌های انفرادی بند ۲۴۰ و ۲۰۹ و پرونده‌سازی به اتهام ارتباط با احمد شهید و درج بیانیه و مطالب حقوق بشری از درون زندان و در نهایت تبعید ناعادلانه به مخوف‌ترین و فوق‌امنیتی‌ترین زندان و اعتصاب نگران‌کننده ۲۵ روزه بهنام، سرانجام با کمک و همراهی یکی از دوستان خانم، روز دوشنبه ۲٨ آبان بعد از طی مسافت راه و گذر از اتوبان‌های تهران و خیابان‌های پیچ‌درپیچ شهر البرز و کرج، به دیدار همسرم رفتم.
این اولین باری بود که بعد از تبعیدش توانستم بالاخره از دادستانی تهران، ملاقات حضوری بگیرم و از نزدیک و رودررو اما خیلی متفاوت‌تر از بند ٣۵۰، همسرم را ببینم. راهروها و دالان‌های عریض و طولانی زندان را هم طی کردیم واقعا حقا که مخوف‌ترین و فوق‌امنیتی‌ترین تبعیدگاهی است در ناکجاآباد رجایی شهر.
به سالن ملاقات که رسیدیم، دوست و همراهم از دیدار با همسرم بازماند. این دستور قانونی است که هیچ غریبه‌ای نمی‌تواند زندانی محبوس را ببیند. وقتی به حضور هم در سالن ملاقات رسیدیم. بهنام مثل همیشه با آن همه شور و احساس همیشگی‌اش مرا در آغوش گرفت. به عمق چشمانش که نگاه کردم تبعید و اعتصاب غذای طولانی‌مدت بر وضعیت جسمی‌اش اثر خود را گذاشته بود، اما ذره‌ای بر شور و شوق و روحیه مبارزه‌طلبی‌اش اثری نگذاشته بود.
نگران حال و روز و بیماری فرزندمان نیما بود. احوال تک‌تک دوستانش را گرفت. در ادامه از وضعیت زندان و بند و دوستان و هم‌بندیانش برایم گفت. از دوستان و رفقای خوبی که در این مدت پیدا کرده بود. از حبس و جوانی مردان با اقتداری چون لقمان و زانیار مرادی که به اعدام محکوم شده‌اند برایم گفت. از چشم‌انداز و افق‌های آینده و از کمبودها و نبودها و اذیت و آزار مسوولان زندان امنیتی و اینکه در روز تنها دو ساعت امکان استفاده از فضای هواخوری دارند و فضای غیربهداشتی و شبیه به سلول‌های انفرادی و وضعیت وخیم بهداشت و غذا و دیگر محدودیت‌ها و عدم رسیدگی پزشکی و اثرات زیان‌آور نصب سیستم پارازیت در زندان بر روی جسم و روح زندانیان هم گفت و در آخر از اعتصاب و اعتراض هر روز کارگران جلوی مجلس بهارستان هم گفت و گفت: «اینجا با اقتدار افتخارهایمان را حبس کرده‌اند.»

انتظار ۹ ماهه ۹ کارگر خط تولید «بیسکویت مادر» برای ورود به کارخانه

از ابتدای سال جاری قرارداد کار ۹ نفر از کارگران رسمی کارخانه ویتانا به دلیل تغییرات یک جانبه‌ای که از سوی کارفرما در شرایط کار آن‌ها ایجاد شده‌ به حالت تعلیق درآمده است.

منابع خبری ایلنا در کارخانه ویتانا با اعلام این خبر می‌گویند: در تاریخ ۱۶ فروردین ماه سال جاری کارفرمای ویتانا شرایط کاری ۱۲ نفر از کارگران رسمی این واحد تولیدی را تغییر داد.

به گفته کارگران ویتانا، در خط تولید بیسکویت مادر کارخانه ویتانا سه دستگاه وجود دارد و کارگران مورد نظر این قسمت مشغول کار بودند؛ سه کارگر مسئولیت کار و مراقبت از هر دستگاه؛ دو کارگر مسئولیت پرکردن کارتن‌ها و یک کارگر مسئولیت جمع آوری کارتن‌های پرشده را برعهده داشتند.

براساس این اطلاعات تمامی این کارگران تا پایان سال ۹۲ به همین شیوه مشغول کار بودند اما از روز ۱۶ فروردین ماه که نخستین روز کاری سال ۹۳ بود، مدیریت کارخانه شرایط کاری آن‌ها را با کاستن دو نفر از کارگران مسئول هر دستگاه و یک نفر از کارگران مسئول پرکردن کارتن‌ها تغییر داد.

طبق گفته منابع خبری ایلنا با تغییرات ایجاد شده تعداد کارگران خط تولید بیسکویت مادر از ۱۲ نفر به ۵ نفر کاهش می‌یافت و ۷ نفر باقی ماده طبق گفته کارفرما در سایر بخش‌های کارخانه مشغول کار می‌شدند.

براساس گفته‌های کارگران ویتانا سه نفر از این کارگران به دلیل بازنشستگی تعدادی از کارگران نگهبانی و خدماتی در سمت‌های شغلی خالی شده مشغول کار شدند اما ۹ کارگر باقیمانده نتواستند با کارفرما در مورد شرایط شغلی جدید به توافق برسند و در نتیجه کارفرما از‌‌ همان نخسین روز کاری سال ۹۳ از ورود آن‌ها به داخل کارخانه جلوگیری کرده است.

گفته می‌شود این کارگران چون به دلیل شرایط سنی و جسمی که داشتند نمی‌توانستند به تنهایی همه مسئولیت‌های جدید شغلی را انجام دهند با کارفرما در مورد شرایط جدید کاری به توافق نرسیدند.

از آنزمان تاکنون این ۹ کارگر اجازه ورود به کارخانه را ندارند و تا این لحظه دو نفر از آن‌ها که موفق به گرفتن آرای بازگشت به کار از هیات‌های تشخیص و حل اختلاف اداره کار شده‌اند از مدتی قبل در نگهبانی کارخانه منتظر ورود به کارخانه هستند.

سایر این کارگران نیز چون دارای قرارداد کار مستمر هستند همچنان در انتظار آرای بازگشت به کار هیات حل اختلاف اداره کار هستند.

به گفته منابع کارگری ایلنا تصمیم کافرمای ویتانا برای اخراج این کارگران ویتانا در حالی صورت گرفته، که مطابق ماده ۸ قانون کار چنانچه شرایط کار کارگری بعد از امضای قرارداد تغییر کند؛ در شرایط جدید باید تمامی حقوق کارگر تامین شود.

۱۵۰ کارگر «فولاد درود» ۳ ماه حقوق نگرفته‌اند

۱۵۰ کارگر کارخانه فولاد و چدن درود ۳ ماه است که حقوق و مزایا دریافت نکرده‌اند.

منابع خبری ایلنا از لرستان گزارش داده‌اند ۱۵۰ کارگر قراردادی و رسمی این شرکت به دلیل آنچه رکود ناشی از فروش قطعات فولاد و چدن عنوان مس‌شود نزدیک به ۳ماه است حقوق و مزایا دریافت نکرده‌اند و در طول این مدت برخی از کارگران به دلیل اعتراضاتی که نسبت به دریافت معوقات داشتند بی‌کار شده‌اند.

همچنین در رابطه با ملزومات حفاظت ایمنی در کارخانه فولاد و چدن دورود گزارش شده است که علی رغم تمام شرایط ویژه‌ای که در این شرکت به لحاظ سختی کار وجود دارد، کارگران از حداقل حفاظت ایمنی برخوردار نیستند.

یکی از کارگران در این باره به ایلنا گفت: برخی از موادی که درکارخانه جات فولاد برای قالب سازی استفاده می‌کنند، سرطان زاست و کارگران باید برای دفع مضرات ناشی از استنشاق این مواد، به صورت روزانه شیر مصرف کنند ولی متاسفانه چند وقتی است که شیر مصرفی روزانه کارگران قطع شده است، وقتی دلیل قطع شیر را از کارفرما جویا شدیم گفتند به علت بدهی‌هایی که داریم قادر به تامین شیر نیستیم.

به گفته این کارگر استنشاق این مواد منجر به بروز سرطان‌های ریه وحنجره منجر می‌شود.

اعتصاب غذای گروهی زندانیان سیاسی در زندان ارومیه

برخی از زندانیان سیاسی محبوس در بند ۱۲ زندان مرکزی ارومیه، امروز پنج‌شنبه ۲۹ آبان‌ماه ۱۳۹۳، در اعتراض به رفتارها و برخوردهای غیرانسانی مسوولان این زندان دست به اعتصاب غذا زدند.

بنابه گزارش کمپین دفاع از زندانیان سیاسی و مدنی، نزدیک به ۵٩ نفر از زندانیان محبوس در زندان مرکزی ارومیه، که بیش‌تر از زندانیان کُرد و ترک هستند، از صبح روز گذشته چهارشنبه ۲٨ آبان‌ماه ۱٣۹٣، به دلیل ممنوع‌الملاقات شدن و عدم حق دسترسی به تلفن عمومی زندان و محدود شدن ارتباط با سایر زندانیان عادی محبوس در این زندان، دست به اعتصاب جمعی زده‌اند.
گفته شده تعداد دیگری از زندانیان این زندان، امروز پنج‌شنبه به سایر اعتصاب‌کنندگان پیوسته‌اند.
این در حالی است که مسوولان زندان به همراه رییس زندان، برای مجاب کردن زندانیان به پایان اعتصاب غذا، با این زندانیان مذاکراتی انجام داده‌اند که زندانیان با رد شکستن اعتصاب غذای خود و به شرط حضور رییس کل سازمان زندان‌های استان آذربایجان غربی در بند ۱۲، حاضر به انجام مذاکره شده‌اند.
این اعتصاب غذای جمعی هم‌اکنون در زندان مرکزی ارومیه جریان است.


نظرات بسته شده است