به مناسبت روز جهانی مبارزه با اعدام

دهم اکتبر مطابق با هیجدهم مهرماه روز جهانی مبارزه با مجازات اعدام  است.  ما خانواده های زندانیان سیاسی اعدام شده در دهه شصت و دادخواهان؛  به  همه انسان های آزادی خواه و عدالت طلب در ایران و سراسر جهان اعلام کنیم:  ما خواهان لغو مجازات اعدام هستیم.
ما  که هنوز پاسخی از خون به ناحق ریخته شده عزیزان مان نگرفته‌ایم  تأکید می‌کنیم  مخالف این عمل شنیع  و  ضد انسانی هستیم.  حکم اعدام به معنی کشتن برنامه ریزی شده و قانونی انسان ها به دستور دولت ها و نقض  «حق زندگی»  در اصل سوم اعلامیه جهانی حقوق بشر است.  بر همین اساس  و به دلیل اهمیت موضوع  از ۱۹۵ کشور جهان ۱۵۹ کشور این حکم غیر انسانی  را  لغو  کرده اند.
جمهوری اسلامی ایران از بدو تاسیس و از همان اولین روزهای شکل گیری اش اعدام مخالفان خود را به عنوان مهم ترین ابزار اعمال قدرت و سلطه و سرکوب و خفه کردن هر صدای منتقد یا مخالفی آغاز کرد و در تمام ۳۹ سال گذشته با شدت هر چه بیشتر این روند قتل و جنایت را ادامه داده است.
ایران از نظر شمار اعدام ها بعد از چین رکورد دار  اعدام در جهان و دارای رتبه اول در خاورمیانه است.
از سال ۱۳۵۷ تا ۱۳۹۵ حدود ۶۱ هزار نفر در ایران اعدام شده اند.  تنها در تابستان  ۱۳۶۷  بین ۴۰۰۰ تا ۴۵۰۰ زندانی سیاسی در طی دو هفته به طور دسته جمعی اعدام شدند.  در حالی که اکثر آنها یا پیش  از  آن محاکمه شده و در حال سپری کردن دوران محکومیت خود بودند یا دوران محکومیت آنها پایان یافته و در انتظار آزادی از زندان بودند.  برخلاف آنچه مسئولان جمهوری اسلامی ایران اعلام می کنند؛  اکثریت این زندانیان هرگز در برابر نظام دست به اسلحه نبرده و صرفا به فعالیت سیاسی مسالمت آمیز مشغول بودند.  گرچه حتی در مورد مخالفان مسلح که در صحنه نبرد دستگیر شده بودند نیز می  بایستی  با آنان  به مثابه اسیر جنگی رفتار می شد  و  هم چنین  در دادگاهی عادلانه و علنی محاکمه می شدند.
این رویه ضد انسانی در مورد منتقدان و مخالفان نظام نیز مصداق دارد و این افراد نیز همواره با خطر ترور، دستگیری  و  شکنجه و اعدام روبه رو بوده و هستند.  چنان چه در طی قتل های سیاسی موسوم به قتل های زنجیره ای ده ها نفر از نویسندگان و روشنفکران منتقد نظام به طور مخفیانه توسط ماموران وزارت اطلاعات ترور شدند.
علاوه بر مخالفان و منتقدان شمار بسیاری از اعدامیان مربوط به قاچاق مواد مخدر و قتل است که در موارد بسیار شامل کودکان زیر  ۱۸  سال می شود.  اعدام در ملاعام و با جرثقیل در میدان ها و مراکز عمومی و جلو چشم صدها و هزاران زن و مرد و کودک و به شنیع ترین شکل گرفتن جان انسان ها با عنوان مجازات جانیان و بزهکاران اقدامی غیر انسانی است و با هدف ایجاد رعب و وحشت انجام می شود و خشونت و بی رحمی را ترویج می کند.  هم چنین  روحیه انتقام و خون در مقابل خون را زنده نگه می دارد و جنایت را باز تولید می کند.
اجرای قانون قصاص به خانواده مقتول اجازه می دهد  که  با حس انتقام گیری در نقش قاضی مسئولیت تعیین مجازات مرگ  یا بخشش قاتل را به عهده بگیرد و به عنوان مجری حکم  اعدام، بار سنگین کشتن و عذاب گرفتن جان انسانی دیگر را بر دوش بکشد.  با اجرای حکم اعدام خانواده و نزدیکان فرد اعدام شده نیز قربانی این حکم  و  مطرود جامعه  شده  و دچار معضلات روحی و مشکلات اجتماعی بسیار می شوند  و  به این ترتیب چرخه خشونت ادامه می یابد.
مطابق آمارهای رسمی دولتی افزایش اعدام ها نه تنها باعث عبرت گرفتن و کاهش جرم  و  جنایت در جامعه نشده بلکه خشونت و جنایت  را  در جامعه به شکلی عریان تر و وحشیانه تر نهادینه  کرده  است.  اوج شقاوت و بی رحمی و سنگدلی در جنایات صورت گرفته در سال های اخیر نشان می دهد که هیچیک از اعدام های صورت گرفته نتوانسته درس عبرتی برای مرتکبین این گونه جنایات باشد و  باید  ریشه را خشکاند ومشکل را در جای دیگری  جست.
هیچ فرد یا نهادی نباید به واسطه قانون یا شرع مجاز به گرفتن حق زندگی از انسانی باشد و قانون باید حافظ جان انسان ها باشد نه ستاننده آن.  وظیفه دولت  ها  مبارزه با فقر، بیکاری تبعیض و بی عدالتی و خشکاندن ریشه های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی  جرم و جنایت است.  وظیفه دولت ها  آگاه  کردن، آموزش،  اصلاح و درمان بزهکاران و افراد بیمار و ضد اجتماع است.   منتقدان و مخالفان سیاسی  نیز  باید حق اظهارنظر آزادانه و فعالیت سیاسی مسالمت آمیز داشته باشند و نباید به سبب ابراز نظر و عقیده  وایجاد تشکل سیاسی یا صنفی و فعالیت سیاسی اجتماعی  و  فرهنگی مورد پیگرد قرار بگیرند   و  دستگیر  و  زندانی  و  شکنجه و اعدام شوند.
ما دادخواهان که عزیزان مان قربانی حکم اعدام این جنایت قانونی و دولتی شده اند خواهان لغو مجازات اعدام هستیم.  ما  در حالی که تا آخرین نفس به دنبال مجازات آمران و عاملان این جنایت ها هستیم هرگز مجازات اعدام را برای هیچ جنایتکاری حتی قاتلان فرزندان و عزیزانمان نمی خواهیم.
هدف ما از دادخواهی کشف حقیقت و برقراری عدالت برای جلوگیری از تکرار جنایت است و لغو مجازات اعدام را قدم بزرگی به جامعه انسانی می دانیم جامعه ای آزاد و عادلانه که تحقق آن آرزو و هدف فعالیت سیاسی فرزندان و عزیزان مان بود.
بخشی از جنبش دادخواهی مردم ایران
پانزدهم مهرماه۱۳۹۶
هفتم اکتبر ۲۰۱۷

http://madaransolhdortmund.blogspot.de/2017/10/blog-post.html

به مناسبت روز جهانی مبارزه با اعدام و محکومیت جمهوری اسلامی که مروج خشونت و اعدام است
Image

به مناسبت روزجهانی مبارزه با اعدام و محکومیت جمهوری اسلامی که مروج خشونت و اعدام است
امروزه در  ۳۶  کشور از  ۱۹۵  کشور جهان، هنوز مجازات اعدام اجرا می شود.  جمهوری اسلامی، به نسبت جمعیت خود، از لحاظ تعداد اعدامی های سالانه، نخستین کشور دنیا است.  جمهوری اسلامی تنها رژیم دنیا است که کودکان زیر۱۸  سال را نیز اعدام می کند.  همچنین تنها رژیمی است که در طول زمامداری  ۴۰  ساله خود با استناد به قوانین جزائی ضد انسانی حاکم، مبادرت به سنگسار و بریدن دست و پا و کور کردن و شلاق زدن مجرمین می کند.  تمام این شیوه های حامل توحش و ترویج خشونت، در مقابل دیدگان بشریت متمدن قرن بیست و یکم، انجام می گیرند.
در توجیه مجازات اعدام و قوانین جزائی شرعی و ضد انسانی که پس از وقوع انقلاب اسلامی  ۱۳۵۷  در ایران اجرا می شود،  قوه قضائیه و مسئولان جمهوری اسلامی ادعا می کنند که اعمال اینگونه مجازات به منظور عبرت گرفتن مجرمین و کاهش جرم و جنایت در جامعه می باشند!  در صورتیکه حتی طبق آمار دولتی، در سال های اخیر، با وجود افزایش اعدام ها و اجرای قانون قصاص و حدود اسلامی، میزان جرم و جنایت نه تنها کاهش پیدا نکرده است، بلکه رشد روز افزون نیز داشته و خشونت در جامعه نهادینه شده است.  به هنگام وقوع جنایت، به موجب قانون قصاص که برگرفته از سنت‌های جوامع اولیه بشری است، خانواده ها و شهروندان را با حس انتقام گیری وارد چرخه  خشونت می سازند و به اصطلاح  “صاحبان خون”  را در مقام قضاوت و تعیین مجازات مرگ یا بخشیدن مجرم قرار می دهند!  با اجرای اعدام در ملاء عام، خانواده ها و شهروندان ایرانی را تشویق به شرکت در مراسم اعدام مجرمین و مشاهده جان دادن انسان ها در بالای چوبه دار می نمایند.  بدین ترتیب، در واقع، قوه قضائیه و مسئولان جمهوری اسلامی مروج خشونت در جامعه هستند.  متأسفانه پاره ای از شهروندان ناآگاه، بدون توجه به آسیب‌پذیری های روحی و روانی ناشی از شرکت در مراسم اعدام، حتی کودکان خود را هم برای تماشای مراسم اعدام به همراه می برند.
مطالبه لغو مجازات اعدام در ایران نه تنها از منظر انسانی و حقوق بشری دارای اهمیت ویژه ای است، بلکه از نظر سیاسی و اجتماعی نیز برای جامعه ایران یک ضرورت است، چرا که حکومت جمهوری اسلامی ایران در طول زمامداری خویش، با وارد کردن اتهامات واهی از قبیل یاغی، محارب، مفسدفی الاض، مرتد، منافق و غیره که همه فاقد منشأ حقوق شهروندی و مغایر با اعلامیه جهانی حقوق بشر هستند، ده ها هزار تن از مخالفان سیاسی و عقیدتی را اعدام کرده است.  ناگفته نماند که همزمان با انقلاب ایران در کشور نیکاراگوئه نیز انقلاب شد اما از آنجائی که در آن کشور از مدت ها قبل، مجازات اعدام لغو شده بود، انقلابیون تازه به قدرت رسیده، مخالفان خود را اعدام نکردند، درحالی که در همان زمان وقتی گروه های اسلامی به رهبری آیت الله خمینی در ایران به قدرت رسیدند، از لحظه نخست اعدام و شکنجه مخالفان و دگراندیشان شروع شد تا رسید به اعدام های دهه سیاه۱۳۶۰  و اوج شقاوت آن در تابستان  ۱۳۶۷  که چندین هزار تن از زندانیان سیاسی ایران را با یک فرمان چند خطی خمینی در زندان ها اعدام کردند.  پس از آن نیز تا به امروز هیچ گاه ماشین اعدام و خشونت پروری جمهوری اسلامی و از جمله دادگاه های بی صلاحیتی که به راحتی احکام اعدام صادرمی کنند، از کار باز نایستاده اند.
برای حفظ جان انسان‌ها و  لغو مجازات اعدام که لکه ننگی برای جوامع متمدن است و برای اینکه نسل های آینده در ایران دیگر هر گز جنایات هولناک جمهوری اسلامی را نبینند و شکنجه و اعدام به تاریخ سپرده شده باشند، بر مدافعان حقوق بشری و همه فعالان سیاسی ـ اجتماعی، فرهنگی، هنری و شهروندان آگاه ایرانی است که به کارزار مبارزه برای لغو اعدام بپیوندند.  فردای ایران بدون شکنجه و اعدام، بر اساس مبارزات امروز وجدان های بیدار ایرانیان در جهت لغو آن ها، ممکن خواهد شد.

شبکه همبستگی برای حقوق بشر در ایران
اکتبر ۲۰۱۷
امضاء:

۱  -  انجمن زنان ايرانى  -  مونترال
۲  -  انجمن تئاتر ایران و آلمان ـ کلن
۳  -  انجمن همبستگی ایرانیان  -  تگزاس
۴  -  انجمن جمهوریخواهان ایران  -  پاریس
۵  -  انجمن حقوق بشر و دموکراسی برای ایران  -  هامبورگ
۶  -  بنیاد اسماعیل خویی
۷  -  مادران پارک لاله ایران
۸  -  حامیان مادران پارک لاله  -  دورتموند
۹  -  حامیان مادران پارک لاله  -  هامبورگ
۱۰-  حامیان مادران پارک لاله  -  لندن
۱۱-  حامیان مادران پارک لاله  -  فرزنو
۱۲-  شبکه همبستگی ملی فرزنو  -  کالیفرنیا
۱۳-  فدراسیون اروپرس
۱۴-  کانون مدافعان حقوق بشر کردستان
۱۵-  کمیته مستقل ضد سرکوب شهروندان ایرانی  -  پاریس
۱۶-  کمیته دفاع از حقوق بشر در ایران  -  شیکاگو
۱۷-  كمپين دفاع از زندانيان سياسي و مدني
۱۸-  کمیته مستقل ضدسرکوب شهروندان ایرانی  -  پاریس
۱۹-  مادران صلح مونترال
۲۰-  همبستگى جمهورى خواهان ايران  (هجا)-  مونترال
۲۱-  همبستگى جمهورى خواهان ايران  (هجا)-  نیویورک
۲۲-  همبستگى جمهورى خواهان ايران  (هجا)-  لوس آنجلس
۲۳-  همبستگى جمهورى خواهان ايران  (هجا)-  ونکوور
۲۴-  همبستگی برای حقوق بشر در ایران  -  کلگری


نظر بگذارید