چهار نکته درباره اعتراضات جاری

یک: جنبش سبز هرگز نتوانست فاز اعتراضات خیابانی را از تهران و چندین شهر بزرگ دیگر فراتر ببرد. اعتراضات خیابانی اخیر اما از نظر جغرافیایی بسیار دامنه دارتر، و از نظر محتوا، رادیکال‌تر اما از نظر شمار، تا این لحظه کم جمعیت‌تر از اعتراضات سال ۸۸ است. دو: شاید این نخستین‌بار در سه دهه گذشته است که اعتراضات خیابانی ماهیتی کاملا ساختارشکنانه پیدا می‌کند. اتفاقات کوی دانشگاه شبه صنفی و حوادث ۸۸ دارای ماهیتی شبه رفورمیستی داشت. این اما صدای مردمی است که کف مطالباتش گذار از  وضع کنونی است. مردمی که همیشه وجود داشته‌اند اما تقریبا به اندازه این چند روز امکان بیان خواسته هایشان را نیافته‌اند. سه: این طبقه متوسط بودند که جنبش سبز را به پیش بردند. طیف فرودست و محروم جامعه مشارکت محدودی در آن داشتند. خود را کمتر در آن می‌یافتند. اینبار اما محور اعتراضات بیان خشم از فقر، وضعیت معیشتی و قطع امید از  دولت، اصلاح طلبان و حاکمیت است. بدیهی است که قطع امید از این سه جریان، به معنای از دست رفتن کامل و مطلق پایگاه سیال آنها نیست. چهار: معترضان در یک موضوع هم داستان هستند: آنها وضع موجود و ساختار موجود را نمی‌پسندند. آنها خشم دارند. خشمی اقتصادی و سیاسی. خشم سیاسی شان از رویکرد دولت-حاکمیت در داخل و خارج است. آنها می‌دانند چه نمی خواهند اما
همه آنها در اینکه چه می‌خواهند اشتراک نظر ندارند.

سامان رسول پور، روزنامه نگار


نظر بگذارید