بیانیه پنج تشکل فعالان کارگری

پیروز باد مبارزات سراسری مردم علیه ستم سرمایه داری حاکم
سرانجام خشم سرکوب شده و فروخوردۀ مردم سکوت سال های طولانی خود را شکست و به انفجار اجتماعی منجر شد. توده های زحمتکش در خیابان های شهرهای مختلف به میدان آمده اند تا فریاد اعتراض خود را علیه حکومت اسلامی بلند کنند. در جامعه ای که فقر، گرانی، بیکاری و فساد بی داد می کند و آوار همۀ این فشارهای اقتصادی و اختناق بر سر مردم زحمتکش خراب شده است، تنها راهی که برای کارگران و زحمتکشان باقی می ماند اعتراض و اعتصاب است.
▪️در کشوری که ستم و سرکوب، دزدی و اختلاس، تبعیض و نابرابری به قانون ِ ‌عریان نظام و مسؤلان رژیم تبدیل شده است، راهی جز مقابله با این ظلم ِ آشکار یعنی مبارزه علیه نظام استثمار بیرحمانۀ سرمایه داری ، دیکتاتوری، فساد و ارتشا باقی نمانده است.
در ایران ِ زیر حاکمیت ِ جمهوری اسلامی، درآمد های دولت عمدتاً در سه شکل زیر هزینه می شود:
1- بخش بزرگی از درآمد های دولت به بودجه نظامی و عظمت طلبی و رقابت با دیگر کشورهای ارتجاعی ِ منطقه و مبارزۀ ارتجاعی با امپریالیست ها برای بقای رژیم جمهوری اسلامی تخصیص می یابد!
2- بخشی دیگر برای تبلیغ ِ خرافه پرستی و تحمیق مردم ِ زحمتکش و نهادهای در دست روحانیان و دیگر ارگان های حکومتی برای حفظ حاکمیت ِ دار و تازیانۀ جمهوری ِ سرمایه داران و زمین داران مصرف می شود!
3- بخشی دیگر نیز برای دزدی و اختلاس و واریز کردن به حساب های بانکی ِ سران حکومت و مدیران و وابستگان ِ به آنهاست!
وقتی درآمد های کشور به این شکل هزینه می شود، آیا پولی برای هزینه های اجتماعی اعم از آموزش، بهداشت و درمان، مستمری بازنشستگی، یارانۀ نان و غیره باقی می ماند؟
اگر تا حدی جلو این بریز و بپاش ها گرفته شود مزدهای عقب افتادۀ مؤسسات دولتی و خصوصی قابل پرداخت است (اگر کارفرما قادر به پرداخت نباشد یا فراری باشد و غیره). از این رو امکان تشکیل یک صندوق دولتی برای پرداخت مزدهای عقب افتادۀ کارگران به وجود می آید و این می تواند زمینۀ خواست ِ فوری ِ کارگران برای تشکیل چنین صندوقی باشد.
وقتی سرمایه داران و زمین داران خود را مالک و صاحب ِ همۀ دارائی های جامعه بدانند، آیا پولی برای تأمین کار و تحصیل و بهداشت و درمان و مسکن جوانان و دیگر مردم ِ زحمتکش باقی می ماند؟
تأمین کار یا بیمۀ بیکاری برای بیکاران و جوانان ِ جویای کار و تأمین مسکن مناسب و ارزان قیمت برای همۀ افراد ِ فاقد مسکن، خواست مسلم ِ این بخش عظیم و محروم جامعه است.
هزینه هایی که در بالا بر شمردیم، چپاول و خاصه خرجی هایی است که برای فربه گشتن سرمایه داران و وابستگان ِ آنها هزینه می گردد و دیکتاتورها را برای سرکوب ِ صدای آزادی خواهی ِ مردم هارتر و گستاخ تر می کند. همۀ این درآمدها باید درهزینۀ زندگی مردم محاسبه شود و در خدمت جامعه قرار گیرد.
اعتراض مردم ِ زحمتکش ایران غریو ِ فریاد جنبشی است که دوران ِ سیاه و سرکوب را به چالش کشیده و خیابان ها را عرصۀ مبارزات ِ خود قرار داده است. اعتراض، اعتصاب و مبارزۀ سراسری برای حقوق اولیۀ اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و ملی خواست ِ همۀ توده های مردم است.
سرکوب ِ اعتراضات مردم، جنایتی آشکار است که باید متوقف شود. اِعمال فیلترینگ و سانسور بر رسانه های ارتباط جمعی از سیاست های رژیم برای حاکم کردن استبداد بر جامعه است و توقف آنها ضروری و خواست همۀ مردم است.
دستگیری ِ دانشجویان، جوانان، و معترضان و یورش به حریم دانشگاه عملکرد ِ سرکوبگرانۀ رژیم و مصداق اِعمال ِ نظامی گری بر جامعه است. خاتمۀ این سرکوب ها و وحشی گری ها خواست ِ فوری ِ جنبش اعتراضی ِ توده های مردم است.
ادامۀ جنبش اعتراضی و سراسری ِ کنونی نیازمند اتحاد کارگران، جوانان و دانشجویان، زنان، معلمان و همۀ طبقات و اقشار زحمتکش شهر و روستا است، که ستم سرمایه داری را با گوشت و پوست خود لمس کرده اند. اتحاد طبقات و اقشار زحمتکش جامعه در خیابان ها و در بستر مبارزه با ارتجاع حاکم تبلور می یابد. این اتحاد باید به ویژه در میان طبقۀ کارگر سازمان دهی شود. مبارزات توده های زحمتکش جامعه باید یک جمهوری ِ شورائی را در چشم انداز خود ترسیم کند.

کارگران پروژه های پارس جنوبی
جمعی از کارگران پتروشیمی های منطقه ماهشهر و بندر امام
فعالان کارگری جنوب
فعالان کارگری شوش و اندیمشک
جمعی از کارگران محور تهران  -  کرج
دی ماه ١٣٩٦


نظر بگذارید