خصوصی‌سازی ، حلقه واسط فقر و استثمار کارگران از سوی دولت

این روزها شاهد خیزش و حرکات اعتراضی کارگران در نقاط مختلف کشور هستیم. برخی از تحلیل‌ها، ریشه نارضایتی کارگران را در خصوصی‌سازی جستجو می‌کنند. غافل از اینکه همین پدیده خصوصی‌سازی توسط خود دولت بر کارگران تحمیل شده است. حلقات تشکیل دهنده بخشی که به بخش‌ خصوصی معروف شده است، کسی جز نزدیکان و وابستگان به دولت و حاکمیت نبوده و نیستند.
بنابراین در ابتدای انعکاس این گزارش خبری باید روشن باشد که با حل معضل خصوصی‌سازی هم، مشکل کارگران حل نخواهد شد؛ بلکه این شروع و مقدمه رویارویی حقیقی کارگران با عامل اصلی استثمار و فقر و فلاکت آنها یعنی این حاکمیت است.
با این توصیف، مقدمتا روی سخن با دولت روحانی است که با واگذاری شرکتها به بخش خصوصی، سفره‌های کارگران را روز به روز کوچک و کوچکتر کرده است. این دولت با بی تدبیری، امید را از کارگران و دیگر اقشار کم درآمد مانند، معلمان، بازاریان و رانندگان، گرفته و یاس و ناامیدی را برای آنان به ارمغان آورده است.
یکی از ترفندها برای خصوصی‌سازی ، عدم مدیریت صحیح و بحرانی کردن کارخانجات برای فروختن آن به قیمت ناچیز می‌باشد که بنا به تجربه، خصوصی‌سازی درکشور، ناموفق بوده است. علی خدایی (نایب رئیس کانون عالی شوراهای اسلامی کار کشور) که تجربه خصوصی‌سازی در کشور را ناموفق می‌داند در گفتگو با خبرنگار ایلنا گفته است: «عمده شرکت‌هایی که درباره بحران‌های کارگری می‌شنویم، شرکت‌های دولتی خصوصی شده، هستند. هپکو و ماشین‌سازی تبریز صنایع بزرگی هستند که به بخش خصوصی واگذار شده‌اند.»
وی با اشاره به این ادعای مدافعان خصوصی‌سازی که شرکت هفت‌تپه پیش از واگذاری دچار بحران معوقات بوده، تصریح کرد: «اتفاقاً این روشی است که برای توجیه خصوصی‌سازی به کار می‌رود. یعنی با عدم مدیریت صحیح قبل از خصوصی‌سازی و بحرانی کردن کارخانجات آن را به قیمت ناچیز می‌فروختند.»
این فعال کارگری ادامه داد: «همین مساله باعث می‌شود که واگذاری‌ها به صورت غیرکارشناسی به کسانی صورت می‌گیرد که اهلیت این موضوع را ندارند. نهایتاً این مساله به کارگران آسیب می‌رساند.»
او با تاکید بر اینکه مدت‌ها است که مشکلات کارگران نیشکر هفت‌تپهمطرح می‌شود؛ اما متاسفانه گام جدی‌ برای حل اساسی مشکلات برداشته نمی‌شود، خاطرنشان کرد: «اینکه هر بار اتفاقاتی بیفتد و آن اتفاقات هزینه‌هایی را به جامعه تحمیل کند، درست نیست. مشکل را باید به صورت ریشه‌ای حل کرد. اگر معوقات مزدی ۳ ماهه کارگران را بدهیم و تصور کنیم که مشکلات این واحد صنعتی تمام شده، این وضعیت ادامه خواهد داشت و مشکلات به شکلی دیگر خود را نشان می‌دهد.»
خدایی تصریح کرد: «به نظر من مجدداً باید این شرکت‌ها مدیریت‌شان دولتی شود یا می‌توان آن را در قالب تعاونی به کارکنان مجموعه سپرد. هرگونه مداخله انتظامی- امنیتی در محیط کار و برخورد با اعتراضات صنفی کارگران روش صحیحی نیست.»
علی خدایی افزود: «ما مخالف اینگونه برخوردها با مطالبات صنفی کارگران هستیم. ضعف بزرگ در حوزه قانون و اجرا وجود دارد. علیرغم اینکه تاکید شده که مطالبات کارگران جزو دیون ممتازه کارفرما است و کارفرما باید آن را در اولویت قرار دهد.»
متعاقب خصوصی‌سازی ، در جای جای کشور، شاهد تاخیر در پرداخت دستمزد کارگران هستیم. هرچند کارفرمایان یکی از علل تاخیر پرداخت دستمزد را پرداخت عوارض، حق بیمه و مالیات عنوان می‌کنند؛ اما این بهانه نمی‌تواند توجیه کننده عدم پرداخت حقوق کارگران باشد و کارفرما برای پرداخت به موقع دستمزد کارگران باید تمهید و عامل بازدارنده‌ای را در نظر داشته باشد.
وی بیان کرد: « خصوصی‌سازی این امکان را به کارفرما می دهد تا به راحتی بتواند بدون هیچ مزاحمتی دستمزد کارگران را دیر پرداخت کند. همچنین نهادهای تصمیم‌گیر ـ که دخالت مستقیم در حوزه روابط کار ندارند و وظیفه حفظ امنیت را در جامعه ایفا می‌کنند ـ به جای برخورد با متخلف؛ یعنی عامل به وجود آورنده این اعتراضات، با کارگر که اعتراض صنفی، تنها ابزار او است، برخورد می‌کنند.»
این فعال کارگری درپایان تصریح کرد: «ما مخالف برخورد قضایی- امنیتی با اعتراضات صنفی کارگران هستیم، مطالبات ما صنفی است؛ البته نه به این معنا که با سیاست کاری نداشته باشیم؛ بالاخره تصمیمات خصوصی‌سازی در نهادهای سیاسی گرفته می‌شود و ما حتماً مداخله می‌کنیم.»
دولت با همه نهادها و مدافعانش، به جنگی آشکار و نابرابر برای غارت بیشرمانه علیه هست و نیست همه کارگران و نیروی کارمزدی در ایران روی آورده است. این دولت هم اکنون با همه قشون و نهادهای سرکوبگر خود به مقابله با خواست بر حق کارگران کشور برخاسته است. پر واضح است که در کشمکش کارگران و کارفرمایان، حاکمیت همواره پیشقراول تعرض به طبقه کارگر بوده است.
آنها با گروکشی نان و با توسل به تفنگ و دادگاه و روضه‌های شیادانه، این تعرض خود به کارگران را پیش می‌برند. اما؛ در این میان، کارگران زخمتکش با اتحاد و اعتراضات پیگیرانه و مصمم خود، مسیر رسیدن به مطالبات برحقشان را ادامه خواهند داد.


نظرات بسته شده است