سرکوب کارگران شرکت نیشکر هفت‌تپه و مشکلات کارگران

کارگران شرکت نیشکر هفت‌تپه ، به مشکلاتی اشاره ‌می‌کنند که از چند دهه قبل شروع شده و سال به سال عمیق‌تر و پیچیده‌تر شده‌اند. در دوره‌ای طولانی که این مجتمع بزرگ تولیدی زیر نظر دولت بود، عدم نوسازی و صعود بدهی‌ها مسائلی بود که برای آن مشکل‌آفرین شد و در سه سال اخیر خصوصی‌سازی، تداوم عدم نوسازی، بی‌نظمی در پرداخت دستمزد کارگران، تاراج دارایی‌های شرکت و ناکارآمدی در تولید، بر مشکلات شرکت و کارگران افزود و خشم کارگران و اعتصابات گسترده آنها را برانگیخت.

بلاتکلیفی کارگران

کارگران شرکت نیشکر هفت‌تپه از وضعیت بلاتکلیف شرکت و کارفرمایان خصوصی ناراضی‌اند و می‌گویند از زمانی که شرکت خصوصی شد، مشکلات آغاز شد. خصوصی‌سازی را به باد انتقاد می‌گیرند و می‌گویند که موجب تاراج دارایی‌های شرکت شده است. به قول یکی از کارگران شرکت نیشکر هفت‌تپه ، هفت‌تپه همچون ورزایی مرده و افکنده بر زمین است که عده‌ای با چاقو بر سر پیکر بی‌جان آن ایستاده، و هر یک به دنبال دریدن تکه‌ای با هدف برداشتن سهم خودش است.

کارگران شرکت نیشکر هفت‌تپه می‌گویند: «عین بختک افتادند روی شرکت، هر چیزی بود را غارت کردند. کارهایی اینجا کردند که باعث خشم و غیرتی شدن کارگران شد و ممکن بود طایفه‌ها را به جان هم بیندازند. اگر دانایی خود بچه‌ها نبود، هیچ نهاد امنیتی‌ای قادر نبود که آن را جمع کند.»

در مورد امید اسدبیگی (مدیرعامل کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه) کارگران شرکت نیشکر هفت‌تپه می‌گویند: «از زمان سپردن اینجا به بخش خصوصی نهایتا مدیرعامل شاید شش بار در اینجا حضور یافته است.»

درباره تعداد شاغلین مجموعه هم می‌گویند: ۵ هزار نفر در اینجا شاغل هستند، با خانوارشان تقریبا ۱۵ هزار نفر. سه شرکت هم در منطقه هستند که مستقیما با اینجا مرتبط هستند مثل شرکت کاغذ پارس که مواد اولیه‌اش تفاله نیشکر است و کشت و صنعت میان‌آب.

انگیزه کارگران از اعتصاب

درباره اعتصابات و انگیزه‌های کارگران از حضور در آنها کارگران شرکت نیشکر هفت‌تپه می‌گویند که کارگران بسیاری از مطالبات‌شان را دست پایین گرفته‌اند تا این شرکت بتواند سر پا باقی بماند. در زمان دولتی، کارگران مشکل مزدی داشتند؛ بخش خصوصی که آمد به دلیل نا‌آشنایی با کار، اقدام به کارهایی غلط کردند. نیشکر گیاهی کاملا سودده است.»

یکی از کارگران شرکت نیشکر هفت‌تپه در محیطی آرام و دور از حضور دیگران می‌گوید: «شاید یکی از دلایل بزرگی و اهمیت این تجمع آخر به‌خاطر تلنبار شدن مطالبات کارگران طی سه ساله اخیر و بی‌توجهی به آنها بوده است. در واقع، آنچه که با آن مواجه بودیم بحث زر و زور و تزویر بود. شرکت از یک سال قبل از ریل تولید خارج شده بود.»

ناکارآمدی در جذب نیرو؛ معضل دیگری است که این کارگر با یادآوری این موضوع که هفت‌تپه سابقا هفت هزار پرسنل داشته، می‌گوید: «از سال ۹۰ تاکنون بسیاری بازنشست شده‌اند اما روال عادی استخدام و گزینش درستی برای جذب نیرو انجام نشده و طی سه سال اخیر، شخص یا اشخاصی منتسب به کارفرما؛ این کار را انجام می‌دادند.»

در ادامه او به سوابق ناخوشایند افرادی که مسئولیت کنترل کارگران را برعهده داشته‌اند اشاره می‌کند: «اینها اکثرا خلاف‌کار و سابقه‌دار بودند و از آنها به عنوان بادیگارد و بزن‌بهادر استفاده می‌شد. کارآیی‌شان کنترل اعتصابات، سرکوب، جاسوسی و خبرچینی بوده است. آنها علنا با این هدف در شرکت می‌گشتند؛ حتی برایشان یک لباس شبیه یگان ویژه طراحی شده بود و به آنها گارد ویژه کارخانه اطلاق می‌شد. آنها با پوتین و موتور می‌آمدند و ایجاد رعب و وحشت می‌کردند. این افراد هنوز هم هستند و در قسمت‌های مختلف تقسیم شده‌اند؛ اما به هیچ کاری نمی‌آیند جز تفرقه افکنی میان کارگران.»

کارهای ضدانگیزه‌ای برای مقابله با اعتراض کارگران

به گفته کارگران شرکت نیشکر هفت‌تپه ؛ از زمانی که آنها آگاه از فروپاشی شرکت شدند، متحد شدند و این افراد نیز دیگر نتوانستند کاری بکنند.

به گفته کارگران؛ از زمانی که کارفرمایان خصوصی مدیریت شرکت را برعهده گرفتند حقوقی نبوده که آن را بدون اعتصاب بگیرند. به‌علاوه، ازجمله دیگر سیاست‌هایی که برای ایجاد تفرقه بین کارگران مورد استفاده واقع می‌شد این بود که حقوق‌ها را با چند روز اختلاف زمانی به گروه‌های مختلف کارکنان می‌دادند تا کسی انگیزه و اراده برای اعتصاب پیدا نکند. اما کارگران اینجا وقتی شرایط کارخانه قند شوش و بلاهایی که سابقا بر سر کارگران آنجا آمد را دیدند، نگران شده و تلاش کردند جلوی این روند را بگیرند.

نه رستمی نه بیگی شرکت بشه دولتی

یکی از کارگرها تاکید می‌کند: «کارگران اینجا از همان روز اول که متوجه رویه کارفرمایان شدند جلوی آنها ایستادند و گفتند نه رستمی نه بیگی، شرکت بشه دولتی….» بلافاصله یکی دیگر از کارگران شرکت نیشکر هفت‌تپه می‌گوید: «مگر دولت چه گلی به سر ما زده بود؟ صرفا همه می‌دانستند که در حالت دولتی حداقل شرکت بقا می‌یابد. به دولت اگر برگردد، خوب است چراکه در آن صورت بیشتر تحت نظارت قرار می‌گیرد. اینجا شرکت بسیار بزرگی است و بخش‌های مختلفی دارد.»

یکی از کارگران بخش خوراک دام می‌گوید: «مشکل عمده هفت‌تپه عدم پرداخت حقوق و دستمزدها بود. بخشی از اعتراضات هم به خاطر تفکیک شرکت‌ها بود. یکی از بخش‌هایی که قرار بود تفکیک شود بخش خوراک دام بود. اینجا به شرکتی به نام مهر و ماه واگذار شد و مدیریتی مستقل از کل مجموعه داشت.»

سابقه شرکت نیشکر هفت‌تپه

یکی دیگر از کارگران شرکت نیشکر هفت‌تپه با یادآوری سابقه شرکت می‌گوید: «نیشکر هفت‌تپه قدیمی‌ترین کارخانه منطقه است. فرسوده‌ترین دستگاه‌ها را دارد…مدیران دولتی بدهی‌ها را با ناکارآمدی‌شان بالاتر می‌بردند. سازمان نوسازی و گسترش صنایع ایران هم نتوانست به خوبی این شرکت را نوسازی کند. شرکت عملا به خاطر بدهی‌هایش آویزان دولت بود.»

آنها یادآور می‌شوند که مشکلات سه ساله اخیر موجب شده که بسیاری معضلات اجتماعی در منطقه به وجود آید: «تعدادی از پرسنل در اثر فشارهای اقتصادی خودسوزی کردند. سرقت، خشونت و بسیاری معضلات اجتماعی دیگر نیز افزایش یافته است.»

کارگران شرکت نیشکر هفت‌تپه با ناراحتی و حسرت می‌گویند: «همه ما پدرانمان اینجا کار می‌کردند. آنها هم پدرانشان اینجا کار کردند. در واقع، ما نسل سوم آنها هستیم که در اینجا کار می‌کنیم. دلمان برای اینجا می‌تپد چراکه هفت تپه بخشی از هویت منطقه است.»

آنها به ابعاد وسیع اعتصاب اشاره می‌کنند: «با توجه به جمعیت بالای خانوار در منطقه با وابستگی حداقل دو الی سه شرکت دیگر به این مجموعه بزرگ می‌توان به جرات گفت شاید ۳۰-۴۰ هزار نفر از این شرکت مستقیما ارتزاق می‌کنند و عملا ۲۰۰ ، ۳۰۰ هزار نفر به صورت غیرمستقیم به آن وابسته هستند. برای مثال در زمان اعتصاب حتی مغازه‌داران منطقه هم به اعتصاب پیوستند چراکه وضع آنها هم به خاطر وضع بد کارگران خراب شده بود.»

در سال ۱۳۳۸ تسطیح زمین‌ها و متعاقباً عملیات مربوط به احداث کارخانه نیشکر هفت‌تپه آغاز و کارخانه نیشکر هفت‌تپه توانست اولین دوره بهره‌برداری خود را  در آذرماه ۱۳۴۰ با برداشت نیشکر از سطحی معادل ۲۴۰۰ هکتار آغاز نماید.

شایان ذکر است بنا به گزارشات و خبرهای منتشرشده در فضای مجازی امید اسدبیگی کارفرمای خصوصی شرکت نیشکر هفت تپه با ۹۸ میلیارد اختلاس کشور را ترک کرده‌است. در سالهای اخیر خصوصی سازی به معنی سپردن منابع ثروت به آقازاده‌ها و هزار فامیل حاکمیت جمهوری اسلامی بوده‌است. تمام کارخانه‌ها، شرکت‌ها و واحدهای تولیدی بزرگ و سودده با قیمت نازل به افراد بی‌لیاقتی سپرده‌شد که تنها ویژگی‌شان فامیلی با دایره حاکمیت و شراکت در دزدی و اختلاس آنها بود.

بیشتر بخوانید: گزارشی از عدم تحقق وعده‌های داده شده به کارگران شرکت نیشکر هفت‌تپه


نظرات بسته شده است