حمایت شوراهای صنفی دانشجویان کشور از افشاگری اسماعیل بخشی

  1. شوراهای صنفی دانشجویان کشور: در تحمل حبس و شکنجه نیز هم‌سرنوشتیم و در ایستادن بر حقمان تا آخر هم‌پیمانی
  2. روز پنجشنبه ۲۰ دی ۱۳۹۷ شوراهای صنفی دانشجویان کشور با نوشتن متنی، از نامه افشاگرانه اسماعیل بخشی که در رابطه با اعمال سستماتیک شکنجه نوشته شده بود، حمایت کرد. متن نوشته شوراهای صنفی دانشجویان کشور به قرار زیر است:
  3. فرزند کارگرانیم، کنارشان می‌مانیم
  4. هر کجا مشتی گره شد، مشتِ من
  5. زخمی هر تازیانه، پشتِ من
  6. هر کجا فریاد آزادی، منم
  7. من در این فریادها دم میزنم
  8. اسماعیل بخشی نماینده‌ی شورای کارگری شرکت نیشکر هفت تپه، طی نامه‌ای پرده از شکنجه شدنش در دوره‌ی بازداشت برداشت و وزیر اطلاعات را به مناظره فراخواند. آنچه اسماعیل بخشی در نامه‌ی خود افشا کرد عصاره و حد نهایی بسیاری از اتفاقاتی بود که در طول یک سال گذشته بر تعدادی از دانشجویان «در کنار دیگر گروه های معترض» رفت.
  9. بازداشت‌های بدون حکم دستگیری، ضرب‌و‌شتم هنگام بازداشت، انفرادی‌های طولانی مدت، بازجویی با چشمان بسته و انواع تهدید و ارعاب و ضرب‌وشتم در دوران بازجویی از جمله مصادیق شکنجه و موارد غیرقانونی‌ای بود که در بازداشت برخی فعالین صنفی ـ دانشجویی نیز اتفاق افتاد و اکنون به میانجی نامه‌ی اسماعیل بخشی، برخی از آنان همچون رویا صغیری و سپیده قلیان به افشای آن پرداخته‌اند.
  10. در این‌ میان اما واکنش مسئولان امر چه بود؟ وزیر اطلاعاتی پاسخگو، مجلسی پیگیر و قوه‌ قضاییه‌ای شفاف، همه دست به دست هم دادند تا نشان دهند که هرگز خبری از «شکنجه» در این سیستم نبوده، نیست و نخواهد بود. اگر هم به اصطلاح «درگیری»ها و «خود ـ سری»هایی در این زندان و آن زندان یا این بازجویی و فلان بازجویی صورت گرفته، تخلفاتِ ناصواب فردی‌ایست که در هر سیستمی پیش‌آمده و ممکن است پیش بیاید و نمیتوان و نباید به پای کل سیستم سیاسی نوشت! آنچه اتفاق افتاد نام درستش «نمایش زرد» دموکراسی است.
  11. بارها شعار دادیم و بر آن هستیم که «فرزند کارگرانیم، کنارشان میمانیم»
  12. برای ما دانشجویان که به تجربه‌ی تاریخیِ سرکوبِ دانشجویان از «انقلاب فرهنگی» تا «بازداشتهای دی‌ماه» مینگریم، تنها واکنش در برابر این «نمایش زرد» چیزی نیست جز طوفانِ خنده ها! شکنجه، اعتراف، زندان و… هر چقدر هم که ذاتی و طبیعی حکومتها باشند، برای ما هرگز طبیعی و عادی نمیشوند.
  13. از اینرو تکرار بارها و بارها از شکنجه برای ما چیزی نیست که در برابرش ساکت بنشینیم و به حسابِ «منطق طبیعی سیستم» بگذاریم. آنها دقیقا همین را میخواهند که «شکنجه»، «بازداشت» و «زندان» برای ما عادی شود و اصل بودن «حقوق بدیهی انسانی»مان را از یاد ببریم؛ که ما “دانشجویانیم”، “معلمانیم”، “بازنشستگانیم”، “پرستارانیم”، “زنانیم”، “اقوامیم”، “اقلیتهای دینی‌ایم”، “روزنامه نگارانیم”، “دانش‌ آموزانیم”، “کارگرانیم”و خواهانِ «آزادی» و «برابری» توأمان در این شبِ تاریک.
  14. بارها شعار دادیم و بر آن هستیم که «فرزند کارگرانیم، کنارشان میمانیم» و امروز ما خود به عنوان زخم‌خوردگان «شکنجه» و «زندان» به خاطر فریاد «برابری و آزادی»، اسماعیل بخشی را همسنگری میدانیم که لحظه‌ای تنهایش نخواهیم گذاشت؛ همچنان که کارگران «هفت‌تپه» و «فولاد» را تنها نگذاشتیم.
  15. به او و دیگر کارگران مبارز میگوییم که هنوز هم «زمین زیر پایتان میلرزد»، چه اینکه مشتهای گره کرده، پاها و حنجره‌های آکنده از فریادتان در بدنهای ما کنشگران صنفی دانشگاهی به عنوان فرزندانتان تکثیر شده‌است. ما چنانچه در مقاومت علیه امواج پولی‌سازی و خصوصی‌سازیِ همه ساحت‌های زندگیمان هم‌سنگریم، در تحمل حبس و شکنجه نیز هم‌سرنوشتیم و در ایستادن بر حقمان تا آخر هم‌پیمانیم.
  16. شوراهای صنفی دانشجویان کشور

نظرات بسته شده است