اتحاد ننگین بر علیه کارگران ایران

 بدون پی‌ریزی مقدمه و پرهیز از اطاله کلام به سراغ اصل ماوقع و ماجرا می‌رویم. پس از انتشار جوابیه‌ی  کارگران به نامه‌ی‌ انجمن‌های اسلامی (که حکایت از رشد روزافزون اگاهی طبقاتی در میان کارگران و ایستادگی‌ مقابل هر جریان موج‌سوار بر موج سنگین و خروشان مطالبات جنبش کارگری داشت) شاهد تحرکات هدفمندی از سوی انجمن‌ها بودیم که تماماً نشان‌دهنده‌ی مقاصد پنهانی و مواضع ضدکارگری در میان اهالی تشکل‌های مذکور بود… اکنون بنا داریم به شرح و تحلیل رفتار اعضاء تشکل‌های اسلامی دانشجویان متحد در قبال جوابیه کارگران بپردازیم. بوضوح شاهد بودیم که این جوابیه به مذاق هیچ‌یک از اهالی این تشکل‌ها ــ که قبل‌تر راجع به ماهیت ارتجاعی و و مشی فرصت‌طلبانه و رویه امنیتی حاکم بر ساز و کار فعالیتشان توضیح دادیم ــ خوش نیامد.

تا آنجا که برای منکوب کردن جوابیه‌ی کارگران هفت‌تپه شروع به سم‌پاشی نموده و از طریق تشکیک در جوابیه مذکور و نسبت دادن آن به «یک‌عده‌ی معلوم‌الحالِ افراطی» به پرونده‌سازی علیه کارگران و ارسال سیگنال به نهادهای امنیتی مبادرت ورزیدند. بنا نداریم از تاریخ و میراث شومی که انجمن‌های اسلامی به دوش میکشند صحبت کنیم. بنا نداریم از حذف و خفه کردن صدای مخالفین در دانشگاه، از سرکوب و همدستی با نهاد امنیتی صحبت کنیم.

از مامضی نمیگوییم چون ماجرای امروز باندازه قصه‌های دیروز رسواست. امروز در دانشگاه شاهد اتحادی ننگین و وحدتی تاریخی علیه طبقه کارگر در اردوگاه آن اقلیت محضی هستیم که بدون وابستگی به جریان‌های سیاسی بیرون از دانشگاه نوا و اقبالی در میان دانشجویان مستقل و حامی طبقه کارگر ندارد.

در این میان ضروری‌ست به اهمیت بند چهارم جوابیه کارگران در رابطه با نقش سرکوبگر تشکل‌های مذهبی ــ انجمن‌های اسلامی و شوراهای اسلامی کار اشاره کنیم.

تاریخ به نیکی نشان داده که تشکل‌های مذهبی یا با موعظه‌های تهدیدآمیز، تهمت زدن و متهم کردن کارگران به «طمع» و «آزمندی» با حرکات آنان مقابله می‌کنند یا در موضعی هوشمندانه و عوام‌فریبانه مقصود واقعی‌شان را پنهان کرده و دیگر نه مانند یک دشمن آشکار، بلکه همچون دوستی مصنوعی، با کارگران روبرو میشوند. کارگران همواره باید از خطر نفوذ این جماعت به صفوف کارگری آگاه باشند و مجذوب کلمات شیرین و فریبنده‌ی آنان نشوند. شما کارگران رنجدیده بیشتر از همگان به نقش و کارکرد شوراهای اسلامی کار واقفید و به درستی دست به مقایسه‌ی آن با انجمن‌های اسلامی در دانشگاه‌ها زدده‌اید.

انجمن‌های اسلامی در دانشگاه‌ها نیز مانند شوراهای اسلامی کار از تمامی عوامل غارت، تنگدستی و سرکوب کارگران حمایت میکنند و انتظار دارند زمانی که تحت پوشش ادا و اطوارهای خیرخواهانه و حمایتگرانه و با اهداف و اغراض سیاسی دست به سوی کارگران دراز میکنند با آنان همان رفتاری شود که با متحدین واقعی طبقه کارگر می‌شود. از این رو زمانی که ماهیت واقعی‌شان توسط خود کارگران افشا میشود برآشفته شده، دست به لجن‌پراکنی زده و خواسته یا ناخواسته برای کارگران پرونده‌سازی امنیتی میکنند. در نهایت لازم به ذکر است که ما به هیچ طریق با عقاید مذهبی مبارزه نمی‌کنیم. بعکس خواهان آزادی کامل وجدان برای هر فرد و گسترده ترین مدارای ممکن برای ایمان و عقیده‌ایم.

عارف فتحی


نظرات بسته شده است