امسال روز جهانی زن را بنام زنان کارگر ایران بنامیم

اولین نه بزرگ تاریخی را  جنبش زنان به خمینی گفتند. اورا مجبور کردند خدعه ای دگر کند و فرمان خود را در باره حجاب اجباری پس بگیرد.اعتراض زنان آگاه و پر جرات در اسفند ماه 57 نشانی پر رنگ از رسالت تاریخی زنان در انقلاب 57  و رستاخیز ها واعتراضات کل جامعه ای ستمدیده ایران در صد سال گذشته دارد. آنها نه تنها بیش از نیمی ازجمعیت جامعه ما را تشکیل می دهند،

کارگرند،اگر در کارخانه وبیرون از خانه کاری ندارند ولی کارخانه طبق نظام  سرمایه داری جمهوری اسلامی همچنان موجود است.علاوه براین ستم مضاعف به زن مرز طبقاتی را در نوردیده و همه جامعه زنان را می پوشاند.در این زمینه جائی ودر میان قشری ناموزونی هایی دیده می شود و زنان شهر نشنین از بعضی حقوق مد نی شاید برخوردارند اما در سراسر ایران  قانون شریعت و جمهوری اسلامی بر گرده ی زنان یک پارچه پیاده می شود.درست بهمین خاطربدون شرکت زنان هیچ انقلابی اجتماعی بسود فرودستان در ایران میسر نیست.با رشد جنبش کارگری در ایران  و شرکت فعال دانشجویان همراه آن، با شرکت پر شور عملی زنان در جنبش سال 88 بویژه نقش پیشتاز آنها در عبور از رهبری موسوی وکروبی و زیر سوال بردن کل نظام جمهوری اسلامی، با مقاومت وایستادگی زنان در زیر شکنجه و ادامه مبارزه در زندانها،چون مبارزهی مادران خاوران، زنانی چون نرگس محمدی  که در اعتراض به کشتن ستار بهشتی و همبستگی با مادر ستار هنوز در زندان است، چون سپیده قلیانی خبرنگار که صدای حق طلبانه کارگران هفت تپه را به گوش جهانیان رساند و همچنان با تمام تهدید ها صدای زنان اسیردر زندان های دستگاه های امنیتی است که امروز سیمای زنان را در جنبش های جاری کارگری و فرودستان بسی پر رنگ نشان میدهد.

امروز حرکت های بزرگ اجتماعی ایران بار دیگر صحت اساسیترین اصل  کمونیسم علمی را در باره جنبش زنان را به اثبات رسانده است : موتور حرکت های اجتماعی و تغییر بنیادی جامعه، مبارزه طبقاتی است.  تاریخ طولانی جوامع بشری به درستی گواه براینست که تضاد میان رشد وسایل تولید و مناسبات آن به جایی میرسد که طبقات ستمدیده علیه طبقه حاکم بر می خیزند و آنهارا به گورستان تاریخ میسپارند و تنها در جامعه بی طبقه است که ستمدیگی ها وبیگانگی ها شرایط برای ازبین رفنتشان فراهم می گردد. تا بحال هیچ طبقه اجتماعی که مالکیت خصوصی بر وسایل تولید را مقدس شمردهف نتوانسته ستمدیگی به زنان را حل کند. بورژوازی در انقلاب کبیر فرانسه قول برابری زن ومرد را به جهانیان داد اما بیش از دو قرن از آن زمان می گذرد هنوز این وظیفه به اجرا در نیامده است ؛ سرمایه داری تساوی ظاهری را با نابرابری اقتصادی ودر نتیجه نابرابری اجتماعی ترکیب می کند؛ تنها انقلاب اکتبر بود که در همان روزهای اول تمام رشته های ستمدیدگی را از دست وپای زنان شوروی پاره کرد و توپ های پر قدرت آزادی زن را به سراسر جهان شلیک نمود.اما در آنجا هم با براندازی قدرت سیاسی سوسیالیستی بر دیگر نابرابری ها بازگشت. بورژوازی مثل بقیه سیاست های تفرقه انداز وحکومت کن جنبش زنان را با سیاست تقلیل گرائی به فرقه ها وسکت ها تبدیل نموده، نام آنرا تنوع و آزادی گذاشته است.اما پیشروان  طبقه کارگر در برابر بورژوازی تا دندان مسلح ودر خاورمیانه با مشت آهنین سرکوب آگاهند که بدون شرکت زنان هیچ انقلابی به پیروزی نمی رسد.امروززنان  منطقه خاورمیانه پرچم زنانی چون روزا لوگزامبورگ، کلارا زتکین، روزا نوچه، وفا جاسمی، شکوه طوافچیان، اشرف دهقانی ………………..همچنان افراشته نگه داشته اند. امروز زنان رژوا در سوریه در پیشاپیش جنبش شورائی و برابر طلبی کردستا ن قرار دارند.در ایران هم این مسیر تاریخی عجین شده با جنبش های اجتماعی چهار دهه ضد نظام  سرمایه داری ولایت فقیه جنبش زنان را به یک جنبش بزرگ یک پارچه با کل جنبش فرودستان وستمدیدگان در سراسر ایران تبدیل کرده است.  

روز جهانی زن را امسال به جنبشی  در ادامه جنبش فرودستان 98 ، جنبشی متحد با کارگران و دانشجویان تبدیل کنیم و در همبستگی برای آزادی زنان زندانی کارزاری طبق شرایط هر محل وهر کارخانه و موسسه ای بر پا سازیم.

حزب رنجبران ایران

بیستم بهمن ماه 1398  

Share: