به پیش برای بر گزاری هر چه با شکوهتر همبستگی کارگران سراسر ایران

امسال مصادف با صدمین سالگرد برگزاری  اولین ماه می در سال ۱۳۰۰ در ایران است . در آن روز کارگران ایران توانستند با در صفی هشت هزار نفری متحد، پرچم سرخ را برافرازند، خود را بعنوان  نیرویی اجتماعی وسیاسی پرچمدار رهایی مردم ایران ، ستمدیدگان و استثمار شوندگان، توده های شهر و روستا، زنان به حاکمان مرتجع و استعمارگران در کف خیابان ها معرفی کنند. صد سال مبارزه تاریخی این طبقه همچنان ادامه یافته و مرتجعان و سرمایه داران همچنان بر اریکه قدرت سوارند و در این صد سال آنها در اشکال مختلف چه سلطنتی و چه اسلامی با کمک و حتی گاهی در مخالفت با قدرت های امپریالیستی تلاش کردند به گفته خودشان ایران را به مرز تمدن بزرگ رسانند ویا نان و آب و برق مجانی به مردم عرضه دارند. نتیجه این حاکمیت ها و دست در دست بیگانگان دادن چه ببار آورده است؟  پادشاهانش که به سر کوروش قسم  خوردند، به امر اربان بیگانه آوردند و بردند، نخست وزیرش را که قهرمان ملی کردن صنعت نفت بود، با کودتا برانداختند،  جنبش عظیم توده های میلیونی را که علیه امپریالیسم و نظام سرکوبگر سلطنتی، برخاسته بودند با دخالت مستقیم ماموران سی آی ای  به نظامی بسا چپاولگرتر، فاسد تر و سرکوبگر تر سپردند. خیانت امپریالیسم آمریکا به مردم ایران تنها محدود به براندازی حکومت دکتر محمد مصدق ، سرکوب چپ وکمونیستها نمی شود ، پشتیبانی از خمینی در برابر حکومت  شاپور بختیار که همچون دکتر مصدق دل به کمک آمریکا بسته بود،  و سرکوب کلیه نیروهای چپ و دموکرات در این چهار دهه بزرگترین جنایت کارتر و دیگر شرکت کنندگان نشست جهان سرمایه در گوادولب است  که در حق مردم ایران مرتکب شدند و هیچگاه فراموش نخواهد شد.

امروز سرمایه داری آش شله قلمکار ی برای ایران بار گذاشته اند و دعوا بازهم بر سر لحاف ملاست. هدف همان هدف صد ساله است : سرکوب جنبش کارگری و انقلابی  مستقل ایران . بازیگران نمایندگان همان طبقات ارتجاعی و سرمایه دار با پشتیبانان امپریالیستی اند، حیله گرانه تر، به روز شده، در دوران تحولات بزرگ سایبریک، جنگهای نیابتی، دستگاه های بس عریض و طویل امنیتی و جاسوسی و تروریستی مجهز. 

در وین تنها مذاکره درباره  چگونگی بازگشت به برجام نیست بلکه  مذاکره درباره آینده حاکمیت ایران و جلوگیری از کسب قدرت سیاسی از سوی اکثریت مردم است.در پشت میز مذاکره همه هستند ، با آمریکا و پشت سر نمایندگانش اسرائیل نشسته  و کل گرایش راست پرو سرمایه داری حضور دارند. تنها نیرویی که آنجا نیست کارگران و زحمتکشان اند و این خود نشانی است از مرزبندی انقلاب و ضد انقلاب..نشان اینست که مرزبندی طبقاتی  تاحد سیاسی کشیده شده است. دیگر نه شعار همه باهم کاربری دارد، نه فریاد طرفداری از مستضعفان می تواند جنبش را به کج راه کشاند. نجات ایران تنها بدست اکثریت عظیم توده های کارگران وزحمتکشان واز طریق شوراهای کارگری در کارخانه ها، محلات و موسسات امکان پذیراست.

دنیای امروز، دنیای نئولیبرالیسم و گلوبال سرمایه داری دنیای نکبت ، فقر ، بیکاری ، عدم امنیت شغلی ، رشد و گسترش لشکر بیکاران و آواره گان جهان ، دنیای ویرانی محیط زیست ، رشد افسار گسیخته میلیتاریسم و  ستم و استثمار بر اکثریت بشریت رنجبر و زحمتکش جهان و در برابر دنیای کوچک شدن مشتی از جنایتکاران در هیئتی کوچکتر و متمرکز تردر حاکمیت دولتی و شرکت های سرمایه داری  است . طبقه کارگر جهانی و بشریت مترقی این دنیا را نمی خواهند و برای جایگزین کردن آن با جهان  نوین سوسیالیستی مبارزه کرده و خواهند کرد. جهانی که بر پرچم آن نوشته شده است “از هر کس به اندازه توانش و به هرکس به اندازه کارش “

اول ماه می، روز همبستگی کارگران را به روز بسیج و سازماندهی وسیع ترین نیروهای آستثمارشدگان تبدیل کنیم

سرنگون باد رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی – مرگ بر امپریالیسم

 زنده باد سوسیالیسم 

حزب رنجبران ایران                                                                            

Share: