کارگران نساجی و رنج تنفس در سوله‌های ریسندگی

درد مشترک کارگران نساجی محیط کار بسیار سخت آنها است. یک کارگر نساجی حدود ۵۸ هزار ساعت از زندگی‌اش، معادل ۲۰ سال از عمرش را در کارخانه‌‌ نساجی می‌گذراند. کارگران این صنعت پرمخاطره‌ اغلب با بیماری‌ها و مشکلات تنفسی، شنوایی و ارتوپدی زیادی دست و پنجه نرم می‌کنند.

صنعت ریسندگی و بافندگی به موازات سودآوری صنعت پوشاک همواره یکی از صنایع مهم محسوب می‌شود. نخستین کارخانه در صنایع نساجی در ایران کارخانه چیت‌سازی تهران است.

در کارگاه‌ ریسندگی گرد و خاک و الیاف و پرز و صدای سوت دستگاه بیداد می‌کند. در کارگاه رنگرزی وضعیت مشکل‌تر می‌شود؛ بوی رنگ شیمیایی سلامتی تفنسی کارگران این بخش را نشانه رفته است.

بن‌بست دریافت هزینه‌های درمان

آسیب‌های ناشی از کار در محیط کارخانه‌های نساجی همواره در کمین کارگران آن نشسته‌اند. در بخش روفه‌گری که کارگران آن اغلب زنان هستند، بیشتر مشکلات بینایی وجود دارد. در بخش شست‌وشو و تکمیل؛ نصف ارتفاع سالن را بخار عجیبی گرفته که به دلیل شست و شوی پارچه است.

مشکلات جسمی کارگران نساجی یکی از سلسله هزاران حلقه حوادث و بیماری‌های ناشی از کار در کارخانجات است. به استناد قانون کار و قانون تأمین اجتماعی، کارفرما در مقابل مشکلات کارگران وظایفی برعهده دارد. در این میان ازکارافتادگی ناشی از بیماری و یا حوادث یکی از تعهدات پیش‌بینی شده در قانون تأمین اجتماعی است که معمولا کارفرمایان از آن شانه خالی می‌کنند.

بیشتر کارگران نساجی باید هزارتوهای بروکراتیک را برای رسیدن به حق و حقوق‌شان طی ‌کنند. قانون هست؛ اما سرشار از ناکارآمدی. خیلی‌ از کارگران همه زندگی‌شان را تماماً فروخته‌اند. نه دستِ به زیر پِرِس رفته‌شان، نه حاصل پس‌انداز یک عمر.

هرآنچه سخت و استوار است دود می‌شود و به هوا می‌رود و انسان‌ها در نهایت ناگزیر می‌شوند تا با شرایط واقعی زندگی و مناسبات خود با همنوعانشان، رو در رو شوند.