به مناسبت گرامیداشت سالگرد کشتار زندانیان سیاسی در تابستان سال ۶۷

تابستان ۶۷

با تقدیم به همه ی  مادران و خانواده های عزیزی که نه تنها در تابستان سال ۶۷ بلکه در تمامی مقاطع مختلف تاریخ مبارزاتی ایران نقشی  بسزایی در افتخار آفرینی و روشنگری خلقهای تحت ستم ما داشته اند.

در این جستار مروری خواهیم داشت هر چند گذرا به نقش و تأثیر وحشت نظام اسلامی از آگاهی فکری و عقیدتی توده های محروم و تحت ستم کشور ما ، چرا که مرتجعین کاملا به این امر واقفند که بیداری فکری توده های رنجدیده وزحمتکش ،   و رهایی آنها از سیطره ی پوچ عوام فریبانه   ، نتیجه ای جز ، بر چیده شدن بساط غارت ویغمای دیرینه ی آنها رادر بر نخواهد داشت . واز این جهت کاملا متصور خواهد بود که رژیم جمهوری اسلامی نیز ، به مانند دیگر همتایان خود به هر ترفند ناجوانمردانه ای متوصل گردد تا مانع از دست رفتن این آخرین فرصت باقیمانده برای حفظ و بقای ننگین خود  در کشور شود .از اینرو کشتار و حذف زندانیان سیاسی محبوس در بند که  بعضی از آنها نیز دوران محکومیت خود را در دادگاه های فرمایشی رژیم  سپری کرده ودر انتظار آزادی خود بودند ، سخیف ترین حرکتی بود که در نوع خود نشان دهنده ی ترس و واهمه ی شدید سردمداران حکومتی از نشر و ترویج اندیشه عدالت خواهانه ی جمعی از محبوبترین انسانها در سطح اجتماع بود . چرا که نیک میدانست آنها جزو گنجینه های فکری کشور هستند ، که حتی وجودشان در بند نیز برای  موجودیت آنها اثرات مخربی به بار خواهد آورد وطبیعتا با رها شدنشان از بند نیز ، راه وروشی به غیر از این را بر نمی تافتند ودر زمره ی کسانی قرار میگرفتند که دیر یا زود پایه های پوشالی وپوسیده ارتجاع را درهم کوبیده وبر ویرانه های آن سوسیالیزم را بنا خواهند  نهاد . و این مهم هم در آینده ای نه چندان دور قابل دسترس خواهد بود چرا که هیچگاه اندیشه وقلم نقش خود را از دست نداده ونابود شدنی نیستند .وبدین جهت است که نقش ما در پیشبرد اهداف عالیه ی آنان پر رنگتر میشود چرا که آنها با نثار جان خود عملا ثابت کردند که همدرد واقعی رنجبران و زحمتکشان این مرز و بوم هستند وبه ما نیز آموختند که راه غلبه بر امپریالیسم و ارتجاع ، راهی پر فرازو نشیب است که تنها با اتحاد وهمبستگی نیروهای چپ واقعی وغیر سازش کارانه میتوانیم بر دشواریهای آن فائق آییم  . زیرا در سراسر تاریخ بشریت که ما هم در حال حاضر بخشی از آنرا رقم میزنیم ، همیشه زور گویان ومنفعت طلبانی وجود داشته ودارند که در تقابل دائمی با ستمدیدگان ورنجبران میباشند با این تفاوت که القاب آنها از رژیم سلطنتی به جمهوری اسلامی و … تغییر میکنند و تنها در اینصورت است که ریخته شدن خون پاک آن قهرمانان ، بهائی میشود منطقی برای دستیابی به اهداف والای انسانی و تثبیت نظام مارکسیستی در ایران و قطعا این مرحمی خواهد بود بر دلهای پاک آن داغداران عزیزی که حتی در حال حاضر هم اجازه ندارن آشکارا قطره اشکی ویا حتی شاخه گلی نثار مدفن یکپارچه بتونی آنها نمایند . وباشد به امید روزیکه با اتحادو همبستگی هر چه بیشتر خود شاهد رهایی ایران از چنگال   ارتجاع باشیم .

با سپاس .    علی خیری
ارسالی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *