فرازهایی ازجنبش کارگری ایران

سال‌های نیمه دوم دهه پنجاه، یکی و دو سال پیش از انقلاب یکی از دوره‌های رونق کارهای پروژه‌ای بود که در بعد از سال‌های بهمن پنجاه‌وهفت هم تداوم داشت.

در این سال‌ها کارهای پروژه‌ای بخصوص در جنوب و بنادر جنوبی فراوان بود و عمدتاً پروژه‌های واگذاری، نفت، گاز و پتروشیمی بودند. کارگرانی که امروز سن آنان بین پنجاه و پنجاه‌وپنج سال است، بهتر با دوره‌ای که از آن یاد می‌شود آشنا هستند، بعضی از این افراد صحبت می‌کنند که دریک روز سه پروژه و شرکت را برای کار دلخواه و با مزیت بهتر بعد از ثبت‌نام عوض می‌کردند تا در محل مناسب و موردنظرشان مشغول کار شوند!

:small_orange_diamond:در سال‌های جلوتر از این تاریخ، پیمانکاران و مجریان طرح‌های پروژه‌ای، نمایندگان و افرادی را همراه با پول به مناطقی که نیروی کار بیکار شده و ارزان داشت، گسیل می‌کردند. تا با بستن قرارداد با این نیروهای کار، به هزینه پیمانکاران آنان را روانه مراکز کار بکنند!

بعد از پنجاه‌وهفت کارهای پروژه در جریان بود تا سایه شوم جنگ رفته‌رفته گسترده شد وبر همه‌چیز غلبه کرد، بعد از جنگ کارهای پروژه‌ای شدت بیشتر گرفت، منتهی با تفاوت زیاد از یکی دو سال پیش و پس از بهمن پنجاه‌وهفت. در آن سال‌ها نه رژیم سلطنت می‌توانست از حرکت جامعه‌ای که می‌رفت تا دچار تغییر و تحول بشود، جلوگیری کند و نه جمهوری اسلامی که جایگزین آن شد و می‌خواست که همه‌چیز را به کنترل و در مهار خود دربیاورد، از عهده این کاربرمی آمد. در کشاکش همین شرایط آزاد نسبی، تلاش و فعالیت کارگران پروژه‌ای باسواد و آگاه در جنوب در ماهشهر و در آبادان در راستای ایجاد تشکل‌های کارگری بود که به بار می‌نشیند و سندیکای کارگران پروژه‌ای آبادان نتیجه این تلاش و کوشش‌ها بود. در شرایط استیلای قدر قدرتی رژیم اسلامی، در تمام سال‌های بعد از جنگ و با تحمیل فشار سیاسی هیچ‌گاه به کارگران پروژه‌ای فرصت داده نشد تا تشکل‌های خود را به وجود بیاورند.”

✍ سندیکای کارگران پروژه ای آبادان