در آستانۀ یکصد و چهاردهمین کنفرانس سازمان جهانی کار

پیام  اتحاد طبقاتی کارگران ایران به کارگران، اتحادیه ها و تشکل های کارگری همه کشورها

«کارگران همۀ کشورها متحد شوید»، شعاری استراتژیک است که حدود یکصد وهشتاد سال پیش به منظوراستقرار و تحکیم اتحاد طبقاتی و برادری طبقه کارگر همه کشورهای جهان از سوی رهبران برجسته کارگران و سازمان دهندگان مبارزات سیاسی، اقتصادی و نظری طبقه کارگر مطرح گردید.

اکنون بیش از هر زمان دیگر ضرورت اتحاد بین المللی طبقه کارگر بر محور این شعار خود را نشان می دهد.

جهان سرمایه داری لجام گسیخته و بی محابا به هرگونه تبهکاری، دد منشی، حیله  فریب دست می یازد تا استثمار کارگران را در سراسر حهان تدوام و شدت بخشد.  از سرمایه داری، بویژه سرمایۀ انحصاری و مالی  به هر قیمت حراست نماید و بار بحران های سرمایه داری را بر دوش کارگران و زحمتکشان بیاندازد.

یک ویژگی اساسی دیگر سرمایه داری، درگیری های نظامی و جنگ در میان خود سرمایه داران و دولت های سرمایه داری در سطح ملی و جهانی است. نظام سرمایه داری  با منافع استثمارگران و غارتگران، بویژه در عصر امپریالیسم، با جنگ پیوند ناگسستنی دارند و در سده های بیستم و بیست  یکم، جنگ به یک آفت مزمن اجتماعی تبدیل شده است. این آفت تنها با محو نظام سرمایه داری در جهان، از بین خواهد رفت.

یک نمونۀ مشخص جنگ های سرمایه داران، «جنگ چهل روزه» ای است که بر کارگران و توده های مردم ایران تحمیل شده و احتمال از سرگیری آن به اشکال مختلف و در آیندۀ نزدیک یا دور وجود دارد. جنگ چهل روزه، یک جنگ تجاوزگرانه از سوی امپریالیسم آمریکا و رژیم اسرائیل برای تحقق اهداف سلطه گرانه آنها در جهان و در منطقۀ خاورمیانه و با هدف براندازی یا تضعیف و به تسلیم وادار کردن رژیم جمهوری اسلامی رخ داد تا نفوذ پان اسلامیسم جمهوری اسلامی و سلطه طلبی منطقه ای این رژیم را به نفع امپریالیسم آمریکا و صهیونیسم خنثی سازند.

بدین سان علاوه بر سلطه طلبی امپریالیسم آمریکا و رژیم اسرائیل در خاورمیانه، سیاست های ارتجاعی رژیم جمهوری اسلامی، بویژه تلاش های این رژیم برای گسترش نفوذ سیاسی و نظامی خود در منطقه، یکی از عوامل مؤثر در تنش ها و درگیری های منطقه ای بوده و جنگ افروزی قدرت های تجاوزگر را تسهیل کرده است.     

طبقۀ کارگر، اگر منافع و اهداف فوری و درازمدت خود را بشناسد، نمی تواند خواهان پیروزی هیچ یک از طرف های این جنگ تجاوزکارانه باشد. پیروزی هر یک از آنها به معنی کشتار و ویرانی بیشتر و برقراری اختناق و سرکوبی شدیدتر از وضع کنونی است.

طبقه کارگر ایران زیر حاکمیت سرمایه داری بوروکراتیک و نظامی جمهوری اسلامی سال هاست به درجه ای غیر قابل تحمل از این بحران ها آسیب می بیند. علاوه بر آن ساختار سیاسی حاکمیت سرمایه داری ایران ابتدائی ترین حقوق انسانی را از کارگران و توده های زحمتکش سلب کرده و فروپاشی اجتماعی را به وجود آورده است.  سرکوب، زندان، اعدام، تورم، فقر، گرانی، بیکاری، اخراج از کار و پایین بودن سطح مزد ها، شیوه های« قانونی ای» است که مجلس و دولت با تصویب قوانین ضد انسانی و ضد کارگری، حق زندگی کردن را از ما کارگران گرفته و هرگونه اعتراض به وضع موجود زیر عنوان «اختلال در امنیت کشور » جرم تلقی می شود. حق تشکل و ایجاد سندیکا ها و یا اتحادیه های کارگری و پیگری کردن قوانین بنیادین کار، از سوی دستگاه قضائی نظام نظام سرمایه داری جمهوری اسلامی «محاربه با نظام» تلقی می گردد و شدیدترین مجازات ها از جمله حکم اعدام را با خود دارد. .

در شرایطی که جنگ ویرانگر سایه شوم خود را بر زندگی  کارگران و زحمتکشان گسترانده است، جمهوری اسلامی از«موهبت»  جنگ سود جسته و فضای امنیتی را بر کشور گسترش داده و تشدید کرده است. از سوی دیگر با بمباران شمار زیادی از واحدهای تولیدی و خدماتی از جمله کارخانه ها، مؤسسات پتروشیمی ها، پالایشگاه ها، صنایع جانبی و بسیاری مراکز کارگری از طرف آمریکا و اسرائیل موج وسیعی از کارگران با تعطیلی محل کار خود روبرو شده و بیکار گردیده اند. بیکاری، اخراج، گرانی و تورم روز افزون بر فقر و تهیدستی کارگران افزوده و رنج و فلاکت را در جامعه عمیق تر کرده است. کارگران ایران در این شرایط از حداقل تأمین مالی و بیمه بیکاری، بهداشت و درمان و امنیت اجتماعی برخوردار نیستند.

جمهوری اسلامی به عنوان یکی از اعضای سازمان جهانی کار موظف به رعایت کنوانسیون های بنیادی این سازمان، از جمله آزادی تشکل و پیمان های جمعی است.  جمهوری اسلامی هرگز ملزم به رعایت کنوانسیون ها، مقاوله نامه ها و قوانین بنیادین کار نبوده است.

[18.05.26 20:36] سامان: لیکن به رغم مخالفت ها و فعالیت های آگاه گرانه فعالان کارگری و تشکل های کارگری مستقل، نهادهای وابسته به رژیم اجازه یافته اند نمایندگان خود را مانند « کانون عالی شورای اسلامی کار»را به جای نمایندگان مستقل و واقعی تشکل های کارگری به کنفرانس سالانه سازمان جهانی کار بفرستد. و تأسفبار تر اینکه این افراد نیابتی توانسته اند حتی به عضویت هیئت مدیره و سایر کمیته ها نیز ارتقا یابند. تشکل های مستقل کارگران و کارگران بازنشسته قاطعانه اعلام می کنند نه وابستگان به جمهوری اسلامی و نه تشکل سازانی که بر فراز توده های کارگر در خارج کشور سودای نمایندگی کارگران ایران را در سر می پرورند، هیچکدام نماینده واقعی کارگران ایران نیستند‌.

از این رو ما، به عنوان بخشی از کارگران و تشکل های مستقل کارگری و بازنشستگان خواهان طرد نمایندگان جمهوری اسلامی از سازمان جهانی کار ( ILO) و ابقای نمایندگان واقعی و مستقل کارگران در این سازمان هستیم.

ما در همان حال خواستار اجرا و برقراری موارد زیر هستیم:

·       آزادی فوری و بی قید کارگران زندانی و تمامی زندانیان سیاسی

·       آزادی عقیده، بیان، قلم و منع سانسور.

·       با توجه با افزایش شدید  بی سابقۀ شمار کارگران بیکار در اثر ویرانی کارخانه ها و دیگر واحدهای تولیدی، خدماتی  یا  اخراج و تعدیل نیرو، ما خواهان بازگشت به کار همه کارگران بیکار شده و یا تأمین بیمه بیکاری مکفی و متناسب با هزینه های واقعی زندگی برای کارگران هستیم.

·       حق تشکل، اعتراض، اعتصاب، امنیت شغلی.

·       لغو خصوصی سازی، قراردادهای موقت، برچیدن شرکت های پیمانکاری تأمین نیروی کار.

·       منع افزایش سن بازنشستگی، افزایش دستمزدها، کاهش ساعات کار.

·       منع تبعیض علیه کارگران مهاجر در ایران.

·       منع تبعیض جنسیتی و برابری مزد و مزایای شغلی زنان و مردان کارگر.

·       منع کار کودکان کودکان کمتر از ۱٥ سال تمام.

·       درمان و آموزش رایگان.

·       منع بازداشت های خودسرانه

·       منع شکنجه و لغو مجازات اعدام.

کارگران برای تحقق این خواست ها راهی جز مبارزه متشکل و سازماندهی تشکل توده ای خود ندارند. کارگران ایران نیازمند همبستگی و حمایت زنان و مردان کارگر در سطح بین المللی  می باشند.

زنده باد همبستگی جهانی کارگران و سپاس از تلاش همکاران در آکسیون ۵ ژوئن که روبروی محل اجلاس سازمان جهانی کار در ژنو، در اعتراض به حضور هیئت ضد کارگری اعزامی از ایران، تجمع بر پا کرده اند. دست آنها را به گرمی می فشاریم.

۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵

کارگران هم پیمان